علیرضا پورصباغ: زمانی که برای نخستین‌بار فیلم «چی شد!» (?What Just Happened) را تماشا می‌‌کردم، شعفی صدچندان مرا دربر گرفته بود. کلا از اینکه مناسبات پشت پرده استودیوها و تهیه‌کنندگان را با نگاهی درونگرایانه ببینم لذت فراوانی بردم ضمن اینکه در این فیلم پرستاره شون پن و بروس ویلیس نقش‌های خودشان را ایفا می‌‌کردند و این محصول مستقل مکاشفه‌نگر با همه ریزه‌کاری‌های بری لوینسون جذابیت‌های فیلم را صدچندان می‌‌کرد. طبیعی است در میان محصولات هالیودی به دنبال محصولی می‌‌گشتم که به پشت پرده مناسبات هالیوودی بپردازد تا اینکه از میان فهرست فیلم‌هایی که استاد مسلم سینما مارتین اسکورسیزی به عنوان آثار مورد علاقه‌اش نام برده بود فیلم «بد و زیبا» (The Bad and the Beautifu) به کارگردانی وینست مینه‌لی پدر لیزا مینه‌لی به دستم رسید. فیلم با درونمایه‌ای جزئی‌نگر مناسبات هالیوودی را بررسی می‌‌کند اما از نظر نوع روایت و جمع‌بندی قصه اثر متفاوت و خارق‌العاده‌ای است. واقعا اسکورسیزی حق دارد این فیلم را در فهرست 10 فیلم انتخابی‌اش قرار داده و به‌زعم من این فیلم جزو آن دسته فیلم‌های کلاسیکی به شمار می‌‌رود که هیچگاه قصه‌اش کهنه نخواهد شد. لذت تجربه سینمای کلاسیک در این است که در میان این همه فیلم آبکی که تم فیلمفارسی دارند معمولا چنین فیلم‌هایی مثل «بد و زیبا» هیجان تجربه کردن سینمای کلاسیک را چند برابر می‌‌کند.
روایت فیلم «بد و زیبا» درباره اوجگيرى و افول حرفهاى يك تهيه‌كننده جاه‌طلب به نام جاناتان شيلدز (کرک داگلاس) از ديدگاه 3 نفر است. به زندگی این 3 نفر با بىعاطفگى و بدعهدى صدمه فراوانی از جانب تهیه‌کننده وارد شده است؛ جورجيا لوريسن (لونا ترنر) ستاره سينما، هرى پبل (والتر پيجن) كارگردان و جيمز لى بارتلو (دیک پاول) نويسنده، در زندگی فردی و شخصی‌شان از این تهیه‌کننده جاه‌طلب آسیب‌های فراوانی دیده‌اند اما همین آسیب‌ها سبب ارتقای زندگی حرفه‌ای این 3 نفر شده است. اینجاست که این نکته به نظر می‌‌رسد افرادی که در مرتبه والای حرفه هنری خود قرار می‌‌گیرند حتما در بزنگاه‌های مهم خوشبختی فردی خود را فدا کرده‌اند.