در اين سال‌ها بسيار ديده شده كه ورزشكاران را تا زماني كه مدال‌آور هستند مدنظر قرار مي‌دهيم و به آنها توجه داريم اما پس از كنار رفتن از دنياي قهرماني آنها را به دست فراموشي مي‌سپاريم. اين بي‌وفايي‌ها تاثيرات مختلفي روي قهرمانان داشته اما شايد يكي از بدترين موارد اين بي‌توجهي‌ها، به ورزشكاري شد كه به نوعي زندگي‌اش را از بين برد. اين ورزشكار كاظم ساريخاني، قهرمان سال 2000 جودوي آسياست. ساريخاني كه در دوران قهرماني‌اش در جودوي جهان در اجراي فن «گهواره» تبحر داشت حدود 5 سال پيش (در زمان رياست محمد درخشان در جودو) پس از مذاكره فدراسيون‌هاي جودوي ايران و عربستان راهي رياض شد تا سرمربيگري اين تيم را برعهده گيرد اما به يكباره و در حادثه‌اي عجيب از سوي افرادي ناشناس بيمار شده و مدت‌ها در بيمارستان بستري شد. ساريخاني اكنون با گذشت مدت‌ها از آن حوادث تلخ وقتي به محل صندوق حمايت از قهرمانان، ورزشكاران و پيشكسوتان ورزشي مراجعه كرد، با مسؤولان اين صندوق به درگيري پرداخت و در نهايت با مداخله ماموران نيروي انتظامي اين ملي‌پوش اسبق ايران دستگير شد. خودش درباره این حادثه اینچنین توضیح می‌دهد: «سال 86 و طبق توافقي كه شده بود من به رياض رفتم تا سرمربي تيم‌ملي عربستان شوم اما چند نفر قصد جان مرا كردند، هم غذايم را مسموم كرده و هم در يك درگيري ساختگي در يك لحظه به من آمپولي تزريق كردند كه بعد از آن ديگر نفهميدم چه شد. تنها چيزي كه از آن حادثه يادم مانده اين است كه آن مسائل موجب شد من حدود 3 سال در بيمارستان رواني در تهران بستري باشم». او سپس درباره مقصر این حادثه می‌گوید: « تنها مي‌دانم كه هيچ‌يك از مسؤولان كه در رفتن من به عربستان دخيل بودند به من نگفتند كه نبايد به آنجا بروم يا اگر رفتم بيشتر مراقبت كنم. براي خودم متاسفم كه آنجا رفتم و اكنون هيچ‌يك از مسؤولان آن حادثه تلخ را گردن نمي‌گيرند و به من كمك نمي‌كنند. هيچ شغلي نداشتم و اكنون هم بيكار هستم. هيچ درآمدي نداشتم و تنها با همان حقوق ناچيز صندوق حمايت از ورزشكاران و يارانه زندگي‌ام را مي‌چرخاندم. وقتي ديدم با اين حقوق‌ها نمي‌شود زندگي را چرخاند و هزينه زندگي در تهران بالاست و حتي پول نداشتم خانه اجاره كنم به يزد رفتم و پيش خويشاوندان همسرم زندگي مي‌كنم». او سپس درباره درگيري در صندوق حمايت از پيشكسوتان و قهرمانان گفت: «حدود 6 ماه بود كه براي ملاقات با مديرعامل اين صندوق و توضيح وضعيت خودم و احتمالا گرفتن كمك بيشتر دنبال گرفتن وقت بودم اما وقت نمي‌دادند. وقتي به محل صندوق رفتم و آن بي‌توجهي‌ها را ديدم اعصابم به هم ريخت و درگير شدم. آنها به نيروي انتظامي زنگ زدند و من 24 ساعت در بازداشت بودم اما پس از آنكه از بيمارستان نامه بردم كه من قرص اعصاب مصرف مي‌كنم، مسؤولان پذيرفتند و آزاد شدم».مورد عجیب کاظم ساریخانی
در اين سال‌ها بسيار ديده شده كه ورزشكاران را تا زماني كه مدال‌آور هستند مدنظر قرار مي‌دهيم و به آنها توجه داريم اما پس از كنار رفتن از دنياي قهرماني آنها را به دست فراموشي مي‌سپاريم. اين بي‌وفايي‌ها تاثيرات مختلفي روي قهرمانان داشته اما شايد يكي از بدترين موارد اين بي‌توجهي‌ها، به ورزشكاري شد كه به نوعي زندگي‌اش را از بين برد. اين ورزشكار كاظم ساريخاني، قهرمان سال 2000 جودوي آسياست. ساريخاني كه در دوران قهرماني‌اش در جودوي جهان در اجراي فن «گهواره» تبحر داشت حدود 5 سال پيش (در زمان رياست محمد درخشان در جودو) پس از مذاكره فدراسيون‌هاي جودوي ايران و عربستان راهي رياض شد تا سرمربيگري اين تيم را برعهده گيرد اما به يكباره و در حادثه‌اي عجيب از سوي افرادي ناشناس بيمار شده و مدت‌ها در بيمارستان بستري شد. ساريخاني اكنون با گذشت مدت‌ها از آن حوادث تلخ وقتي به محل صندوق حمايت از قهرمانان، ورزشكاران و پيشكسوتان ورزشي مراجعه كرد، با مسؤولان اين صندوق به درگيري پرداخت و در نهايت با مداخله ماموران نيروي انتظامي اين ملي‌پوش اسبق ايران دستگير شد. خودش درباره این حادثه اینچنین توضیح می‌دهد: «سال 86 و طبق توافقي كه شده بود من به رياض رفتم تا سرمربي تيم‌ملي عربستان شوم اما چند نفر قصد جان مرا كردند، هم غذايم را مسموم كرده و هم در يك درگيري ساختگي در يك لحظه به من آمپولي تزريق كردند كه بعد از آن ديگر نفهميدم چه شد. تنها چيزي كه از آن حادثه يادم مانده اين است كه آن مسائل موجب شد من حدود 3 سال در بيمارستان رواني در تهران بستري باشم». او سپس درباره مقصر این حادثه می‌گوید: « تنها مي‌دانم كه هيچ‌يك از مسؤولان كه در رفتن من به عربستان دخيل بودند به من نگفتند كه نبايد به آنجا بروم يا اگر رفتم بيشتر مراقبت كنم. براي خودم متاسفم كه آنجا رفتم و اكنون هيچ‌يك از مسؤولان آن حادثه تلخ را گردن نمي‌گيرند و به من كمك نمي‌كنند. هيچ شغلي نداشتم و اكنون هم بيكار هستم. هيچ درآمدي نداشتم و تنها با همان حقوق ناچيز صندوق حمايت از ورزشكاران و يارانه زندگي‌ام را مي‌چرخاندم. وقتي ديدم با اين حقوق‌ها نمي‌شود زندگي را چرخاند و هزينه زندگي در تهران بالاست و حتي پول نداشتم خانه اجاره كنم به يزد رفتم و پيش خويشاوندان همسرم زندگي مي‌كنم». او سپس درباره درگيري در صندوق حمايت از پيشكسوتان و قهرمانان گفت: «حدود 6 ماه بود كه براي ملاقات با مديرعامل اين صندوق و توضيح وضعيت خودم و احتمالا گرفتن كمك بيشتر دنبال گرفتن وقت بودم اما وقت نمي‌دادند. وقتي به محل صندوق رفتم و آن بي‌توجهي‌ها را ديدم اعصابم به هم ريخت و درگير شدم. آنها به نيروي انتظامي زنگ زدند و من 24 ساعت در بازداشت بودم اما پس از آنكه از بيمارستان نامه بردم كه من قرص اعصاب مصرف مي‌كنم، مسؤولان پذيرفتند و آزاد شدم». ارسال نظر
پربیننده