40 سال پیش، 11 ورزشکار و مربی صهیونیست در جریان برگزاری المپیک 1972 مونیخ به وسیله مردان مسلح کشته شدند و اکنون مقامات اسرائیلی از رئیس کمیته بین‌المللی المپیک خواسته‌اند تا چهلمین سال این رویداد را گرامی بدارند. این عنوان خبری چند روزی است که در آستانه شروع بازی‌های المپیک 2012 انگلستان مطرح شده و به نوعی تمرکز مقامات کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) را به خود معطوف کرده است. یادبودی که پس از 40 سال و بدون هیچ ارتباطی با این دوره بازی‌ها، از نظر منطقی عجیب به نظر می‌رسد. ورزش اسرائیل با وجود حمایت همه‌جانبه سازمان‌های بین‌المللی و اعمال قدرت توسط لابی‌های صیهونیست، در اکثر رشته‌ها محلی از اعراب نداشته و هدف آنها تنها به حضور در میادین ورزشی عمومی چون بازی‌های المپیک خلاصه می‌شود. در تحلیل اینکه رژیم اشغالگر قدس چطور و تا چه حدودی توانسته در عرصه ورزشی حاضر شود و چه فلسفه و سیاستی از آنها حمایت می‌کنند، حرف بسیاری برای گفتن هست اما با توجه به توسعه ورزش و چرخش مالی و افزایش سرمایه‌گذاری‌های کلان در صنعت ورزش، می‌توان با قاطعیت اشاره کرد که ردپای دلارهای صهیونیستی در حوزه‌های مختلف ورزش به وضوح دیده می‌شود. وقتی باشگاه لیورپول توسط یک خانواده یهودی خریداری شد، ناگهان یک بازیکن اسرائیلی به نام لوسی بنایون، مهره ثابت این تیم شد. چندی بعد تل بن‌هایم به جمع کهکشانی‌های چلسی وارد می‌شود و در خط دفاعی تیم میلیاردر روسی فیکس می‌شود و چندین و چند مثال دیگر. بنابراین وقتی در لیگ قهرمانان اروپا، همیشه یک تیم از اسرائیل حضور ثابت دارد و با توجه به ضعف فوتبال این رژیم، در همان مرحله گروهی از دور رقابت‌ها کنار می‌رود، تعجبی نمی‌کنیم وقتی در چند رشته المپیکی بلیت حضور در این میدان بزرگ ورزشی را در دستان آنها مشاهده کنیم. البته در سال‌های پس از پیروزی انقلاب، با توجه به سیاست قاطع و همیشگی ایران در قبال رژیم صهیونیستی و رعایت جوانمردی ورزشکاران ایرانی که در حمایت از مسلمانان فلسطین مقابل حریف اسرائیلی حضور نمی‌یابند، تفکر تازه‌ای را به سیاست ورزشی دنیا تزریق کرده است، طوری که اخیرا چند کشور با الگوبرداری از ورزشکاران جمهوری اسلامی ایران در پیکار با ورزشکاران اسرائیلی امتناع می‌کنند. تامی ویتور، سخنگوی شورای امنیت ملی کاخ سفید، روز جمعه در ایمیلی که به یاهو فرستاد گفت باراک اوباما، رئیس‌جمهور آمریکا هم از این ایده که برای کشته‌شدگان اسرائیلی یک دقیقه سکوت انجام شود، حمایت کرده است، البته با تمام تلاش‌ها و فشارهای سیاسی این درخواست توسط کمیته بین‌المللی المپیک و شخص ژاک روگ پذیرفته نشد. در نتیجه می‌توان اذعان داشت مطرح شدن چنین اخبار و یادبودهایی توسط اسرائیل و حامیانش چیزی جز مانورهای تبلیغاتی آنها در عرصه المپیک نمی‌تواند باشد. میدانی که باید قدرت یک ورزشکار و یک تیم تنها در زمین بازی به نمایش گذاشته شود نه خارج از زمین.