آزاده صالحی: بلقیس سلیمانی طی یک دهه گذشته با ورود به عرصه داستاننویسی و پیوستن به جرگه زنان نویسنده ثابت کرده حرفهای زیادی در این عرصه برای گفتن دارد؛ حرفهایی که بهرغم تصورات منتقدان، به طرح داستانهای زنانه محدود نمیشود بلکه بخش وسیعی از آنها با مسائل اجتماعی و روزمره سر و کار دارد. رمان «بازی آخر بانو» اخیرا از سوی انتشارات ققنوس برای هشتمینبار منتشر شده است. این کتاب اولين تجربه رماننویسی او بعد از انتشار مجموعه داستان «بازی عروس و داماد» به شمار میرود. سلیمانی در این رمان از خط سیری زنانه بهره برده و مانند همیشه مسائل و مصائبی که زنان در جامعه با آن مواجه هستند را در قالب روایتی شیرین و خواندنی ترسیم میکند. نویسنده در این رمان با دستمایه قرار دادن داستان زندگی دختری به نام «گلبانو» به طرح مساله رویارویی سنت و مدرنیزم میپردازد. تلاش برای ورود به دانشگاه و گذار از روستا و جامعه و آدمهای سنتی که تنها انتظارشان از زن، سامان گرفتن و شوهر کردن است از فرازهای داستان سلیمانی به شمار میرود؛ فرازی که تا به سرانجام رسیدن شخصیت اصلی داستان به سرمنزل مقصود مخاطب را رها نمیکند. سلیمانی روایت و چینش وقایع داستان را در دهه 60 در نظر گرفته و با وارد کردن شخصیتهای فرعی چون مبارز سیاسی چپ، روشنفکر، حاجیبازاری و... میکوشد این برهه زمانی نزد مخاطب قابل لمس باشد. نویسنده با قرار دادن پرسوناژهای داستان در موقعیتهای مختلف و عبور دادن یا ندادن آنها از فراز و نشیبهای ممکن و ناممکن، فضایی بغرنج ترسیم میکند و از واژه بازی که در عنوان کتاب نیز یاد شده در قالب ایهام استفاده میکند؛ ایهامی که شکافتن و تحلیل کردن آن برعهده خواننده کتاب باقی میماند. از جهتی شاید بتوان پررنگترین مولفه رمان «بازی آخر بانو» را در بازیهایی که گلبانو در هر فصل از خود بروز میدهد دانست؛ بازیهایی که نهتنها تا پایان داستان چهره حقیقی او را نزد همگان فاش نمیکند که دیگر شخصیتها تا انتهای کار با دیده شک و تردید به او و ماجراجوییهایش نگاه میکنند، اگرچه خط سیر داستان در فصول اول و دوم از مرتبه و جایگاه اثری خوشخوان و پرمفهوم به اثری عامهپسند تنزل پیدا میکند. نویسنده در این رمان از منظر زمان، ترفندهایی به خرج میدهد و زمان را در هر روایت پس و پیش و دستکاری میکند و با این کار موفق میشود بر ضعف خود در نحوه شخصیتپردازی سرپوش گذارد.
بازی هیچوقت تمام نمیشود
آزاده صالحی: بلقیس سلیمانی طی یک دهه گذشته با ورود به عرصه داستاننویسی و پیوستن به جرگه زنان نویسنده ثابت کرده حرفهای زیادی در این عرصه برای گفتن دارد؛ حرفهایی که بهرغم تصورات منتقدان، به طرح داستانهای زنانه محدود نمیشود بلکه بخش وسیعی از آنها با مسائل اجتماعی و روزمره سر و کار دارد. رمان «بازی آخر بانو» اخیرا از سوی انتشارات ققنوس برای هشتمینبار منتشر شده است. این کتاب اولين تجربه رماننویسی او بعد از انتشار مجموعه داستان «بازی عروس و داماد» به شمار میرود. سلیمانی در این رمان از خط سیری زنانه بهره برده و مانند همیشه مسائل و مصائبی که زنان در جامعه با آن مواجه هستند را در قالب روایتی شیرین و خواندنی ترسیم میکند. نویسنده در این رمان با دستمایه قرار دادن داستان زندگی دختری به نام «گلبانو» به طرح مساله رویارویی سنت و مدرنیزم میپردازد. تلاش برای ورود به دانشگاه و گذار از روستا و جامعه و آدمهای سنتی که تنها انتظارشان از زن، سامان گرفتن و شوهر کردن است از فرازهای داستان سلیمانی به شمار میرود؛ فرازی که تا به سرانجام رسیدن شخصیت اصلی داستان به سرمنزل مقصود مخاطب را رها نمیکند. سلیمانی روایت و چینش وقایع داستان را در دهه 60 در نظر گرفته و با وارد کردن شخصیتهای فرعی چون مبارز سیاسی چپ، روشنفکر، حاجیبازاری و... میکوشد این برهه زمانی نزد مخاطب قابل لمس باشد. نویسنده با قرار دادن پرسوناژهای داستان در موقعیتهای مختلف و عبور دادن یا ندادن آنها از فراز و نشیبهای ممکن و ناممکن، فضایی بغرنج ترسیم میکند و از واژه بازی که در عنوان کتاب نیز یاد شده در قالب ایهام استفاده میکند؛ ایهامی که شکافتن و تحلیل کردن آن برعهده خواننده کتاب باقی میماند. از جهتی شاید بتوان پررنگترین مولفه رمان «بازی آخر بانو» را در بازیهایی که گلبانو در هر فصل از خود بروز میدهد دانست؛ بازیهایی که نهتنها تا پایان داستان چهره حقیقی او را نزد همگان فاش نمیکند که دیگر شخصیتها تا انتهای کار با دیده شک و تردید به او و ماجراجوییهایش نگاه میکنند، اگرچه خط سیر داستان در فصول اول و دوم از مرتبه و جایگاه اثری خوشخوان و پرمفهوم به اثری عامهپسند تنزل پیدا میکند. نویسنده در این رمان از منظر زمان، ترفندهایی به خرج میدهد و زمان را در هر روایت پس و پیش و دستکاری میکند و با این کار موفق میشود بر ضعف خود در نحوه شخصیتپردازی سرپوش گذارد.
ارسال نظر
پربیننده