وقتی خبر خریدهای متعدد بازیکنان اتلتیکو مادرید توسط چلسی مورینیو هر روز شنیده می‌شود این سؤال به ذهن متبادر می‌شود که ژوزه مورینیو که اینچنین به بازیکنان تیم حذف‌کننده چلسی در لیگ قهرمانان فصل گذشته علاقه دارد، آیا توانایی این را داشت که با همین بازیکنان به مقام قهرمانی لالیگا برسد و اصلا چنین ریسکی را می‌پذیرفت که با کورتوآ، فیلیپه لوئیز، دیگو کاستا و میراندا هدایت باشگاهی را برعهده بگیرد؟ جواب هر دو سؤال منفی است. مورینیو با ستاره‌های حاضر و آماده چلسی هم به جایی نرسید. ژوزه مورینیو هم به مانند مربیان مشهور دیگر به یک مربی حاضری‌خور تبدیل شده، او دیگر هیچگاه ریسکی نمی‌کند که چند بازیکن جدید به فوتبال معرفی کند یا حتی کمی خودش را دچار خطر بکند. او خودش را آنچنان بزرگ می‌بیند که با کنایه به پیگرینی می‌گوید: «من مثل بعضی‌ها اگر از رئال مادرید جدا بشوم به تیم ضعیف‌تر نمی‌روم». این چنین ادبیاتی نشان می‌دهد که آقای خاص فقط قرار است هنر خود را در قهرمان کردن تیم‌های بزرگ و متمول ببیند و نه چیز دیگر؛ مساله‌ای که دیگر نمی‌توان آن را خاص و بدیع دانست. او شباهت زیادی به گوآردیولا دارد که حضورش در بایرن مونیخ به این دلیل بود که می‌دانست بایرن تمام شرایط را برای قهرمانی متوالی در بوندس‌لیگا و درخشش در لیگ قهرمانان داراست. گویا همین برای آنکه آنها را بهترین مربی جهان بخوانند کافی است، ولی جالب اینجاست که با وجود مهیا بودن همه شرایط آنها دچار شکست‌های سنگین هم شدند.