سوريه بويژه در یک سال و نيم اخير كه آمريكا و اسرائيل يارانشان را در مصر و تونس از دست داده‌اند در فهرست دشمنان اوباما قرار داشته است. زمامداران كاخ‌سفيد از همان منظري به سوريه می‌نگرند كه به ايران نگاه می‌كنند. تعريف و تلقي آنها از موقعيت سوريه بر اين پايه استوار است كه دمشق، بزرگ‌ترين و نيرومندترين پشتوانه مقاومت پس از تهران است. به همين دليل نيز رئيس‌جمهور ايالات متحده، سوريه را در سيبل تغيير نظام قرار داد و براي اين كار بسياري از تحريم‌های مرسوم عليه ايران را درباره اين كشور نيز پياده كرد. شايد تنها تفاوت سوريه با ايران در اين مواجهه اين است كه آمريكا به‌رغم تلاش براي سرنگوني دولت بشار اسد، روابط ديپلماتيك با سوريه را در سطح سفير حفظ كرده و باب آمد و رفت و مراودات سياسي ميان دوطرف باز است. با استفاده از همين كانال‌ها طيفي از جاسوس‌ها و مقام‌های آمريكايي براي تسريع در سقوط دولت مردمي سوريه پيشقدم شدند و با تسليح گروه‌های مخالف نظام سياسي اين كشور و اعزام و تجهيز تروريست‌ها و نيروهاي القاعده سعي كردند سوريه را وارد يك جنگ داخلي فرسايشي كنند. مستاجر كاخ‌سفيد سياست خويش در قبال دمشق را نيز بر 2 پايه از اتهام‌ها پيش برد؛ اتهام اول به روابط دمشق با جنبش‌های انقلابي، مقاوم و ضدصهيونيستي لبنان و فلسطين معطوف است و نمود آن را می‌توان در موضع‌گيري‌های هيلاري كلينتون ديد كه در هر سفر خاورميانه‌اي‌اش بويژه آنگاه كه به آنكارا، رياض يا تل‌آويو می‌رود، پرونده‌اي از اتهام‌ها را عليه دمشق می‌گشايد و هر بار به نوعي سوري‌ها را در مظان اتهام تلاش براي كمك به حزب‌الله براي هدم اسرائيل قرار می‌دهد. اتهام دوم همان است كه به تنش اخير ميان واشنگتن و دمشق تبديل شده است؛ مقابله با مخالفان (شبه‌نظاميان جنايتكار و تروريست). آمريكايي‌ها همچنان اين فرضيه دروغين را كه مردم سوريه خواستار كنار رفتن اسد از قدرت هستند، مطرح می‌كنند در حالي كه مردم آمريكاستيز سوريه خواهان اصلاح برخي امور سياسي و اداري كشورشان هستند، نه استعفاي بشار اسد و اين را بارها و بارها در تظاهرات ميليوني‌شان ابراز كرده‌اند. آمريكايي‌ها كتمان نمي‌كنند در وضع فعلي نگران افزايش وزن سياسي سوريه در معادلات منطقه بويژه در 2 حوزه لبنان و عراق هستند بويژه پس از پاكسازي شهرهاي مختلف سوريه از تروريست‌ها و تسليم شبه‌نظاميان مسلح و همچنين پايمردي روسيه و چين به عنوان 2 عضو دائم شوراي امنيت سازمان ملل كه قطعنامه‌های غربي‌ها عليه دولت سوريه را وتو می‌كنند.
از جمله اهداف سياسي موج تهديدات اخير كاخ‌سفيد عليه سوري‌ها، پس از پيروزي نظامي اسد بر مخالفان مسلح و متلاشي شدن تدريجي گروه‌های تروريست، جلوگيري از قدرت گرفتن سوريه در منطقه است و اينكه آمريكا احساس می‌كند در مناسبات جديد، موقعيت آتي سوري‌ها بويژه با يارگيري دقيق از روس‌ها و چيني‌ها، پس از تحكيم بيشتر روابط با ايران و عراق، رژيم صهيونيستی را در انزواي بيشتري قرار می‌دهد.