گاه وقایع معمولی در جامعه ایرانی ما دستمایه رفتارهایی قرار می‌گیرند که در نوع خود کم‌نظیر محسوب می‌شوند. فوت استاد بزرگ تئاتر کشور ضایعه‌‌ای دردناک در جامعه هنری بود که به‌راستی شاید تا سال‌ها جبران آن دور از تصور باشد اما آیا ناراحتی بی‌اندازه و غم جانکاه می‌تواند حب وطن را زایل کند؟ آیا ما مجاز هستیم در صورت بروز هر واقعه خوب یا بدی مرزهای دوستی و دشمنی را نادیده گرفته و همچون جوانان سرخوش که هیچ از قواعد دنیا نمی‌فهمند، رفتار کنیم؟
اصل ماجرا به اندازه‌‌ای لوث شده که متاسفانه دیگر شوک‌آور نیست! آقای بازیگر ایران، چهره ماندگار سینمای جمهوری اسلامی در لحظاتی که غم شدید از دست دادن استاد بر او مستولی گشته است، محرمی نزدیک‌تر و آشناتر از رسانه فارسی بریتانیای صغیر برای درددل نمی‌یابد! اشک‌های استاد برای استاد تا لندن صعود می‌کنند و آنگاه از بی‌بی‌سی فارسی کمانه می‌کنند و همچون تف سر بالا به صورت مردم فرود می‌آیند! انصاف است استاد انتظامی؟! مردانگی است آقای تارخ؟! صبح در رسانه ملی و شب در رسانه دشمن؟! وطن‌پرستی و اصرار بر عدم همکاری با دشمن زره‌پوش حاضر در میدان جنگ کی قدیمی شد که ملت نفهمیدند؟ جوانمردی کجا نزول یافت و تبدیل به فرصت‌طلبی و نان به نرخ هر روز خوری شد که ما جا ماندیم؟
ما عادت کرده‌ایم در تشییع پیکر دانشمندان شهید که فرزند همه خانواده‌های ایرانی محسوب می‌شوند، آقایان هنر ایران را نبینیم، ایرادی هم ندارد. به هر حال ایران کشور آزادی است اما گاه بد نیست عرق شرم بریزیم وقتی محرم‌مان آنها می‌شوند که دندان‌ها را تیز کرده‌اند برای دریدن ملتی مظلوم که خون می‌دهد، جان می‌دهد تا نام ایران بلندآوازه بماند؛ نه همچون گذشته که ژاندارمی می‌کردیم برای استعمارگران خبیث و ضد‌مردم منطقه! دریغ از یک جو همدردی! دریغ از یک نفس مردم‌مداری!
امروز که همه یکپارچه ایستاده‌ایم و سربلند از فتنه‌های شرق و غرب برخاسته‌ایم، اجازه نخواهیم داد عده‌‌ای با عناوین بزرگ نان سفره نظام را لقمه بگیرند و با دهان پر گفت‌وگوی تلفنی با رسانه‌‌ای داشته باشند که ریگی ملعون را نجات‌دهنده سیستان معرفی می‌کرد! مرگ ده‌ها نفر را ابزاری کرد برای ایجاد تفرقه در مملکت مستقلی که چشم دیدن‌شان را کور کرده بود.
حق گرفتنی است، نه خواستنی! ما بیدادمان را به مجلس شورای اسلامی می‌بریم و مصرانه درخواست می‌کنیم قانون میان ما و همه آنها که خاک و نام وطن را دستمایه شهرت و ثروت قرار می‌دهند اما زمان ادای دین که می‌رسد آخر صف پشت زن و کودک ملت می‌ایستند، حکم کند. گله ما هم از آن مردی است که به نامرد می‌ماند و در عین مسؤولیت داشتن در نظام، پچ‌پچ خانوادگی را به رسانه دشمن می‌کشاند. گله ما از همه آنهاست که تلاش کردند با بخشنامه‌‌ای غیر‌الزام‌آور مشروعیت مصاحبه با رسانه‌های ایستاده در میدان جنگ با ملت ایران را خدشه‌دار نکنند. گله ما از دردنشناسی بموقع وزیر ارشاد و فرهنگ اسلامی هم هست که طرح منع مصاحبه هر آن که زیر پرچم کشور نان می‌خورد با چند رسانه تابلودار دشمن را به دولت ارائه نمی‌دهد. ما از جانب مردم دردمندی گله می‌کنیم که زیر بار فشار اقتصادی کمرشان گاه دو تا شد اما راضی نشدند «آخ» بگویند مبادا که دل دشمن شاد شود. ما از جانب خانواده شهدای هسته‌‌ای که هر روز مجبورند در همین تهران خودمان از مقابل قتلگاه عزیزشان عبور کنند و اشک نریزند تا کام مردم ایران تلخ شود، گله می‌کنیم. سکوت از درد بُردن بر آستان دشمن بهتر نیست؟ بغض را در گلو خفه کردن از بزرگداشت گرفتن در بی‌بی‌سی فارسی برای استاد تئاتر ایران که به جای کوچ به ناکجاآباد هنر، مردانه ایستاد و در وطن به خاک سپرده شد، بهتر نیست؟ اولین مرحله مردانگی شاید این باشد که وقتی توان مبارزه با دشمن نداری یا حتی معتقد به دفاع از میهن هم نیستی (!) به عمله و پیشقراول جنگ روانی دشمن مشروعیت نبخشی! کار سختی است؟ حتما باید این دردها را مردم فریاد کنند تا اساتید هنر به هوش بیایند؟!