مأموریت؛ بازگشت به قله

کریس ووکس: در مواجهه با موضوع انتخاب سرمربی جدید تیم ملی، بخت و اقبال بیش از این نمی‌توانست به میل فدراسیون فوتبال ایتالیا باشد. آنها نیاز به یک مربی داشتند و مربی تیم قهرمان سری A نیاز به یک شغل داشت. به‌نظر می‌رسد آنتونیو کونته آماده است تا این کار را بپذیرد اما با انتصاب کونته 45ساله به این سمت، برخی سوالات در رابطه با او مطرح شده است؛ چرا که خرد جمعی نشان می‌دهد مربیگری تیم ملی نیاز به یک مربی جا افتاده‌تر دارد. پس از ترک یوونتوس در اواسط ماه جولای، کونته چند گزینه مشخص را در کوتاه‌مدت در مقابل خود می‌دید. با توجه به اینکه باشگاه‌های برتر اروپا در حال حاضر برنامه خود را برای مسابقات سال آینده مشخص کرده بودند، او مجبور بود یا برای یک فصل خارج از مسابقات قرار بگیرد یا فشار کار برای فدراسیون فوتبال ایتالیا، همان نهادی که در سال 2012 به علت اطلاع از شرط‌بندی او را برای 10 ماه محروم کرده بودند، را قبول کند. برای کونته به عنوان مردی که واقعا به فوتبال علاقه‌مند است، مشخص بود که انتخاب چه خواهد بود. با این حال تصمیمی که فدراسیون فوتبال ایتالیا در انتخاب بازیکن اسبق تیم ملی به عنوان سرمربی آتزوری گرفت، نیاز به بررسی بیشتری دارد. 3 اسکودتوی متوالی به همراه یوونتوس به عنوان سرمربی، تایید‌کننده این مساله است که او از بهترین شرایط برای انتخاب به این سمت برخوردار است اما مشکلات یوونتوس در اروپا نشان می‌دهد تیم او برای آماده‌سازی در مقابل آرایش‌های تاکتیکی و تکنیکی متفاوت دارای مشکلات بالقوه‌ای است. تحت هدایت کونته، یوونتوس از وضعیت اسفباری که در کالچو داشت، توانست مجددا تسلط خود را بر این رقابت‌ها دیکته کند. این مربی اهل لچه توانست با آوردن روحیه «یوونتوسی»، که تحت هدایت امثال کلودیو رانیری، چیرو فرارا، آلبرتو زاکرونی و لوئیجی دل‌نری در این تیم از بین رفته بود، این کار را انجام دهد. آندر‌آ پیرلو در کتاب بیوگرافی خود اینگونه نوشته است که هنگامی که او به باشگاه آمد به بازیکنان گفت: «زمان آن رسیده که ما دست از خرابکاری برداریم. ما نیاز داریم تا هر کاری را که ما را بالا می‌کشد انجام دهیم و مجددا خود را به عنوان یووه اثبات کنیم. تغییر جهت این کشتی به سمت موفقیت یک درخواست مودبانه نیست، بلکه یک دستور است، یک وظیفه اخلاقی است.» او دوباره بازیکنانی را به یوونتوس آورد که پیراهن تیم را با افتخار بپوشند؛ ذهنیت غالبی که سرالکس فرگوسن به منچستر یونایتد تزریق کرده بود، در یوونتوس شکل داد و در بازگشتش ثبات در نتیجه‌گیری را به نیمکت یوونتوس برگرداند. با این حال، زمانی که او با تیم خود در رقابت‌های اروپایی حاضر می‌شد، متوجه شد برای موفقیت تنها انگیزه کافی نیست. در اولین حضور در لیگ قهرمانان، تیم او پس از کسب 3 تساوی در 3 دیدار ابتدایی که آنها را به حذف نزدیک کرده بود، توانست 3 پیروزی متوالی کسب کند تا از دردسر بزرگی که گرفتارش شده بودند نجات پیدا کنند. با مربیگری کونته، هواداران خیال‌شان راحت بود؛ او بهترین نمایش را از بازیکنان خود می‌گرفت. متاسفانه آنها در یک‌چهارم نهایی مقابل بایرن‌مونیخ قرار گرفتند و در حالی که از بلوغ تاکتیکی لازم برای شکست دادن این تیم برخوردار نبودند، مقابل این تیم حذف شدند. در فصل بعد هنگامی که به استانبول برای دیدار با گالاتاسرای رفتند، آنها به همراه رئال‌مادرید گزینه‌های اصلی صعود از گروه خود بودند اما نتوانستند این کار را انجام دهند. یوونتوس نتوانست برنامه مناسبی برای مهار وسلی اسنایدر و دیدیه دروگبا داشته باشد و در نتیجه وسلی اشنایدر باعث حذف آنها شد. در حال حاضر شرایط برای ایتالیا هم همین طور است. «لازم است ایتالیا دست از خرابکاری بردارد و دوباره تبدیل به ایتالیا شود» اما آیا او همان روشی را که در یوونتوس به‌کار برد می‌تواند در تیم ملی ایتالیا به کار ببرد؟ این احتمال وجود دارد که او قبل از اینکه سیستم مورد نظر خود را انتخاب کند، تمام گزینه‌های محتمل را بررسی کند. او برای استفاده از سیستم 4-2-4 در سیه‌نا مشهور شده بود، قبل از آنکه با ورود به وینووو (مجموعه تمرینی یوونتوس)، سیستم
2-5-3 را به عنوان سیستم انتخابی خود برای برای یوونتوس محبوبش برگزیند اما زمانی که او درباره یک سیستم تصمیم می‌گیرد به‌ندرت آن را تغییر می‌دهد، هرچند این امر بویژه با توجه به نتایجی که یوونتوس در اروپا گرفت به نظر اشتباه می‌رسید.