روزنامه اوله چاپ بوئنوس‌آیرس صبح روز جمعه با چاپ تصویری از مارادونا تیتر دوپهلویی را برای این عکس انتخاب کرده بود؛ «خائن». موضوع دعوای میان مارادونا و ریکلمه بود، از همان نزاع‌های همیشگی و قدیمی که این بار با خداحافظی ریکلمه از بوکاجونیورز سر باز کرده بود. این برای اولین بار نیست که 2 پادشاه در سرزمین آرژانتین با یکدیگر درگیری لفظی پیدا می‌کنند ولی به نظر می‌رسد این بار باید هواداران بوکا در این باره قضاوت کنند. «ريکلمه به 75 درصد کشور که هوادار بوکاجونيورز هستند، خيانت کرده است»؛ تصمیم ستاره باتجربه بوکاجونیورز برای جدایی از این باشگاه موجب شد تا دیه‌گو مارادونا که با اخراج شدن از الوصل، اکنون زمان بیشتری برای دنبال کردن اتفاقات باشگاه محبوبش دارد، بار دیگر آتش اختلافاتش با خوآن رومن ریکلمه را شعله‌ور کند؛ اختلافاتی که از زمان حضور مارادونا روی نیمکت تیم ملی آرژانتین آغاز شد و تصمیم جدید ریکلمه برای ادامه دوران حرفهایاش در باشگاهی غیر از بوکا، برگ جدیدی بر آن افزود. روزهای خوب
البته رابطه این دو ستاره فوتبال آرژانتین همیشه این طور تیره و تار نبود. پیش از ظهور مسی، آرژانتینی‌ها همیشه به دنبال جانشینی برای مارادونا بودند و ریکلمه به عنوان یکی از این جانشینان احتمالی، همیشه مورد توجه ال دیه‌گو بود؛ چه اینکه او نیز یکی از ستاره‌های باشگاه بوکا جونیورز محسوب می‌شد و این برای مارادونایی که هیچ فرصتی را برای دیدن بازی‌های تیم محبوبش از دست نمی‌دهد (حتی زمانی که در کوبا بود، یک شبکه تلویزیونی به طور اختصاصی بازی‌های لیگ آرژانتین را برای او پخش می‌کرد)، یکی از ویژگی‌های مثبت ریکلمه محسوب می‌شد. همین محبت و امید برای دیدن یک اسطوره دیگر از باشگاه بوکا بود که باعث شد مارادونا در دیدار خداحافظی‌اش از فوتبال، دیداری که ستاره‌های زیادی از گذشته و حال در آن حضور داشتند، به سمت ریکلمه برود و او را تنگ در آغوش بگيرد (چهره بهت‌زده رنه هیگوئیتا، دروازه‌بان عجیب و غریب کلمبیایی، از دیدن این صحنه جالب توجه بود). اما یک دهه بعد، مارادونا نه‌تنها از حضور ریکلمه در تیمش با آغوش باز پذیرایی نکرد که موجبات خداحافظی او از تیم ملی را فراهم کرد.
ستاره‌ای که ستاره نشد
ریکلمه هیچگاه به آن ستاره‌ای که مارادونا و بقیه آرژانتینی‌ها انتظار داشتند، تبدیل نشد. بویژه در ترکیب آلبی سلسته که همیشه یک علامت سوال درباره قرار گرفتن او در ترکیب اصلی وجود داشت، منتقدانش او را بازیکنی کند می‌دانستند که نمی‌توان ضرباهنگ بازی را به او سپرد و مربیانی مانند خوسه پکرمن را به دلیل تکیه بیش از اندازه به او مورد انتقاد قرار دادند. ریکلمه در فوتبال اروپا هم نتوانست انتظارات را برآورده کند. دوران حضورش در بارسا یک ناکامی تمام‌عیار بود؛ با 30 بازی در 3 فصل و تنها 3 گل زده. در ویارئال اوضاع بهتر شد. او به محور تیم پیگرینی تبدیل شد و حتی با زیردریایی‌های زرد تا نیمه‌نهایی چمپیونزلیگ پیش رفت اما با از دست دادن پنالتی در دیدار برگشت مقابل آرسنال در دقیقه 90 (ینس لمن توپ را مهار کرد)، زمینه حذف تیمش را فراهم کرد و ناکامی‌هایش در فوتبال اروپا تکمیل شد. بازیکنی که قرار بود یکی از ستاره‌های درخشان آرژانتین در اروپا باشد، خیلی زود به کشورش برگشت؛ بدون افتخاری قابل‌توجه.
چراغ‌های خاموش رابطه
مارادونا و ریکلمه همواره
سعی کردند تا توپ اختلاف‌شان را به زمین حریف بیندازند. سرمربی سابق آرژانتین دلیل ناراحتی ریکلمه و جدایی‌اش از تیم پیش از جام‌جهانی 2010 را تقاضایش از او برای ارائه بازی‌هایی هجومی‌تر عنوان کرده بود. در مقابل، ریکلمه پیشنهادش به مارادونا برای سفر تیم به بولیوی 2 روز زودتر از زمان بازی در مقدماتی جام‌جهانی برای تطبیق بازیکنان با شرایط بازی در این کشور را آغاز مشکلات با سرمربی تیم مطرح کرد. اینچنین بود که ریکلمه به خاطر مارادونا، از تیم ملی آرژانتین خداحافظی کرد و ال دیه‌گو نیز وطن‌پرستی شاگردش را زیر سوال برد: «هر بازیکنی حاضر است بمیرد اما برای تیم ملی کشورش به میدان برود. ریکلمه هم باید عشقش را به تیم ملی بیشتر از اینها نشان بدهد». آرژانتین بدون ریکلمه راهی جام‌جهانی شد و به‌رغم صعود آسان تا مرحله یک چهارم نهایی، در این مرحله با 4 گل مغلوب آلمان شد تا غیبت ریکلمه بیش از هر زمان دیگری به چشم بیاید.
مارادونا، ریکلمه و هواداران بوکا
هر چند اختلافات مارادونا و ریکلمه از تیم ملی آرژانتین آغاز شد اما کشیده شدن آن به باشگاه بوکا، باشگاهی که این دو، بزرگ‌ترین اسطوره‌های آن محسوب می‌شوند، غیرقابل اجتناب به نظر می‌رسید (در نظرسنجی 2 سال قبل نشریه لا‌ناسیون، مارادونا و ریکلمه به عنوان محبوب‌ترین بازیکنان تاریخ باشگاه بوکا جونیورز انتخاب شدند؛ بالاتر از ستاره‌هایی مانند مارتین پالرمو، کارلوس تبس و گابریل باتیستوتا). این اختلاف در رابطه آنها با تماشاگران و گروه‌های هواداری بوکا ریشه دارد. مارادونا همواره رابطه‌ای گرم و تنگاتنگ با هواداران بوکا داشت؛ دیدن فریادهای دن‌دیه‌گو از جایگاه ورزشگاه بومبونرا، هواداران بوکا را غرق در شادی می‌کرد و اسطوره نیز تمام تلاشش را برای خوشحالی آنها انجام می‌داد، در حالی که ریکلمه چند باری در مقابل هواداران تیمش قرار گرفت. یکی از دلایل اصلی جدایی او از بوکا و پیوستنش به بارسا در سال 2001 را ربوده شدن برادرش چند ماه پیش از این انتقال می‌دانند؛ اتفاقی که در آن رد پای بعضی از گروه‌های هواداری بوکا دیده می‌شد و این ستاره جوان را آزرده کرد. در سال 2009 نیز ریکلمه دعوت یک گروه از هواداران (گروه هولیگان لا دوسه) برای حضور در یک همایش خیریه را نپذیرفت: «اگر یک عده قاچاقچی مواد مخدر از شما بخواهند در یک خیریه شرکت کنید، قبول می‌کنید؟» ریکلمه مانند مارادونا تنها به خوشحالی هواداران بوکا فکر نمی‌کند و حالا که بازی در این باشگاه برایش مانند همیشه جذاب نیست، تجمع هزاران هوادار در مقابل باشگاه برای تقاضای ماندن از او نیز اهمیت چندانی برایش ندارد.
2 خط موازی
سال گذشته و بعد از مرگ مادر مارادونا، ریکلمه به احترام «دونا توتا»، جشنی که قرار بود به مناسبت پانزدهمین سال دوران حرفهایاش برگزار کند را به تعویق انداخت؛ مارادونا هم در مقابل از او تشکر کرد تا به نظر برسد که رابطه تیره آنها در حال بهبودی است اما اتفاقات اخیر و حمله تند مارادونا به ریکلمه نشان داد این 2 ستاره فوتبال آرژانتین مانند 2 خط موازی، به این زودی‌ها به هم نخواهند رسید.