مشعل المپیک شنبه‌شب روشن شد تا لندن زیر سایه بزرگ‌ترین رویداد جهانی روزهای متفاوتی را سپری کند؛ روزهایی که شاید به خیال مسؤولان برگزار‌کننده این رویداد آنها را از بحران اقتصادی و چالش‌های متفاوت نجات دهد. انگلیسی‌ها آنقدر در سیاست‌هایشان مغرضانه عمل کرده‌اند که در این دوره نیز نتوانستند کینه‌جویی‌هایشان را پنهان کنند، البته اگر قرار باشد از این مساله تا‌حدودی دور شویم باز هم آنها با چالشی درونی مواجه شده‌اند و آن چیزی نیست جز نارضایتی شهروندان لندنی به خاطر ولخرجی‌هایی که برای روز اول افتتاحیه انجام داده‌اند. ساکنان لندن اعتقاد دارند به‌رغم تورم و مشکلات مالی که گریبان آنها را گرفته چرا دولت انگلیس دست به چنین ولخرجی‌هایی زده است! البته مردان سیاسی و ورزشی انگلیس تنها به فکر پیشبرد منافع خود هستند و بدون هیچ توصیفی در این تورنمنت و در آخر این بازی‌ها گزارشاتی از افتضاحات مالی آنها مشخص خواهد شد. سیاست و المپیک
در منشور المپیک تاکید شده است این بازی‌ها باید از هر نوع تبلیغات سیاسی دور بمانند و کمیته بین‌المللی المپیک هم مسؤول این است که مانع از سوءاستفاده‌های سیاسی از المپیک شود.
با این حال هر قدر هم المپیک بخواهد خود را از سیاست کنار بکشد، سیاست ول‌کن المپیک نیست و این بازی‌ها بارها و بارها صحنه تحریم، تظاهرات و اعتراض بوده است. با وقوع جنگ‌های جهانی، مدال‌هایی از این دست جای مدال‌های المپیک را گرفتند. جنگ جهانی اول که از سال ۱۹۱۴ آغاز شده و تا سال ۱۹۱۸ ادامه داشت، فرصتی برای ورزش و بازی باقی نگذاشته بود. به این ترتیب المپیک ۱۹۱۶ که بنا بود در برلین برگزار شود، لغو شد. این اتفاق 2 بار دیگر هم افتاد، در سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۴ هم جنگ دوم جهانی، مرگبارترین رویارویی نظامی تاریخ که بیش از
۶۰ میلیون نفر را به کام مرگ کشاند، مجالی برای برگزاری المپیک باقی نگذاشت. یک بار هم در سال ۱۹۲۰ کمیته بین‌المللی المپیک، محل برگزاری بازی‌ها را از بوداپست مجارستان به آنتورپ در بلژیک منتقل کرد. مجارستان در جنگ اول جهانی جزو دولت‌های محور بود و متفقین پس از پایان جنگ آنان را به عنوان آغازکنندگان جنگ تحریم کرده بودند.
در بازی‌های سال ۱۹۵۶ درگیری میان بازیکنان واترپلوی مجارستان و شوروی چنان بالا گرفت که به واقعه «حمام خون» ملبورن مشهور شد. در سال ۱۹۵۶ یک تظاهرات دانشجویی در بوداپست به انقلابی سراسری بدل شد که به سقوط دولت طرفدار شوروی در مجارستان انجامید.
مجارها که انقلابشان توسط قوای شوروی در هم کوبیده شده بود، در استخر واترپلو به جنگ شوروی‌ها رفتند. ظرف 2 هفته قوای نظامی شوروی با اشغال بوداپست به سرکوب انقلاب دست زدند. هرچند بعضی از انقلابیون مجار مسلح شده بودند و قصد دفاع داشتند اما نیروهای شوروی با کشتن بیش از ۲۵۰۰ نفر موفق به سرکوب انقلاب شدند. یک‌ماه بعد تیم‌های واترپلوی شوروی و مجارستان در نیمه‌نهایی بازی‌های المپیک ملبورن به هم برخوردند.
لندن چقدر برای المپیک آماده است؟
بیش از 10 هزار ورزشکار قرار است در ورزشگاه‌های شهر لندن یا شهرهای همپا با یکدیگر رقابت خود را آغاز کنند اما در این میان سوال اساسی که در شروع بازی‌ها به وجود می‌آید این است که لندن چقدر برای برگزاری بازی‌ها آماده است؟
یک نکته اساسی درباره شهرها و کشورهای پیشرفته و توسعه‌یافته دنیا و میزبانی‌شان در بازی‌های المپیک وجود دارد. این شهرها اگرچه اشتیاق زیادی برای برگزاری رخدادهای بزرگ دنیا یا به قول خودشان «مگا ایونت‌ها» (Mega Events) دارند اما در مقایسه با شهرها و کشورهای دیگر که از لحاظ توسعه‌یافتگی یا شهرت از آنها عقب‌تر هستند، انگیزه کمتری در برگزاری پرشور بازی‌ها دارند.
شاید بهتر است بگويیم شهرهای بسیار توسعه‌یافته همچون لندن به همان اندازه که دوست دارند میزبان مگا ایونت‌ها شوند، به همان اندازه برای برگزاری خوب تلاش نمی‌کنند و عوامل مهم‌تری همچون «جذب گردشگران»، «رونق اقتصادی»، «درآمدزایی بیشتر» یا «برون‌رفت از یک رکود اقتصادی» در اولویت‌های بالاتر قرار می‌گیرند.
گویا درباره لندن نیز این اتفاق افتاده است. افرادی که در بازی‌های آتن یا پکن المپیک را تجربه کرده‌اند به خوبی این موضوع را درک می‌کنند که این شهرها به عنوان شهرهای کمتر توسعه‌یافته یا کمتر مشهور نسبت به لندن تلاش بسیار گسترده‌ای انجام دادند تا بتوانند میزبان شایسته‌ای باشند یعنی در این شهرها میزبانی شایسته در اولویت همه امور قرار داشت و برای رسیدن به این مهم از هیچ تلاشی فروگذار نمی‌کردند اما هر ببینده منصفی می‌تواند این موضوع را تصدیق کند که لندن بیش از آنکه به برگزاری فنی و باکیفیت بازی‌ها فکر کند، درپی کسب درآمدهای بیشتر مادی است، طوری که دیوید کامرون به عنوان نخست‌وزیر بریتانیا در فاصله یک روز مانده به گشایش رسمی بازی‌ها در سخنرانی مفصلی به جنبه‌های مادی و درآمدهای این بازی‌ها اشاره کرد.یکی از مهم‌ترین اتفاق‌هایی که در لندن شاهد آن هستیم این است که در واقع پایتخت بریتانیا آن‌طور که باید برای برگزاری بازی‌ها زحمت نکشیده و هنوز غیر از محدوده المپیک پارک و ورزشگاه‌های مربوط در شرق لندن و حوالی رودخانه تمز، دیگر بخش‌های شهر شاید از برگزاری بازی‌ها چندان باخبر نباشند یا بهتر بگوییم موج‌های برگزاری این مگا ایونت به آنجا نرسیده است.همچنین از مصادیق توجه نه‌چندان جدی به بازی‌ها از سوی مسؤولان برگزاری، در ساخت ورزشگاه‌ها و سمبل‌های جدید است. اگرچه لندن خود جایگاه ارزشمندی از لحاظ امکانات ورزشی دارد و ورزشگاه‌هایی همچون «ومبلی» و «ویمبلدون» مانند نگینی بر این انگشتر می‌درخشند اما برگزاری بازی‌های 2012 موجب نشد یک شاهکار جدید به مجموعه‌های ورزشی لندن اضافه شود. برخلاف گذشته که آتن و پکن در برجای گذاشتن این مکان‌ها در حد خود سنگ تمام گذاشتند.در آتن شاهد ساخت ورزشگاه بزرگ و زیبای «صلح و دوستی» در مرکز شهر بودیم و بسیاری از مجموعه‌های دیگر که بیشترشان در «تنگنای اقتصادی» این کشور ساخته شد و در پکن نیز شاهکارهایی همچون «آشیانه پرنده»، «مکعب آبی» یا «مجموعه دوچرخه‌سواری» پدید آمدند که هرکدام جوایز بزرگ بین‌المللی را در ساخت به خود اختصاص دادند اما در لندن ورزشگاه اصلی رقابت‌ها شاید با بسیاری از ورزشگاه‌های گوشه و کنار دنیا تفاوتی نکند که این مساله برای شهر پرطمطراقی همچون لندن قابل قبول نیست.