آیا شما سقف را رعایت کرده‌اید؟!
این سوال تکراری و خسته‌کننده، حدود 2 سال است که ادبیات جدیدی به فوتبال ما تزریق کرده است. قانونی من‌درآوردی و غیرکارشناسی که در واقعیت اجرا محلی از اعراب نداشته و متأسفانه بیشتر به دستمایه طنز و روی آوردن به دروغ، منجر شده است.
در نگاهی اجمالی به لیگ‌های مختلف اروپا، آمریکای جنوبی و کشورهای مطرح فوتبال در آسیا درمی‌یابیم که قراردادهای بازیکن و مربی
حد بالا یا حد پایین ندارد، حد وسط، عرف نیز ندارد و لزوما هم دستمزد فوتبالی‌ها با درآمد سایر اقشار جامعه متناسب نیست. تنها عامل تعیین‌کننده مبلغ قراردادها، سیاست‌های مالی تیم با توجه به بودجه باشگاه است. حرفه‌ای شدن یا بهتر بگوییم صنعتی شدن فوتبال، در سال‌های اخیر باعث چرخش پول و سرمایه در این رشته پرطرفدار شده و وجود درآمدهای کلان در فوتبال، باعث افزایش دستمزدها شده است. مدیرعامل باشگاه با توجه به نقدینگی دارایی‌ها و با مشورت کمیته فنی و سپس با نظر هیات مدیره و سهامداران وارد بازار نقل و انتقالات می‌شود. عقد قراردادها بیشتر به‌طور مذاکره مستقیم طرفین یا با وساطت کارگزاران رسمی فیفا صورت می‌پذیرد. بنابراین هیچ دلال متفرقه‌ای نمی‌تواند باعث افزایش کاذب نرخ بازیکنان شود، اما در ایران، شاهد افزایش بی‌رویه قیمت بازیکنان و مربیان و مبالغ نجومی قراردادها هستیم؛ دلال‌های پرشماری که برخی بازیکنان بی‌کیفیت را با نرخی سنگین، وارد تیم‌های بزرگ می‌کنند، مدیران نتیجه‌گرایی که می‌دانند شاید حتی کمتر از یک فصل در تیمشان دوام می‌آورند بنابراین بی‌توجه به مسائل فنی و بی‌حساب و کتاب هزینه می‌کنند که نه‌تنها موثر نیست بلکه هر روز بر بدهی‌های باشگاه‌ها می‌افزاید. فدراسیون فوتبال نیز در پی چاره برای این مساله، تصمیمی شتابزده و البته غیرکارشناسی گرفت و برای مبلغ قراردادهای فوتبال، حد بالا (سقف) تعیین کرد. راه‌های دور زدن این قانون هم بسیار است. مثلاً پاداش‌ها و تشویق‌هایی در کنارحقوق بازیکنان و کادرفنی، حق اقامت و مسکن و.... به هر حال، هنوز هم فدراسیون بر این قانون عجیب، پافشاری می‌کند و زمان و هزینه‌های بسیاری را صرف امورنظارت بر این قانون کرده که می‌شد این هزینه را در بخش‌های دیگر فوتبال به کار گرفت. با وجود این قانون، باز هم شاهد افزایش دستمزدها هستیم. باتوجه به افت کیفیت فوتبال ایران در سال‌های اخیر، باید دید آیا درآمدهای فوتبال به سطح واقعی خود می‌رسد؟!