توماس هالت: ناامیدی رئال از چمپیونزلیگ و کوپادل‌ری فصل گذشته نباید تحت سایه سال خوب رئال در لالیگا قرار گیرد. ژوزه مورینیو توانست به یک تاکتیک ایده‌آل برسد هر چند می‌داند می‌تواند بهتر از این باشد و به موفقیت‌های بیشتری برسد. مسیر طولانی‌ای که پیموده شد و سختی‌هایی که کشیده شد، پس از غلبه بر بارسا در 90 دقیقه، باارزش جلوه کرد. مورینیو انواع تاکتیک‌ها و ضدتاکتیک‌ها را مورد استفاده قرار داد تا اینکه فهمید تیمش زمانی می‌تواند بر بارسا غلبه کند که بازی خودش را ارائه دهد.حتی در مقابل بایرن‌مونیخ هم که بخشی از ناکامی فصل گذشته را به وجود آورد، رئال‌مادرید خودش نبود. مثل همیشه پرس نمی‌کرد و آن‌طور که باید و شاید بویژه در برنابئو بازی نکرد تا بتواند حریف را تحت تاثیر قرار دهد.سیستم 1-3-2-4 بی‌تردید عامل کلیدی در راه موفقیت رئال در فصل گذشته است. سیستم 3 هافبک دفاعی و استفاده از عنصری تدافعی در کنار خدیرا و چابی، چند باری مورد استفاده قرار گرفت اما سیستم هجومی‌تر روی ضدحملاتی که توسط اوزیل طراحی می‌شود، مثبت‌تر به نظر می‌رسید.رئال‌مادرید نسبت به فصل قبلش تغییر چندانی از نظر تاکتیکی بویژه در بازی‌های لالیگا نداشت اما یکی از عوامل اصلی موفقیت این بود که بازیکنان بیشتر و بهتر با سیستم مدنظر مربی پرتغالی خو گرفتند و جاگیری‌های بهتری داشتند.البته یک قضیه هم به مسائل روانی بازمی‌گردد مثلا وقتی مورینیو در برخی بازی‌ها ترکیب تیمش را تغییر می‌داد، بازیکنان از نظر روانی تحت‌تاثیر قرار می‌گرفتند و نمی‌توانستند بازی خود را ارائه دهند.په‌په چند بار در میانه زمین مورد استفاده قرار گرفت. این موجب می‌شد شناور بودن و سرعت تیم، در ضدحملات کاهش یابد. در حقیقت رئال شبیه تیمی می‌شد که هدفش فقط حفظ نتیجه است نه آنکه به دنبال حمله و گلزنی باشد. آخرین حضور‌های په‌په در خط هافبک آنقدر بد بود که مورینیو کم‌کم از این تاکتیک منصرف شد.از سویی سرجیو راموس به مرکز خط دفاع انتقال یافت که این قضیه نقش مهمی در تیم داشت. رئال‌مادرید هر چند در خط هافبک خلأهایی را حس کرد اما توان فنی و رهبری راموس نقش مهمی در رئال‌مادرید به وجود آورد.روندش در کنار زوج همیشگی‌اش، په‌په موجب شد رئال‌مادرید یک دژ مستحکم را در مرکز خط دفاع داشته باشد و به حریف اجازه نفس کشیدن را هم ندهد. سرجیو راموس با توان رهبری خود، جان تازه‌ای به خط دفاع رئال بخشید.هرچند رئال‌مادرید همچنان یک نقطه ضعف داشت؛ آن هم دریافت گل‌های بی‌خود یا اصطلاحا «چیپ» بود. خط دفاع کارش را ادامه می‌داد اما در بعضی مواقع خط هافبک به کمکشان نمی‌آمد و این قضیه، مشکل پیش می‌آورد.هم خدیرا و هم چابی در بازی رئال نقش مهمی دارند و بازیکنان فوق‌العاده مهمی هستند اما هیچ‌کدام در فصلی که گذشت به اندازه کافی نقش یک تخریب‌چی را ایفا نکردند.طبیعتا رئال می‌تواند تغییراتی در ساختار و سیستمش داشته باشد اما چطور می‌توان دوباره چنین آمار گلزنی فوق‌العاده‌ای را تکرار کرد؟ سیستم 2-4-4، زیادی انعطاف‌ناپذیر است و ممکن است حرکات هجومی را کمی مختل کند. از طرفی ممکن است واکنش بازیکنان به یک سیستم ناآشنا، منفی باشد. تا زمانی که افت قابل‌توجهی با تاکتیک فعلی پيدا نشود، بهتر است همین تاکتیک مورد استفاده قرار گیرد. هیچ چیز قابل پیش‌بینی نیست اما رئال‌مادرید فعلا با همین 1-3-2-4 جا افتاده و فعلا نیازی به تغییر حس نمی‌شود.