ماه مبارک رمضان وارد شد و ما به این مناسبت بحث دنباله‌دار خود را وامی‌گذاریم و تا 5 هفته درباره حکمت روزه و ماه رمضان سخن می‌گوییم. این شماره را به کلامی از حضرت امام مزین می‌کنيم. ماه رمضان ماه میهمانی خداست و اساس آن بر ترک قرار دارد. ترک خورد و خوراک و آشامیدن و دیگر امور حلال؛ ترک مشتهیات نفسانی؛ ترک گناه و از همه مهم‌تر ترک ما سوی‌الله و نفس و نفسانیت. و نتیجه این ترک، تقوا و رسیدن به خداست:
«این ضیافت، همهاش ترک است؛ ترک شهوات از قبیل خوردنی‌ها، نوشیدنی‌ها و جهات دیگری که شهوات انسان اقتضا میکند. خداوند دعوت کرده است ما را به اینکه شما باید وارد بشوید در این میهمانخانه و این ضیافت هم جز ترک، چیزی نیست؛ ترک هوا‌ها، ترک خودی‌ها، ترک منیت‌ها. اینها همه در این میهمانخانه است و ما باید حساب کنیم ببینیم که آیا وارد شدیم در این میهمانخانه یا اصلا وارد نشدیم، راهمان دادند به این ضیافت‌خانه یا نه، استفاده کردیم از این ضیافت الهی یا نه... بویژه [به] طبقه جوان عرض میکنم که آیا در این میهمانخانه رفتید؟ استفاده کردید؟ از شهوات بویژه شهوات معنوی چشم پوشیدید؟... همه دعوت شدید به ضیافت‌الله، همه میهمان خدا هستید و میهمانی به ترک است. اگر ذرهای هوای نفس در انسان باشد، این به میهمانی وارد نشده است یا اگر وارد شده است استفاده نکرده است. تمام این جار و جنجال‌هایی که در دنیا میبینید برای این است که استفاده از این ضیافت نکردهاند، در این میهمانی وارد نشدهاند، دعوت خدا را قبول نکردهاند. کوشش کنید این دعوت را لبیک بگویید، راه به شما بدهند در اینجا و اگر چنانچه راه یافتید مسائل حل است. اینکه مسائل ما حل نمیشود، برای اینکه در ضیافت خدا وارد نشدهایم. در ماه رمضان اصلا وارد نشدهایم؛ یک ترک اکل و شربی کردیم، لکن آنکه باید بشود نشده است. اگر هوا‌های نفسانی بگذارد، انسان به حسب فطرت الهی است، فطرت، فطرت الله است، همه هم توجه دارند به او، لکن این توجه به دنیا که توجه ثانوی است و اعوجاجی است، این جلوگیری میکند از آن مسائلی که باید باشد.» [صحیفه امام؛ 21/ ...] بنابراین بیاییم در این روز اول ماه مبارک رمضان که عید اولیای الهی است، عزم خود را جزم کنیم تا تهذیب نفس کنیم و شهوات و نفسانیات را ترک کنیم، شاید مبدأ میل ما عوض شود و بنده خدا شویم. اللهم ارزقنا!