هاشميان مهاجم سابق تیم‌ملی و تیم‌های بایرن‌مونیخ، هامبورگ، بوخوم و هانوفر در یادداشتی که به مناسبت خداحافظی‌اش از فوتبال نوشته، اینچنین درباره تصمیمش حرف می‌زند: «بالاخره روز موعود رسید، روزی که همیشه و از سال‌ها پیش به آن فکر می‌کردم و در هزارتوی ذهنم حتی گاهی از آن واهمه داشتم. روزهای شروع شهرت و محبوبیت بود و تصور دل کندن سخت اما مرور روزها و سال‌ها و اتفاقات تلخ و شیرین مستطیل سبز به من آموخت که در پس هر آمدنی، رفتنی هست و به همه این دوست داشتن‌ها نباید دل بست و از بدی‌ها نباید دلخور شد. امروز که اینجا ایستــــــاده‌ام، در36 سالگی و به تمام روزها و سال‌های گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم همان‌طور که گاهی برای ماندن باید مبارزه کرد، زمانی برای ماندن باید رفت! تجربه این سال‌ها به من یاد داد فوتبـــال در همه جای دنیا بی‌‌رحم است اما در ایـران هم بی‌‌رحم است و هم ناجوانمرد. همه را دیدم و چشمانم را بستم و نخواستم یاد بگیرم. بارها و بارها دیدم برای رسیدن به شهرت و بالارفتن از پله‌های ترقی باید یا حق کسانی را ناحق کرد یا روی وجدان و غرور پاگذاشت و وابسته بود اما باز هم چشمانم را بستم و خواستم آرام حرکت کنم؛ دیرتر ولی سالم‌تر به هدفم برسم. نمی‌توانستم همه چیز را به بهای وجدان، اخلاقیات و انسـانیت به دست بیاورم و امروز می‌دانم رفتن هم مانند آمدن، آدابی دارد. نباید بی‌وقت آمد و بالاجبار ماند. نباید بی‌دلیل رفت و با اکراه ماند. همان‌طور که از همان روز اول به نیت خدمت به فوتبال ایران ماندم، امروز نیز تصمیم گرفتم برای همین هدف مهم و ارزشمند در فضایی خاکستری و تلخ از مستطیل سبز خداحافظی کنم. در زمان مناسب و دور از هیاهو بروم و شروعی دوباره داشته باشم با همان هدف اولیه و مقدس و به این فکر می‌کنم که گاهی رفتن راهی است برای آغازی دیگر. می‌روم که به درستی و نیکویی بمانم و به امید خدا بازمی‌گردم که پربارتر از قبل در کنار مردم و فوتبال باشم. دعای شما همواره یاری‌کننده‌ام در این سال‌ها بوده و از این بابت به خود می‌بالم. با وجدانی آسوده از دنیای بازیگری فوتبال خداحافظی می‌کنم و امیدوارم این رفتن سرآغازی باشد برای گام‌هایی بزرگ‌تر و اهدافی والاتر».
دلايل خداحافظي هاشميان
هاشميان مهاجم سابق تیم‌ملی و تیم‌های بایرن‌مونیخ، هامبورگ، بوخوم و هانوفر در یادداشتی که به مناسبت خداحافظی‌اش از فوتبال نوشته، اینچنین درباره تصمیمش حرف می‌زند: «بالاخره روز موعود رسید، روزی که همیشه و از سال‌ها پیش به آن فکر می‌کردم و در هزارتوی ذهنم حتی گاهی از آن واهمه داشتم. روزهای شروع شهرت و محبوبیت بود و تصور دل کندن سخت اما مرور روزها و سال‌ها و اتفاقات تلخ و شیرین مستطیل سبز به من آموخت که در پس هر آمدنی، رفتنی هست و به همه این دوست داشتن‌ها نباید دل بست و از بدی‌ها نباید دلخور شد. امروز که اینجا ایستــــــاده‌ام، در36 سالگی و به تمام روزها و سال‌های گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم همان‌طور که گاهی برای ماندن باید مبارزه کرد، زمانی برای ماندن باید رفت! تجربه این سال‌ها به من یاد داد فوتبـــال در همه جای دنیا بی‌‌رحم است اما در ایـران هم بی‌‌رحم است و هم ناجوانمرد. همه را دیدم و چشمانم را بستم و نخواستم یاد بگیرم. بارها و بارها دیدم برای رسیدن به شهرت و بالارفتن از پله‌های ترقی باید یا حق کسانی را ناحق کرد یا روی وجدان و غرور پاگذاشت و وابسته بود اما باز هم چشمانم را بستم و خواستم آرام حرکت کنم؛ دیرتر ولی سالم‌تر به هدفم برسم. نمی‌توانستم همه چیز را به بهای وجدان، اخلاقیات و انسـانیت به دست بیاورم و امروز می‌دانم رفتن هم مانند آمدن، آدابی دارد. نباید بی‌وقت آمد و بالاجبار ماند. نباید بی‌دلیل رفت و با اکراه ماند. همان‌طور که از همان روز اول به نیت خدمت به فوتبال ایران ماندم، امروز نیز تصمیم گرفتم برای همین هدف مهم و ارزشمند در فضایی خاکستری و تلخ از مستطیل سبز خداحافظی کنم. در زمان مناسب و دور از هیاهو بروم و شروعی دوباره داشته باشم با همان هدف اولیه و مقدس و به این فکر می‌کنم که گاهی رفتن راهی است برای آغازی دیگر. می‌روم که به درستی و نیکویی بمانم و به امید خدا بازمی‌گردم که پربارتر از قبل در کنار مردم و فوتبال باشم. دعای شما همواره یاری‌کننده‌ام در این سال‌ها بوده و از این بابت به خود می‌بالم. با وجدانی آسوده از دنیای بازیگری فوتبال خداحافظی می‌کنم و امیدوارم این رفتن سرآغازی باشد برای گام‌هایی بزرگ‌تر و اهدافی والاتر».
ارسال نظر
پربیننده