محمدرضا آخوندی *: یکی دیگر از آیین‌های رسمی گشایش بازی‌های المپیک، این‌بار با طعمی سراسر بریتانیایی برگزار شد و بیش از 10 هزار ورزشکار در شهر لندن و برخی دیگر از شهرهای همکار در برگزاری بازی‌های المپیک، به صورت رسمی رقابت خود را برای رسیدن به مدال‌های المپیک سی‌ام آغاز کردند. جمعه‌شب در لندن یکی از مهم‌ترین اتفاق‌های جهان رقم خورد و در نمایشی
4 ساعته، سی‌امین دوره بازی‌های المپیک افتتاح شد، افتتاحی کاملا رسمی و با حضور بسیاری از سیاستمداران و سردمداران دنیا. الیزابت دوم نیز که میزبان اصلی بازی‌ها محسوب می‌شود و گویی همه حاضران میهمان او هستند براساس پروتکل کمیته بین‌المللی المپیک برای سومین‌بار بازی‌های المپیک را با نطق یک خطی خود آغاز کرد. «من به صورت رسمی آغاز بازی‌های المپیک 2012 لندن را اعلام می‌کنم.» این همان جمله‌ای است که او یک بار در بازی‌های 1956 ملبورن و دیگر بار در بازی‌های 1976 مونترال اعلام کرده بود. در شهرهایی که آنها هم نه در ظاهر که در باطن همچنان مستعمره انگلستان محسوب می‌شوند. این مراسم نیز همانند سایر مراسم‌های افتتاحیه بازی‌ها سیری مشخص داشت و بیشتر به فرهنگ، تاریخ، بزرگان و اتفاق‌های بیادماندنی بریتانیا می‌پرداخت. البته این اتفاق در دیگر بازی‌ها نیز افتاده و هر کشور میزبان سعی می‌کرده تا نمایشی با المان‌های خاص خود به جهانیان ارائه کند. در مراسم جمعه شب در لندن نیز همین اتفاق افتاد و اگر کمی واقع بینانه‌تر بخواهیم قضاوت کنیم، چندان اتفاق عجیب و غریب یا خارق‌العاده که جهانیان در انتظارش بودند، پدید نیامد و یک نمایشی چند ساعته با طعم تمام انگلیسی را شاهد بودیم. در این افتتاحیه دنی‌بویل، کارگردانی که با ساختن میلیونر زاغه نشین، جایزه اسکار را برد از همه نشانه‌های فرهنگ انگلیسی و از همه ستاره‌های بریتانیا برای نقش بازی کردن در نمایشش استفاده کرد. ستاره‌هایی همچون قهرمان جدید توردوفرانس بریتانیا که حسابی این روزها معروف شده، شکسپیر و اشعار زبانزدش، جیمز باند، ملکه بریتانیا، مستربین، جی‌کی رولینگ یا خالق هری پاتر و حتی دیوید بکام که همگی در گوشه و کنار این تصویر بزرگ به ایفای نقش پرداختند. اما این مراسم در جای خود به علت استفاده از ماکت‌های طبیعی و غول پیکر، کمی نوآوری نیز درخود داشت. جایی که سطح ورزشگاه به جزیره‌ای بزرگ و پر از گل و گیاه و علف تبدیل شده بود و سپس با شروع دوره رنسانس به کارخانه‌های بزرگ صنعتی تبدیل شدند، در نوع خود جالب به نظر می‌رسید البته بخش تپه‌های مملو از علفزار تا پایان مراسم باقی ماند و مکانی برای قرار گرفتن پرچم کشورها شد البته این بخش به تریبونی برای سخنرانی نیز تبدیل شد بود. از دیگر نوآوری‌های دنی بویل اگر بخواهیم بگوییم باید به نحوه روشن شدن مشعل بازی‌ها اشاره کنیم. درباره روشن شدن مشعل پیش از این گمانه‌زنی‌های زیادی صورت می‌گرفت، اما آنچه جمعه‌شب در ورزشگاه المپیک لندن اتفاق افتاد تاکنون نظیر نداشت. مشعل المپیک توسط دیوید بکام و با قایقی بسیار زیبا و تندرو به نزدیک‌ترین مکان به ورزشگاه بازی‌ها رسید، در آن بخش یکی از قهرمانان قدیمی بریتانیا مشعل را وارد ورزشگاه کرد و در این قسمت، 7 نوجوان ورزشکار بریتانیایی که سمبلی از نسل جدید این کشور هستند، یکی‌یکی مشعل را گرفته و یک دور در ورزشگاه دویدند تا به جمعی از قهرمانان المپیک بریتانیا برسند. آنها با رسیدن به این قهرمانان از آنها اجازه گرفته و با مشعل‌هایشان به سراغ گل‌های شیپوری میانه ورزشگاه رفتند و هرکدام با مشعل‌هایشان یکی از آنها را روشن کردند تا همگی روشن شدند. پس از آنها این گل‌ها از زمین بلند شده و به یکدیگر رسیدند تا مشعل بازی‌ها تشکیل شود. این قسمت از مراسم یکی از هیجان‌انگیزترین بخش‌های آن بود که به نمایش درآمد و حجم زیادی از آتش بازی‌ها در سطح شهر را به همراه داشت. در ادامه براساس پروتکل کمیته ملی المپیک، پرچم این کمیته توسط 8 نفر وارد ورزشگاه شد که یکی از آنها بان‌کی‌مون، دبیرکل سازمان ملل بود. سپس پرچم بریتانیا و پرچم کمیته بین‌المللی المپیک در کنار پرچم یونان به عنوان مهد بازی‌ها در ورزشگاه به اهتزاز درآمدند. البته پیش از روشن شدن مشعل، در نمایشی یک ساعته ورزشکاران نیز وارد ورزشگاه شده بودند و کاروان ایران نیز که بیشتر از همراهان تشکیل شده بود، با پرچمداری علی مظاهری وارد ورزشگاه شد. البته بیشتر ورزشکاران ایرانی حاضر در لندن برای این در رژه حاضر نشده بودند که باید در صبح نخستین روز رقابت‌ها مسابقه‌های خود را آغاز می‌کردند. بدین‌ترتیب یک دوره دیگر از جنبش
120 ساله المپیک در شهری که پیش از این 2بار میزبان بازی‌ها بوده آغاز شد و بسیار امیدواریم تا کاروان ورزشی کشورمان بتواند یکی از بهترین نتایج تاریخ ورزش ایران را در این بازی‌ها رقم بزند.
* خبرنگار اعزامی «وطن‌امروز» به لندن