از جمله ظهورات نفس و صورت‌های نفسانیت در آدمی بخل و صفت مقابل آن اسراف است؛ اما بخل خوددارى از صرف مال است، آنجا كه بايد بذل كند، هرکس به اندازهای که دارای امکانات مالی است، باید آن را در جای مناسبش صرف کند و اگر این کار را نکند، او بخیل است که صفتی مذموم و خطرناک است. اما اسراف، بذل و صرف مال در جایی است که باید آنجا امساك كرد و اين صفت هم ناپسند و مذموم است اما حد‌وسط آن دو جود و سخاست که جامعه اسلامی بر اساس آن قوام میگیرد. «وَ لا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَهًْ الى عُنُقِكَ وَ لا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ» [اسراء ـ29] «دستت را به گردنت مبند و آن‌را به تمامى مگشای» که نهی از این 2 صفت ناپسند است. همچنین مىفرمايد: «وَ الَّذينَ اذا انْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا وَ كانَ بَيْنَ ذلِكَ قَواماً» [فرقان‌ـ 67] «و كسانى كه چون خرج كنند، اسراف نمىكنند و بخل نمىورزند...
ادامه در صفحه 12