1- همیشه یک سوال وسوسه‌انگیز پیرامون امیر قلعه‌نویی وجود دارد؛ چگونه او خودش را مبدل به موفق‌ترین مربی لیگ ایران کرده؟ هفته سوم بهترین زمان بود تا ببینید مربیانی که وعده تغییر می‌دادند به چه سبکی رو آورده‌اند. پرسپولیس نسبت به 2 بازی قبل روند تکاملی خوبی را طی کرد و آنچه رخ داد حملات هدفمندی بود که منجر به خلق موقعیت‌های فراوانی شد اما تنها یک بار انصاری‌فرد قادر به گلزنی شد. آنچه قرمزها به نمایش گذاشتند، می‌گفت که مانوئل از بازیکنانش می‌خواهد با حرکات ترکیبی از کنار به درون هجده نفوذ کنند و در آنجا ضربه نهایی را بزنند؛ طی همین پروسه محمد قاضی یک بار تک به تک می‌شود و کریم انصاری‌فرد هم 2 بار در چنین موقعیتی قرار گرفت. فارغ از نتیجه بازی که دست شهاب گردان در خلقش نقش اول را بازی‌کرد، ژوزه نشان داد ماکت مدینه فاضله‌اش چیست. او شهر زیبایی را روی نقشه دارد که ساختن آن شکیبایی فراوانی می‌خواهد، همچنین تلاش و شانس و صد البته نبود گاف خودی‌ها. 2- اما بر‌گردیم به سوال وسوسه‌انگیز. قلعه‌نویی بعد از 2 بازی اول وعده داد بزودی تیمش طوری بازی می‌کند که حتی مخالفان هم موافق او شوند. بازی با ذوب‌آهن که منجر به پیروزی آبی‌ها شد امضای پر‌رنگ او را زیر پایش داشت. بر‌خلاف امثال مانوئل، «مدینه فاضله» امیر مسیر سر‌‌راستی دارد. او غالبا تلاش زمانگیر و امتیازسوزی را برای «تغییر» داشته‌‌هاي بازیکنانش نمی‌کند. مثلا نمی‌خواهد به بیک‌زاده که یک عمر تنها سانتر مستقیم و شوت را آموخته، بیاموزد چگونه با بازیکن کناری یک- دو کند تا طی یک فرآیند تقریبا پیچیده، مهاجم خودی را با دروازه‌بان حریف تک به تک کند. دقیقا چنین حکایتی درباره حمودی هم وجود دارد. سرمربی استقلال وقتش را برای آموزش بازیکن اشباع از آموخته قبلی، تلف نمی‌کند. از این رو 2 مدافع کناری استقلال تنها یک وظیفه را اجرا می‌کنند؛ نفوذ مستقیم تا نزدیکی پرچم و سپس انواع ارسال.
3- آمار بازی استقلال و ذوب‌آهن حیرت‌آور است؛ آبی‌ها در مجموع با احتساب ضربات کرنر و پرتاب اوت دستی، نزدیک به 33 بار توپ را بلند به سمت دروازه حریف فرستادند. از همه این ارسال‌های بلند تنها یک بار مهاجم آبی‌ها توپ را به درون چارچوب نواخت و آن یک بار گلی بود که امین منوچهری با ضربه سر زد. در آن سو ذوب‌آهن تنها به تعداد انگشتان یک دست موقعیت مقابل دروازه رحمتی داشت که جز یک مورد مابقی محصول همین ضربات ایستگاهی و سانتر بود. این فرآیندی بود که کارلوس کی‌روش 90 دقیقه در ورزشگاه آزادی دید. فوتبالی که در 2 سر آن 2 مربی ایرانی از 2 نسل متفاوت حضور داشتند؛ اولی متخصص استفاده از آنچه دارد و طی همین آمار موفق‌ترین مربی یک دهه اخیر فوتبال ایران است و آن یکی پیرمردی که آبرویش را کف دستش گرفته و با این ذوب‌آهن منحل شده می‌خواهد مسیر نامعلومی را طی کند.
4- برای موفقیت در یک تورنمنت باید کمترین نوسان را داشت و برای هر چه بهتر شدن بالانس نتایج باید از بازیکنانت همان چیزی را بخواهی که بیشترین آموخته‌هایشان در همان راستا‌ست. استقلال که یک نیمه سانتر کرده بود در نیمه دوم با وجود در اختیار داشتن هافبک‌هایی که می‌توانستند پاس‌های «تودر» بدهند باز 45 دقیقه تمام اصرار به سانتر و بعضا شوت‌های از راه دور کرد و عاقبت یکی از آن سانترهای پرتعداد جواب داد و اگر بد‌شانس نبود یکی دیگر از آنها با ضربه پای منوچهری عوض تیر به تور می‌نشست. گویی تا مدت‌ها فرمول موفقیت در لیگ ایران همین است. فرمولی که از گذشته مورد استفاده قرار گرفته و حالا آپدیت شده‌است و قلعه‌نویی گونه اصلاح‌تر شده‌اش را استفاده می‌کند. سرمربی موفق علاوه بر سانترهای پرتعداد که خسرو 70 درصد ارسال‌هایش را به عهده دارد به بازیکنان میانی‌اش دستور شوت فراوان می‌دهد. تعداد شوت آبی‌ها در بازی با ذوب‌آهن قطعا بسیار بالاتر از استاندارد شوت در ایران بود. آنها تنها در نیمه دوم 5 بار شانس خود را امتحان کردند که این عدد نسبت به سایر بازی‌ها مقدار قابل توجهی است.
5- اما چرا هنوز فرمول سانترهای پرتعداد در فوتبال ما جواب می‌دهد و مهم‌تر از آن، چرا قلعه‌نویی بهتر از دیگران از این تاکتیک بهره می‌برد؟ پاسخ چندان سخت نیست؛ به خریدهای تیم‌های او توجه کنید. همیشه بازیکنان کناری‌اش بهترین ارسال‌کننده‌های فوتبال ایران بودند و هستند. او بود که از فرزاد مجیدی معمولی یک ماشین سانترکشی عجیب ساخت. به این سیاهه محمد نوازی، خسرو حیدری، حاج‌صفی، بیک‌زاده و... را نیز اضافه کنید حتی در سپاهان و تراکتورسازی هم این حکایت بدون ذره‌ای تغییر وجود داشت. از سوی دیگر مدافعان تیم‌های او گلزن‌ترین مدافعان لیگ‌اند؛ بازیکنان بلند‌پروازی که در هر ضربه ایستگاهی و سانتر نقش پرنده گلزن را ایفا می‌کنند؛ سید‌محسن حسینی، مدافع تراکتورسازی نمونه بارز این نوع بازیکنان است. كافي است فقط به تعداد گل‌های فصل قبل او توجه کنید. در نهایت تیم‌های قلعه‌نویی همیشه از یک مهاجم قد‌بلند و مهم‌تر از همه هد‌زن بهره می‌برند. رضا عنایتی مهم‌ترین محصول فوتبال او بود و امسال قرعه به نام امین منوچهری افتاده است. تعویض برهانی مهاجم با بائو در نگاه اول عجیب بود اما وقتی نقشه شما برای گلزنی تنها سانتر و شوت باشد آن وقت به زمین آوردن یک «ماشین سانتر» به جای مهاجم «تو‌زن» یعنی بالا بردن شانس گلزنی. بائو کشید و منوچهری بلند بالا به راحتی دروازه را فتح کرد. از فرمانده فاتح آمار تلفات را نمی‌گیرند بنابراین وقتی شما 90 دقیقه رو به سانتر می‌آورید و در پایان وقتی برنده می‌شوید دیگر کسی به خاطر این نوع بازی شما را شماتت نمی‌کند اما اگر در همین بازی با ذوب، منوچهری موفق به گلزنی نمی‌شد حالا همه از قلعه‌نویی می‌پرسیدند چرا 90 دقیقه تنها دل به سانتر و شوت خوش کرده بودی؟
تکلمه: علی پروین با ادبیات منحصر به‌فردش توصیه ویژه‌ای به بازیکنان پرسپولیس می‌کرد: «شما فقط توپ رو بلند سانتر کن تماشاچیامون اونو می‌کنن تو گل» ؛ گویا زرنگ‌ترین شاگرد سلطان یک نفر با پیراهن آبی بود.