در نوشته‌های قبلی بحث شد که برخی مدعاهای مطرح شده درباره حجاب بی‌پایه و اساس است، نظیر چشم و دل سیر شدن مردان یا مریض بودن ذاتی برخی مردها و سپس بحث شد که چگونه آزادی حجاب تنوع‌طلبی بی‌حد و حصر به دنبال می‌آورد. اما بحث سومی در این میان وجود دارد که به نظر نگارنده از 2 مبحث قبلی بسیار مهم‌تر است و اساسا ناشی از تفاوت میان زنان و مردان است و رمز آن اتفاقا در این نکته نهفته است که برخی به اشتباه فکر می‌کنند حجاب باعث از بین رفتن برابری میان زنان و مردان می‌شود. اتفاقا در این نوشته می‌خواهم به این بحث بپردازم که آزادی حجاب است که باعث می‌شود برابری میان زنان و مردان از بین برود و جامعه از حالت تعادل خارج شود. نه‌تنها ما که به اسلام اعتقاد داریم و این نکته را از آموزه‌های دینی خودمان گرفته‌ایم، بلکه حتی امروز کسانی که خود را دانشمند می‌نامند و با روش‌های کم و بیش علمی دست به شناخت انسان می‌زنند و در حوزه روانشناسی کار می‌کنند نیز به این مساله اذعان دارند که میان زن و مرد تفاوت‌های فاحش وجود دارد و از جمله اصلی‌ترین این تفاوت‌ها در رفتار جنسی آنان است. علی‌الاصول مردان با چشم و از طریق دیدن تحریک می‌شوند در حالی که زنان عمدتا از طریق احساسات و عواطف تحریک می‌شوند و بدین‌ترتیب 2 مکانیزم کاملا متفاوت در آنها وجود دارد. البته همیشه استثنا وجود دارد که ما در این میان به جامعه کار داریم نه استثناها. از این رو زمانی که شما زن هستید همه نگاه مردان به شماست اما هنگامی که مرد باشید، آیا همه نگاه زن‌ها به شماست؟ در بهترین حالت یک مرد می‌تواند خوش‌تیپ و خوش‌اندام باشد اما زن تا زمانی که از نظر عواطف و احساسات تحریک نشود، هیچگاه اسیر دست مردان نخواهد شد، در حالی که مرد از طریق نگاه به سادگی اسیر دست زن است.
قریب به یقین می‌توان ادعا کرد وقتی مساله حجاب در یک جامعه مهم نباشد و زنان آزادی بسیار بالایی در نمایش دادن زیبایی‌های جنسی خود داشته باشند، در این صورت نه‌تنها برابری میان زن و مرد وجود نخواهد داشت، بلکه مردان کاملا برده و اسیر زنان خواهند شد و این نکته‌ای است که در جامعه غرب به عیان دیده می‌شود. مردان تا نقطه اوج می‌توانند آزادانه به زنان نگاه کنند و از این طریق از نظر جنسی همیشه در حالت فوران قرار دارند و این تحریک باعث می‌شود برای به دست آوردن زن از هیچ کوششی فروگذار نکنند و در طرف مقابل زنان از اینکه بدینگونه در کانون توجه قرار می‌گیرند لذت می‌برند و به سادگی مردان را به دنبال خود می‌کشانند و به قولی تا لب چشمه می‌برند ولی تشنه برمی‌گردانند.
به عنوان یک زن، کافی است شما یک لباس تحریک‌آمیز بپوشید و در باغ سبز به مردان نشان دهید، از هر طیف و طبقه به سراغ شما می‌آیند و صف می‌کشند. وقتی مرد به سادگی قابل دستیابی باشد، تبدیل به یک موجود پست و زیردست می‌شود و شأن و اعتبار مردان در چشم زنان، بلکه به تدریج در کل جامعه نیز از میان می‌رود. زن است که تصمیم می‌گیرد و با مردان به سادگی بازی می‌کند و بدین‌ترتیب زن تبدیل به موجود برتر می‌شود و مرد تبدیل به موجود زیردست و پست، لذا زمانی که درباره طبقه‌بندی اجتماعی در جامعه غرب صحبت می‌شود، اول زنان هستند، بعد کودکان، بعد سالمندان، بعد حیوانات و در طبقه آخر مردان قرار می‌گیرند.
اینگونه است که به قول دوست انگلیسی ما، رئیس‌جمهور سابق فرانسه مریض جنسی است، نخست‌وزير ایتالیا به همین ترتیب، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا هم در این جرگه است و علی‌الاصول به دنبال زن بودن و از نظر جنسی مریض بودن طیف و طبقه خاصی نمی‌شناسد، همه در این پارادایم اسیرند. کار به جایی می‌رسد که مشکلات روانی و جنسی آنقدر فشار می‌آورد که مرد برای به دست آوردن زن حاضر است از همه کلاس و شأن اجتماعی خود بگذرد و به زنان و دختران التماس کند یا اینکه از ابزارهای در اختیار خود به هر نحو برای رسیدن به این هدف استفاده کند. این جامعه‌ای است که از حالت تعادل روانی خارج است و زن موجودی فرادست و مرد موجودی زیردست است. در نوشته‌های بعدی بیشتر راجع به اینکه هرکدام از طرفین، از چه ابزارهای دیگری استفاده می‌کنند و این به نوبه خود باعث هرچه مریض‌تر شدن جامعه شده است، بحث خواهد شد.
* دکترای سیاستگذاری
علم و تکنولوژی از برایتون انگلیس