1- اگر یکی از آن موقعیت‌های پرتعداد نفت در آبادان به تور می‌‌نشست این کلمات یک هفته زودتر خودشان را از نقاب احتیاط بیرون می‌‌کشیدند و بدون ترس از وصله منفی‌بافی به طرفداران پرسپولیس می‌‌گفتند؛ کهکشانی در کار نیست. خوشحالی‌تان فزون که میثاق را نمی‌بینید اما باور کنید شهاب گردان در روزهای مصیبت‌بار معمارزاده و هوشیار، نیمکت‌نشین یک بچه در فولادشهر بود. والله به فاصله نصرتی و بنگر نمی‌گویند کهکشان. مگر ندیدید در آزادی بدون تماشاگر چه پنالتی‌ای داد؟ ندیدید سیدجلال چگونه آسیمه‌سر روزهای طنزآلود شیث را به یادتان آورد. اینها تازه خرید‌های خوبش بودند. همین سوسای برزیلی در صحنه گل سوم نشان داد روح مازیار هنوز در آشفته‌بازار پرسپولیس پرسه می‌‌زند. گویا ما به شما دروغ گفتیم؛ کابوس‌تان هنوز ادامه دارد.2- با یک باخت تیم را به صلیب نمی‌کشند اما آنچه مقابل فجر رخ داد رعب‌آور بود. مانوئل هنوز تیمش را نشناخته. ندید حاضرم پیش‌بینی کنم او حتی
2 دی‌وی‌دی کامل از بازی‌های فصل قبل را ندیده، شاید به این بهانه که اکثریت آنها رفتند اما اگر
2 بازی را می‌‌دید دست‌کم می‌‌فهمید عیار این سامان آقازمانی چند است. خیابانی که هنوز بعد از 2 سال نمی‌داند مقاومت به فجر تغییر نام داده، 90 دقیقه تمام علیه سوسا حرف زد و هر توپی که آقازمانی لو داد او فریاد زد؛ سوسا سوسا امان از سوسا! مانوئل اگر 2 بار بازی‌های تیم دنیزلی را می‌‌دید، می‌‌فهمید تکیه 90 دقیقه‌ای به علی کریمی کار عاقلانه‌ای نیست. اگر فریب این تمرینات آبکی را نمی‌خورد، می‌‌فهمید اگر قرار به بازیسازی باشد هیچ‌یک از این هافبک‌ها-سوای کریمی آماده- نصف خلاقیت محمد نوری را ندارند؛ همان بازیکنی که ناباورانه به نیمکت پرچ شده بود تا زمانی به زمین بیاید که نعش تیم روی دوش اشتباه کشنده محسن بنگر بود.
3- 180دقیقه گذشته اما پرسپولیس امیدوارکننده نیست. جنس خط هافبکش از نوع ناجور است. حتی اگر یک نیم‌فصل هم این چند بازیکن را کنار هم بازی بدهید باز هم آبی از آنها گرم نمی‌شود. قرار بود سامان آقازمانی 3 فصل قبل ستاره شود اما هنوز همان بازیکن ترسو و توپ‌گریزی است که از اول بود. حمید علی‌عسگر یک نیمه ستاره است و یک نیمه آنقدر هرز می‌‌رود که برای خروجش باید به التماس افتاد. چند فصل است هواداران پرسپولیس منتظرند سرانجام او لایق آن شماره هفتی شود که پوشیده اما هیچ تغییری در کار نیست. اینکه چرا علی کریمی در این سن و سال خوب نبود سوال چندان معقولانه‌ای نیست چون در هیچ جای جهان از یک بازیکن
34 ساله انتظار جوانی‌اش را در هر بازی ندارند اما اینکه چرا کریم انصاری‌فرد در 2 بازی این همه ناامیدکننده ظاهر میشود سوال مهمی است که مانوئل یا پاسخش را بزودی پیدا می‌‌کند یا وقوع این دست شکست‌ها به تعداد انگشتان 2 دست در انتظار سرخ‌هاست؛ می‌‌دانیم پتانسیلش را دارند آن هم در بالاترین شکل ممکن.
4- پرسپولیس در آبادان و تهران تیمی بدون روح نشان می‌‌دهد؛ یک عده بازیکن که مربی به آنها دستور پاسکاری‌های ریز و پرتعداد را در گوشه زمین داده و همین موجب میشود آنها 2 بر یک عقب باشند اما جان و جاه حمله نداشته باشند. اصرار مانوئل به بالا بردن تعداد پاس‌های بازیکنان میانی بهترین کمک را به بهتر شدن بازی قرمزها می‌‌کند اما او دیر از راه رسیده و نمی‌داند غالب بازیکنان ایرانی در مکتبی بزرگ شده‌اند که همه تیم‌های قهرمانش با سانتر از همه جای زمین و توپ ریختن‌های پرتعداد روی دروازه حریف به گل رسیدند و جام را ربودند بنابراین سخت است به مهرداد پولادی و حسین ماهینی طی 2 هفته تمرین فوق‌فشرده بفهمانی پاسکاری ریز کنار خط و باز کردن فضا برای حمله یعنی چه. 2 بار پاس می‌‌دهند توپ لو می‌‌رود و بار سوم چنان به زیرش می‌‌کشند که «علی‌اصغر» چنین بی‌پروا نمی‌کشید!
4- باخت در دومین بازی لیگ 34 هفته‌ای آنقدر مصیبت‌بار نیست که بنشینیم و با عینک بدبینی بگوییم فاتحه این هم باید خواند اما آنچه بازیکنان پرسپولیس کردند و مهم‌تر آنچه مانوئل ژوزه نشان داد به کم‌فهم‌ترین ما فهماند دست‌کم 6 هفته زمان لازم است تا سرمربی بفهمد بازیکن فیکسش کیست و ذخیره‌اش چه کسی اما قبل از همه اینها بهتر است سعیدخان شیرینی لطف کند سری کامل دی‌وی‌دی‌های فصل قبل را برای پیرمرد پرتغالی بیاورد؛ چشم‌هایش به او اطلاعات غلط داده‌اند، ما جنس بعضی از بازیکنانش را می‌‌شناسیم؛ آنها استاد خانه‌نشین کردن مربی هستند.