بعد از بیانیه رابین فان‌پرسی که در آن به مساله پول در باشگاه آرسنال اشاره شده بود، در صدد برآمدیم تا مقایسه‌ای بین مقوله سانتی‌مانتالیسم و وفاداری در دنیای فوتبال را مطرح کنیم. بدون‌شک مساله مادی در نسل حاضر فوتبال، بخشی انکارناپذیر محسوب می‌شود ولی این مادی‌گرایی چه مقدار می‌تواند وفاداری در پی داشته باشد. اگر مقایسه‌ای درباره بازیکنان شاغل و بازنشسته در لیگ‌های متفاوت دنیا به عمل بیاید می‌توان بازیکنانی را یافت که در قبال پول حرفه‌ای که از باشگاه خود گرفتند توانستند وفاداری خود را به باشگاه، تیم و تماشاگرانشان ادا کنند و برای همیشه در قلب فوتبالدوستان جا بگیرند. سانتی‌مانتالیسم یا تجمل‌گرایی در این دوران غالبا در اکثر فوتبالیست‌های مطرح دنیا دیده می‌شود ولی نکته قابل تمایز در برخی از آنها مقوله وفاداری‌شان به باشگاه و هواداران است. در مثال‌هایی در زیر به توضیح و تشریح برخی از این بازیکنان وفادار می‌پردازیم. نکته قابل عنوان این است که این افراد بر اساس هیچ ترتیب خاصی انتخاب شده‌اند و در ابتدا یا انتها بودن هیچ‌یک از اسامی، بر اساس ترتیب خاصی نیست.از چارلتون تا برکمپ
اگر بخواهیم به تفکیک چند لیگ معتبر باشگاهی، به این بازیکنان اشاره کنیم بهترین گزینه در دهه 50 تا 70 در لیگ برتر انگلیس کسی نیست جز سر بابی چارلتون. بابی چارلتون در اواسط دهه 50 در منچستریونایتد فوتبال را شروع کرد و تا سال 1973 در خدمت شیاطین سرخ بود و توانست برای قرمز‌ها در 606 بازی 199 گل به ثمر برساند و خود را در فهرست وفاداران تاریخ منچستریونایتد ثبت کند. در همین تیم منچستر می‌شود به بازیکنانی مثل رایان گیگز، پل اسکولز، روی کین و حتی اریک کانتونا اشاره کرد که توانستند جایگاه ویژه‌ای در نزد هواداران کسب کنند. پل اسکولز و رایان گیگز از تیم‌های پایه منچستر شروع کردند و به غیر از شیاطین سرخ در تیم دیگری توپ نزدند که این نشان از وفاداری بیش از اندازه‌شان به تیم دارد. اریک کانتونا هم از سال 92 که در اولدترافورد حاضر بود توانست در 5سال حضورش هواداران زیادی را مجذوب بازی و تعصب خود به تیمش کند. در لیگ برتر به غیر از منچستریونایتد تیم آرسنال هم از این قاعده مستثنا نبوده است. توپچی‌ها در سال 1995 بازیکنی را در تیم خود دیدند که
11 سال برایشان زحمت کشید و همه تلاشش را برای حفظ وجهه آرسنال به کار برد. دنیس برکمپ محصول باشگاه آژاکس آمستردام هلند بود که در اواسط دهه
90 به جمع توپچی‌ها اضافه شد. برکمپ در 11 سال حضورش در هایبوری توانست در 315 بازی رسمی‌اش 87 گل به ثمر برساند تا یکی از وفاداران به مکتب توپچی‌ها لقب بگیرد. از دیگر بازیکنان وفادار می‌شود به استیون جرارد اشاره کرد که از سال 1998 تاکنون در خدمت قرمز‌های بندر لیورپول است. استیوی توانسته در 405 حضوری که در میادین برای لیورپول داشته 89 گل به ثمر برساند و خود را جزو اسطوره‌های باشگاه لیورپول لقب دهد.
مالدینی؛ نمونه کامل
در لیگ سری A ایتالیا هم می‌توان نمونه‌های مشابهی را یافت. پائولو مالدینی، بدون‌شک یکی از بزرگ‌ترین و وفادارترین بازیکنان ایتالیاست. پائولو کار خود را از جوانان میلان در سال 1978 شروع کرد و پله‌پله در سن‌سیرو بالا آمد تا در سال 1985 نخستین بازی رسمی‌اش را برای روسونری انجام داد. در 24 سالی که مالدینی بزرگ در قلب دفاعی شیاطین قرار داشت 647 بازی انجام داد و توانست
29 گل به ثمر برساند. بدون‌شک وفاداری ال‌کاپیتانو برای همه فوتبالدوستان اثبات شده است. دیگر اسطوره باشگاه‌های ایتالیا آلساندرو دل‌پیرو است. بازیکنی که توانست خودش را جزوی از شناسنامه یوونتوس کند. آلکسی در سال 1993 از تیم پادووا پا به عرصه بزرگی به نام یوونتوس گذاشت. از نخستین دیدار رسمی وی تا آخرین دیدارش در ترکیب بیانکونری آبستن حوادث بزرگی برای وی شد. همه رکوردهای بانوی پیر ایتالیا را جا‌به‌جا و خود را به عنوان شناسنامه یوونتوس معرفی کرد. هنرمند کوچک توانست در
19 سالی که در خدمت یوونتوس بود در 513 دیدار رسمی به میدان برود و 208 گل به ثمر برساند. وفاداری او برای هوادارانش بدون شک اثبات شده بود. زمانی که فلورنتینو پرس با پیشنهادهای اغواکننده سعی در جذب او برای قوهای سپید داشت، وی تیم دوم تورین را انتخاب کرد و هرگز حاضر به ترک این باشگاه نشد. وفاداری او در اشک‌های هوادارانش خلاصه می‌شد که در آخرین حضورش در لباس یوونتوس در ورزشگاه خانگی می‌شد در چشمانشان دید.
نگاهی به اساطیر اسپانیا
در لالیگای اسپانیا هم می‌توان به چندین نمونه اشاره کرد. ایکر کاسیاس، دروازه‌بان شماره یک رئال‌مادرید و تیم‌ملی اسپانیا 22 سال قبل فوتبال خودش را در مدرسه رئال‌مادرید آغاز و پله‌پله ترقی کرد تا به تیم اول رئال‌مادرید رسید و هم‌اکنون 13 سال است در سطح اول فوتبال اسپانیا بازی می‌کند و در
457 دیدار رئال‌مادرید به میدان رفته است. کارلس پویول هم دقیقا سرگذشتی مشابه ایکر کاسیاس دارد. او هم از سال 1993 فوتبالش را در باشگاه پابلو ده‌سگور آغاز کرد و بعد از 2 سال وارد آکادمی لاماسیا در بارسلونای اسپانیا شد. وی نیز از سال 1999 در تیم اول بارسلونا جا گرفت و تا کنون توانسته در 347 بازی‌‌ای که برای آبی و اناری‌ها انجام داده 10 گل به ثمر برساند. بدون‌شک این
2 بازیکن نیز از وفادارترین بازیکنان فوتبال اسپانیا محسوب می‌شوند. با این تفسیر در قرن 21 باید دید که باز هم وفاداری در خون بازیکنان حرفه‌ای فوتبال جریان دارد یا اینکه جای خود را به مادی‌گرایی و سانتی‌مانتالیسم داده!
بی‌وفایان به‌خاطر مادیات
از سوی دیگر بازیکنانی بودند که همه داشته‌های خود را از یک باشگاه داشتند اما به محض اینکه به جایگاه فاخری رسیدند تنها به‌خاطر پول حاضر به ترک باشگاه مادر خود شدند. کریستیانو رونالدو یکی از همین بازیکنان است. کشف کارلوس کی‌روش به منچستر کوچ داده شد و در عرض چند سال سر الکس از یک بازیکن خام که مورینیو او را بچه‌دهاتی بی‌سواد خطاب می‌کرد، بهترین بازیکن وقت جهان را ساخت. قطعا باشگاه شیاطین سرخ از حیث افتخار و کسب جام دست‌کمی از رئال‌مادرید نداشت. اگر آنها جاذبه‌های منحصر به فرد خودشان را نداشتند ستاره‌هایی مثل گیگز و کانتونا هرگز تا پایان عمر فوتبالشان در آنجا نمی‌ماندند اما وقتی صحبت از
90 میلیون پوند پول در میان باشد آن وقت، هنگامه کوچ است. وارث پیراهن شماره 7 بکام پس از چند سال شایعه سرانجام به مادرید رفت تا نشان دهد پول فعلا یعنی همه‌چیز. شاید اگر من‌سیتی یک سال بعد مبلغ اغواکننده‌تری را پیشنهاد کند CR7 باز به فوتبال جزیره بازگردد. بازیکنان دیگری مثل سمیر نصری که از آرسنال به من‌سیتی رفت یا کارلوس ته‌بس که تقریبا کولی‌وار تیم عوض می‌کند از دیگر بازیکنانی هستند که نمونه بارز بی‌وفایی به حساب می‌آیند. البته در بعضی از انتقالات باید به نقش
2 باشگاه اشاره کنیم؛ حضور بکام در مادرید از آن دسته انتقالاتی بود که بیشتر جنبه تبلیغاتی و مادی برای 2 باشگاه منچستر و رئال داشت.