روز ۲ خرداد مهم‌تر است کجا بودیم یا شب* ۲۲ خرداد؟! سال ۷۶ مهم‌تر است یا سال ۸۸؟! اگر هر سالی، تمثالی از روزگار است؛ پس جفتش! اما چه بد که قلم را قدم‌زن وادی دروغ کنیم و به جای راستی، ناراستی در بوق کنیم. ما روز دوم خرداد به خاتمی رای ندادیم ولی علیه دموکراسی شمشیر نکشیدیم. رای اکثریت را پذیرفتیم. دبه در نیاوردیم. بچه نشدیم. خیابانی را آتش نزدیم. از گلوی BBC، «ندا»یی نساختیم. نامه سرگشاده به «آقا» ننوشتیم. «خامنه‌ای» برای ما همیشه «خمینی» است؛ رئیس‌جمهور می‌خواهد رای ما باشد یا نباشد. ما روز دوم خرداد انتخابات را باختیم اما وجدان را نباختیم. اخلاق را نباختیم. نامزد ما به نامزد پیروز تبریک گفت. کجا بودیم روز دوم خرداد؟! شکست خوردیم اما در دوبی، مثل بعضی نویسنده‌های پولکی به ملاقات دختر دیک چنی نرفتیم و از ملک عبدالله پول نگرفتیم و عکس امام را پاره نکردیم و خیال نکردیم چون ناطق اهل نور است، پس اهالی چمستان به ری‌شهری رای داده‌اند! هستند کسانی که به هر یزیدی، هر بایزیدی، هر عمرو و زیدی قلم فروخته باشند. کروبی یا خاتمی یا هاشمی یا موسوی یا چپ و راست... جوهر قلم عده‌ای، چرک کف دست است. حزب باد! بادی‌گاردهای فتنه هشتاد و اشک! موضع ما در روز دوم خرداد معلوم است؛ مساله اما شب ۲۲ خرداد است. ما شب ۲۲ خرداد پیروز شدیم اما خیال نکردیم ۳ تیر و ۲۲ خرداد از ۲۲ بهمن و ۳ خرداد بزرگ‌تر است. ما برگ گنده‌تر از درخت نشدیم و تصور نکردیم سفرهای استانی از جمهوری اسلامی بزرگ‌تر است. ما شب ۲۲ خرداد انتخابات را بردیم اما بعضی‌ها «۱۳ میلیون اختلاف» را ندیدند و فقط ستاره‌های چند خیابان شمال شهر را رصد کردند. انگار که آسمان کویر و جنگل و دریا و روستاهای اردبیل، آسمان نیست! انگار که فقط آقازاده‌های آقای هاشمی آدمند! بعضی‌ها کدام شب‌نشینی سرگشاده علیه آرای توده‌ها بودند شب ۲۲ خرداد؟! آیا جواب رای، سنگ است؟! آیا این است دموکراسی؟! شب ۲۲ خرداد، بعضی‌ها انتخابات و اخلاق و وجدان و ایرانیت و اسلامیت و شعر و شعور و شعائر را یکجا باختند و در عوض از علی عبدالله‌صالح، خیابانی... نام خیابانی به عاریت گرفتند! شب ۲۲ خرداد، بعضی‌ها با چند دلار، یار را به اغیار فروختند اما ساختمان وزارت کشور در شب ۲۲ خرداد، همان ساختمان وزارت کشور در روز ۲ خرداد بود! ظاهرا عده‌ای دموکراسی را فقط به شرط چاقو قبول دارند. چاقوی تیز و برنده اشراف؛ چاقوی فتنه؛ تیغ تزویر. خط امام و نه غزه، نه لبنان! الله‌اکبر و ملک عبدالله! چون انتخابات را باختیم، پس جمهوری اسلامی بی‌جمهوری اسلامی! چون انتخابات را باختیم، پس لابد تقلب شده! چه سوال خوبی؛ «روز ۲ خرداد کجا بودید»، اما چه سوال بهتری؛ «شب ۲۲ خرداد کجا بودید»؟! بعضی‌ها شب ۲۲ خرداد نتیجه آرا را به جای صندوق رای، از حلقوم مهندس خواندند! آن شب، مهندس در بوم، به جای پرنده، آشوب می‌کشید. بعضی‌ها شب ۲۲ خرداد با پشتوانه رای نفر پنجم از ۴ نفر، نمی‌خواستند رئیس‌جمهور عوض کنند، نظام را می‌خواستند عوض کنند. شب ۲۲ خرداد، دین و دموکراسی، لقلقه زبان عده‌ای شد. شب ۲۲ خرداد، ناگهان علامت کوچک‌تر و بزرگ‌تر جا‌به‌جا شد؛ ۱۳ از ۲۴ بزرگ‌تر شد! و ۲ در ۲ باید همانقدر می‌شد که «م ـ ه» و «ف ـ ه» دوست می‌داشتند! بعضی‌ها شب ۲۲ خرداد نشان دادند حتی دوم خردادی هم نیستند.
ادامه در صفحه 12