مهدی طاهرخانی: تنها در یک صورت نباید بشدت نگران این پرسپولیس بود؛ دلخوش به اینکه این دوره «گذار» است و آنها بهتر می‌شوند. پشت غلبه بر ذوب‌آهن سنگر گرفتن و تصور اینکه همه چیز تمام شده، بزرگ‌ترین خودفریبی‌ای است که قرمزها می‌توانند در حق خود انجام دهند. وضعیت کماکان نگران‌کننده است. تیم دایی در خانه با نتیجه مورد دلخواهش(یک بر صفر) از سد حریف گذشت اما اتفاقات این بازی و روند آن به‌گونه‌ای بود که هواداران قرمز را تا حدود زیادی نگران کرد. دایی در نشست خبری‌اش 50 درصد واقعیت را اقرار کرد؛ آنجا که گفت توپ و میدان در اختیار حریف بود اما 50 درصد دیگر را خودش آفرید؛ موقعیت ما بیشتر بود! در کل بازی آنها صاحب 3 موقعیت شدند که یکی از آنها با تیزهوشی طارمی منجر به گل شد. تنها در صورتی حرف دایی درست است که ذوب‌آهن تنها 2موقعیت خلق کرده باشد! باید نگران این پرسپولیس بود. تیمی که در خانه هیچ ابایی از دفاع صرف ندارد. دایی می‌گوید به خواسته‌مان رسیدیم اما آیا انصافا بدون شانس این رسیدن محقق می‌شد؟ تنها در وقت‌های اضافه ذوب‌آهن صاحب 2 موقعیت فوق‌العاده جدی شد که اولی با خوش‌شانسی محض قرمزها درون چارچوب نبود و دومی با واکنش عالی نیلسون دفع شد. دایی مجاز است در سالن کنفرانس خبری و در جمعی که کمتر خبرنگار چالش‌گری وجود دارد، برد تیمش را کاملا حساب شده بداند اما اگر او به این حرف خود ایمان داشته باشد یعنی در حال فریب خویشتن است. این برای بار دوم بود که پس از بازی با فولاد، پرسپولیس به راحتی توپ و میدان را به حریف داد و خودش تنها به دنبال پاسکاری‌های حریف این سو به آن سو شد. این برای هوادار پرسپولیس کاملا ناآشناست. آنها پیش از این عادت داشتند دست‌کم در هنگامه شکست هم «خرس» نشوند اما حالا وضعیت کاملا متفاوت است. سوالی که از دایی پرسیده نشد و او هم علاقه‌ای به بحث در این مورد نداشت این است؛ چرا بازیکنانت اسیر پاسکاری‌های متوالی حریف می‌شوند؟ در بازی با فولاد، هوای گرم و ورزشگاه حریف دلیل این وادادگی تفسیر شد اما حالا چه؟ در آزادی و مقابل چشمان هوادار خودی این چه استراتژی‌ای است که پرسپولیس توپ و زمین را می‌دهد و توان بازپس‌گیری‌اش را ندارد؟ حرف دایی زمانی درست است که او دفاع کند و در ازای خوب دفاع کردن و موقعیت جدی ندادن به حریف، صاحب ضدحملاتی برق‌آسا شود؛ سیاست دادن توپ و گرفتن موقعیت. پرسپولیس با خلق حداکثر 3 موقیت گل کجا توانست اینچنین کند؟ تاکتیک دایی زمانی بدون ایراد است که نیلسون ستاره میدان نباشد، مهاجمان ذوب‌آهن در زدن ضربه آخر دچار بدشانسی نشوند و هوادار پرسپولیس از دقیقه 75 به بعد آرزوی شنیدن سوت پایان بازی را نداشته باشد. نخستین 3 امتیاز لیگ چهاردهم همانقدر که برای دایی و تیمش ارزشمند بود، می‌تواند هشداردهنده هم باشد. تیمش کماکان بازیساز ندارد و همین امر موجب شده رضا نوروزی مبدل به یک خرید ناامیدکننده شود. نه‌تنها نوروزی که عباس‌زاده هم قربانی این نقیصه خواهد شد اگر دایی کماکان به محمد نوری که تنها بازیکن با قابلیت میدانداری است، اعتماد نکند. برای تبدیل شدن از یک بازیکن خاص به یک مربی بزرگ، دایی باید بیشتر از این واقع‌بین باشد. شامگاه جمعه تنها این رقبای پرسپولیس نبودند که از پیروزی این تیم ناراحت شدند حتی به‌زعم کنایه‌آمیز دایی شاید تنها این حمیدرضا سیاسی و بعضی از اعضای هیات مدیره نبودند که ناراحت شدند. بخش اعظم این دلواپسان هواداران واقعی پرسپولیس بودند که می‌دیدند تیمشان تنها با کمک شانس می‌تواند از سد رقیب نه‌چندان بزرگی مثل ذوب‌آهن بگذرد. اگر دایی این واقعیت را درک نکند بازی با فولاد و نتایج مشابهش بزودی تکرار می‌شوند، زودتر از چیزی که او تصورش را کند، شاید در بازی با همین راه‌آهن و شاید در اولین مصافی که خارج از تهران برگزار می‌شود. پرسپولیس برای قهرمان شدن باید علاوه بر صید 3 امتیاز مقتدر هم باشد به گونه‌ای که هوادار این تیم مطمئن باشد با این متد می‌شود تا پایان راه پیش رفت. آیا با انجام این 3 بازی هواداران این تیم چنین احساسی دارند؟ آیا دایی خودش مطمئن است با تکرار این نمایش می‌تواند مجددا از سد همین ذوب‌آهن بگذرد؟ اینها کشفیات نیست، بدیهیات واضح و مبرهن است که برای رویتش چشم مسلح لازم نیست. تنها کافی است دایی یک بار، یک بازی پرسپولیس را عوض نیمکت روی سکوهای سیمانی آزادی نگاه کند و ببیند جو روی سکو چگونه است؛ صندلی‌های خالی حرف‌های زیادی برای گفتن دارند و آنهایی هم که جان‌سختند و به ورزشگاه می‌آیند چگونه از فوتبال تیمشان سرخورده هستند. آنچه پرسپولیس مقابل ذوب‌آهن ارائه داد تنها 3 امتیازش شیرین بود و مابقی‌اش یک دنیا دلواپسی بود برای هواداران واقعی.