این‌طور به نظر می‌رسد که آلمان‌ها هنوز شکستشان در یورو 2012 را هضم نکرده‌اند و به دنبال مقصرهایی برای توجیه حذفشان از گردونه این رقابت‌ها هستند. این روزها انگشت اتهام به سمت مسعوت اوزیل، لوکاس پودولسکی و سامی خدیرا که بازیکنانی با اصلیت ترک، لهستانی و تونسی هستند نشانه گرفته شده و آنها را به این متهم می‌کنند که سرود ملی کشورشان را قبل از بازی مرحله نیمه‌نهایی یورو مقابل ایتالیا نخوانده‌اند. رسانه‌های آلمانی تصویر سکوت این بازیکنان در زمان خوانده شدن سرود ملی آلمان را کنار تصویر بازیکنان ایتالیایی که سرود ملی کشورشان را فریاد می‌‌زدند منتشر کرده‌اند. این ماجرا علاوه بر رسانه‌ها به شبکه‌های اجتماعی هم کشیده شده و حتی بازتاب سیاسی هم داشته است. فولکر بوفیهر، یکی از اعضای حزب سی‌دی‌یو آلمان دراین باره گفته:« بازیکنان برای خودشان بازی نمی‌کنند بلکه درخدمت تیم ملی آلمان هستند. این شرم‌آور است که بخواهیم در این باره به بحث بپردازیم. خود بازیکنان باید این را بدانند. کسی که علاقه‌ای به خواندن سرود ملی ندارد، باید در تیم باشگاهی‌اش بماند و به اردوی ملی نیاید». برخی دیگر از سیاستمداران آلمان از جمله سم اوزدمیر، رئیس حزب سبزهای آلمان به دفاع از این ورزشکاران برخاسته و اعلام کرده هیچ اجباری نیست که بازیکنان سرود ملی را باصدای بلند بخوانند و ابراز امیدواری کرده تیم ملی آلمان بزودی به قهرمانی ارزشمندی خواهد رسید. هانس پیتر فردریش، وزیر داخلی آلمان هم در این میان وارد عمل شده و گفته: «بعد از یک باخت و ناکامی نیازی نیست به دنبال بهانه باشیم چون دلایل مشخص برای ناکامی تیم وجود دارد».ارتوگرول اوزکوک، روزنامه‌نگار معروف ترکیه‌ای هم به دفاع از اوزیل برخاسته: «باید او را در آرامش گذاشت.چون او با انتخاب تیم ملی آلمان و رد پیشنهاد تیم ملی ترکیه، یکی از سخت‌ترین تصمیمات زندگی‌اش را گرفته.» اوزیل هم در مقابل این انتقادات از خود دفاع و اعلام کرده دلیل این جنجال‌ها را درک نمی‌کند: «من و تمام هم‌تیمی‌هایم در تک‌تک بازی‌های یورو نهایت تلاشمان را به کار گرفتیم». فرانس بکن‌باوئر، یکی از منتقدان تندی بود که زمانی که در سال 1984 هدایت تیم ملی آلمان را در دست داشت، بازیکنانش را مجبور به خواندن سرود ملی آلمان می‌‌کرد و در این باره به روزنامه بیلد گفته: «همین طوری بود که توانستیم درجام‌جهانی 1990 به قهرمانی برسیم.»