داره می‌رسه. ما گناهکارا هم نوروزی داریم. داره می‌رسه. همه‌اش چند شب مونده. از چند شب دیگه، کوچه کثیف از تنهایی درمیاد. مسجد ارک، تمیزترین جا واسه توبه‌اس. حاج منصور بلد این کاره. استاد شب اوله. یه «آ… خدا» بگه، دل آدمو می‌بره. ما تو دل تحریم هوشمند، فلافل خوردنمون قطع نمی‌شه. پرروتر از این حرفا… آفرین! دقیقا به ما می‌گن. اون گوشه میدون ارک، انتقال خونم هس. خون می‌دیم، ساندیس می‌گیریم، حال می‌کنیم، تا حاجی بیاد، ۱۴ تا صلوات می‌فرستیم، تا برامون بخونه… به به! اونم چی بخونه: «اللهم رب شهر رمضان». خدای ماه رمضون انگار یه خدای دیگه‌اس. خدا که همون خداس، اما انگار یه خدای دیگه‌اس. دیوونه شدم. دیوونگی هم داره آخه. صدای حاج منصور دیوونه می‌کنه آدمو، اونجا که وسط مناجات، می‌بردت کربلا، «حسین حسین» می‌خونه. عاشق گره ابروهای حاجی‌ام. یه جورایی خوشگل بالا پایین می‌شه. اون صندلی که حاج منصور می‌شینه روش؟ عاشقشم! اون میکروفن؟ عاشقشم! اون غزل شب اول؟ عاشقشم! شب سوم؟ عاشقشم! شب میلاد امام حسن؟ عاشقشم! تارهای صوتی حنجره حاجی؟ عاشقشم! وقتی صداش می‌گیره و درنمیاد؟ عاشقشم! اون گنده لاتی که شیر شتر می‌فروشه آخر کوچه کثیف؟ عاشقشم! ارک رو باید زود رفت. عاشق اونایی‌ام که ۵ ساعت مونده به مراسم، می‌رن و دور و بر صندلی حاجی جا می‌گیرن! آهان! عشق است لحظه «الهی العفو»، اونجا که دستامونو به نشونه گدایی میاریم بالا. بابا! گناهکاریم دیگه، چی کار کنیم؟ به ما می‌گن باحال‌ترین گناهکارای دنیا. آخرشم برمی‌گردیم خونه خدا. تو غمت نباشه. حاج منصور بلده! حاجی خودش می‌دونه چه جوری باید اشک ما رو دربیاره. آمار دلامونو داره. توی ارک، بچه‌های پایین، با موتور میان، بچه‌های بالا، با ماشین میان اما خب! راستشو بخوای یه ارکی، با دلش میاد حاج منصور. اجتماع ماس دیگه. پاتوقمونه. یه موکت خیابون بیرون مسجد ارک رو با دنیا عوض نمی‌کنیم. ریشامون توپیه؟ دوست داریم! جنوب شهری‌ایم؟ دوست داریم! باتوم به دستیم؟ دوست داریم! سحری فلافل می‌خوریم؟ دوست داریم! رستوران گردون برج میلاد در برابر کوچه کثیف مفت نمی‌ارزه! فلافلای ما گرون‌تره! سلف سرویسه! یعنی اگه راستشو بخوای، کل مهمونی خدا سلف سرویسه! بیشتر با شعرای حاجی حال می‌کنی؟ همونو بردار! دوست داری وسط دعا زار بزنی؟ زار بزن! راحت باش! خدا عاشق گریه گناهکاره. ما ارکیا، از همه گناهکارتریم. ساعت ۲ نیمه شب، همه هیاتا گرفتن خوابیدن، تازه اول شب ماس. می‌خوایم خلوت‌تر باشه! با خدا خیلی کار داریم. گرفتارتریم. ما اون مریض سرطانیه هستیم. همه دکترا جوابمون کردن، الا «یا من اسمه دواء». ما مزه تشنگی رو با سلام به بچه‌های حسین می‌چشیم. با رقیه، ما کجا غریبیم؟ با ماه رمضون، ما کجا بی‌کس و کاریم؟ علاج درد ما نسخه اشک است. گلوی حاج منصور، گلوگاه توبه ماست. ما حاجی‌رو همه جوره دوست داریم؛ اتفاقا با حرفای سیاسی‌اش. حاجیه دیگه! مگه چند تا حاج منصور داریم که کربلای پنجی روضه بخونه؟ آهان! شب جمعه‌های ماه مبارک. هوندا قراضه‌های گلوبندک! بسیجیای شلوار ۶ جیب! همونا که از کف خیابون، فتنه رو جمع کردن! همه‌شونو عشقه! ما اشکی هستیم! اینطوری بار اومدیم. ما ارکی هستیم! اینطوری بار اومدیم. دیگه چی بگم؟ کوچه کثیف، سرویس بهداشتی نداره. شیر نداره. فلافلاش آلوده به دود جنوب شهره. صندلی نداره. تنگه، اما قشنگه! مثل صدای مناجات. مثل سینه زدن‌های آخر دعا. ما همچین فکر می‌کنیم؛ واسه حسین که سینه بزنی، خدا می‌پذیره توبه‌ات‌رو. خرجش یه سینه سرخه و چند قطره اشک. ارک بر وزن اشک است. اشکی‌تر از ارک، مسجد پیدا نمی‌شود. عرشی‌تر از ارضی، صدایی نیست. قبول نداری؟ نگاه کن! «بیا نگار آشنا/ شب غمم سحر نما/ مرا به نوکری خود/ شها تو مفتخر نما».***
چند روز مونده به ماه رمضون، آ… خدا! بیا و لطف کن و جونمون رو نگیر. الان وقت مرگ ما نیست. می‌خواهیم با ارک، با اشک، با یه مشت گناهکار مثل خودمون زندگی کنیم. آ… خدا! یه گناهکارم، یه گناهکاره. یه وقت دیدی دلش شکست و توبه کرد و به تو قول داد. خودت که این صحنه‌رو دوست داری، خودت که دل می‌بری، می‌خواستی ماه رمضون رو نیافرینی. حالا که عاشقمون کردی، پاش وایسا. ارک از تو، اشک از ما! شبایی هست که مهتابی‌ترم باشه. شبایی هست که حاج منصور غوغا کنه. شبایی هست که… شبای بعد از شب قدر رو می‌گم. ارک یه کم خلوت‌تر می‌شه. می‌شه عین دوکوهه. خدایا! تو رو به جون شهدا، قبول کن توبه‌مونو. فقط اگه خدایی کنی و دیر بگذرونی ماه رمضون رو، چی می‌شه! اصلا یه کار کن تموم نشه شب اول. همون شب که حاجی هر سال می‌گه؛ یه سال منتظرت بودم… .