مهدی طاهرخانی: بازوبند تنها یک تکه پارچه بی‌ارزش نیست؛ کاپیتانی لقبی است که یک عمر پیشوند نام یک ستاره می‌شود. همانطور که امروز هرگاه صحبت از محمد پنجعلی می‌شود با لقب کاپیتان سابق پرسپولیس و تیم ملی از او یاد می‌کنند. بنابراین بازوبند چیزی نیست که بتوان به سادگی از کنار آن عبور کرد اما علی کریمی چنین کرد؛ بازیکنی که از سال 1377 عضو تیم ملی ایران بوده و پس از باقری و مهدوی‌کیا نوبت کاپیتانی‌اش در تیم ملی بود به‌سادگی برابر خواسته کی‌روش تسلیم شد تا در اتفاقی بکر و نوین بازوبند به بازیکنی برسد که 2 سال پس از کریمی برای اولین بار پایش را به اردوی تیم ملی گذاشت. زمانی که مهدی مهدوی‌کیا از تیم ملی خداحافظی کرد بنا به کسوت این علی کریمی بود که بازوبند تیم ملی را در اختیار گرفت اما پس از ورود کارلوس کی‌روش به ایران او ترجیح داد از جواد نکونام به‌عنوان کاپیتان تیم ملی استفاده کند. مرد پرتغالی دلیل این انتخابش را حضور نکونام در لالیگا مطرح کرد اما فاکتورهای انتخاب کاپیتانی چیزهای دیگری را حکایت می‌کرد. کریمی 2 سال زودتر از نکونام به تیم ملی دعوت شد؛ کریمی همواره یکی از ارکان «اصلی» و «تاثیرگذار» تیم ملی بود و حتی در سال 2004 به عنوان برترین بازیکن قاره انتخاب شد. این برای آخرین بار بود که یک ایرانی موفق به کسب این افتخار بزرگ شد. از سوی دیگر شماره 8 فوتبال ایران به همراه دایی و هاشمیان از معدود ایرانی‌های تاریخ بود که افتخار حضور در بایرن‌مونیخ را پیدا کرد. بنابراین از این حیث کریمی در بین بازیکنان موجود تیم ملی از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است اما در آن سو جواد نکونام سال 1379 برای اولین بار توسط بلاژویچ به تیم ملی دعوت شد و در صورتی که آن روزها حامد کاویانپور بازیکن به مراتب آماده‌تری بود، نکونام نان لجبازی بلاژویچ و کاویانپور را خورد و برای مقطعی بازیکن ثابت تیم ملی شد. کاویانپور در صورتی که از بازیکنان ثابت تیم ملی بود در خلال بازی‌های تیم ملی برای ورود به جام‌جهانی 2002 به تمرینات نیوکاسل رفت برای عقد قرارداد، اما این اشتباه تاریخی کاویانپور نه‌تنها او را به لیگ برتر جزیره نرساند که حتی جایگاه ثابتش را هم از او گرفت. از آن دوره تا امروز جواد نکونام همواره یکی از بازیکنان فیکس تیم ملی بوده است که در غالب اوقات در یک حالت متوسط رو به بالا قرار داشته است. نکو هیچگاه در حد بازیکن سال آسیا به صورت جدی مطرح نبوده و از سوی دیگر آنقدر‌ها هم بد نبوده که بتوان به‌سادگی از کنار نامش عبور کرد. او در مقطعی به فوتبال امارات رفت اما پس از اخراج از الوحده این کشور ناگهان با پیشنهاد خوب اوساسونا روبه‌رو شد. قطعا این بزرگ‌ترین شانس زندگی نکو بود که او به بهترین شکل ممکن از آن استفاده کرد. بر خلاف کریمی که پس از جدایی از بایرن‌مونیخ ترجیح داد از فضای فوتبال پر فشار اروپا بگریزد.
از کریمی تا مجیدی
یکی از پارامتر‌های مهم در انتخاب کاپیتان در فوتبال ایران کسوت است. اعتقادی که ریشه در رسوم ما دارد اما کارلوس کی‌روش با عینک دیگری به این موضوع نگاه کرد و جالب‌تر از همه با تواضع کامل علی کریمی رو به رو شد، بازیکنی که شاید خیلی‌ها او را به بداخلاقی متهم کنند اما در کجای فوتبال ایران بازیکنی بوده که بازوبند تیم ملی را از او بگیرند و او هیچ نگوید؟ فرهاد مجیدی به‌عنوان یکی از محبوب‌ترین بازیکنان تاریخ استقلال پس از اینکه فهمید قرار نیست بازوبندش را به او پس بدهند خیلی راحت استقلال را کنار گذاشت تا بیشتر از پیش حرکت کریمی در حق جواد نکونام معنا پیدا کند.
لالیگایی بودن تنها عامل برتری نکونام
سرمربی تیم ملی در خلال یکی از مصاحبه‌هایش به بین‌المللی بودن نکونام اشاره کرد و معتقد بود بازیکنی که در لالیگا بازی می‌کند شایستگی بیشتری برای کاپیتانی تیم ملی دارد. در آن برهه با توجه به سکوت کریمی و تمکین او برابر این خواسته کی‌روش، رسانه‌های ایران هم چندان به این موضوع نپرداختند اما حالا که نکونام همانند کریمی در لیگ ایران فعالیت می‌کند بهانه کی‌روش برای این انتخاب چیست؟ نگاهی به صفحه 2 بازیکن يادشده در دانشنامه آزاد
ویکی پدیا حکایت از سنگینی رزومه شماره 8 می‌کند. درباره محبوبیت هم دیگر احتیاج به توضیح اضافی نیست. وقتی در آبادان، شهری که هیچ رنگ و تیمی جز زرد برزیل و نفت در آن معنا ندارد سر پیراهن شماره 8 پرسپولیس غوغا می‌شود یعنی کریمی محبوبیتی دارد ورای رنگ‌ها.