کریس ووکس: مهم نیست که آلخاندرو سابه‌یا در باقی‌مانده دوران حرفه‌ای خود چگونه عمل می‌کند؛ بلکه به احتمال زیاد او همیشه با افسوس از خود می‌پرسد «چه می‌شد اگر؟» کمی بیش از 2 هفته پس از اینکه او نزدیک بود به همراه آرژانتین قهرمان جام‌جهانی شود، سابه‌یا تصمیم گرفت از سمت خود استعفا دهد. فدراسیون فوتبال آرژانتین (AFA) تایید کرد که مربی سابق تیم استودیانتس همه آن چیزی را که می‌توانست در این پست انجام دهد، برای آرژانتین انجام داد و در تاریخ 12 آگوست، پس از 2 هفته حدس و گمان‌های بسیار، در نهایت این مسؤولیت به تاتا مارتینو سپرده شد اما در حالی که سابه‌یا اولین مربی‌ای بود که آلبی‌سلسته را پس از 24 سال به فینال جام‌جهانی رساند، آنها مرحله انتخابی برای جام‌جهانی 2018 روسیه را درحالی آغاز خواهند کرد که می‌دانند حداقل 32 سال از آخرین قهرمانی آنها در جام‌جهانی سپری شده است. برخی ادعا می‌کنند که می‌بایست سابه‌یا را تا حدی برای این اتفاق سرزنش کرد. آنها به انتخاب انزو پرز به جای اور بانگا یا سرجیو رومرو به جای ویلی کابایرو اشاره می‌کنند یا می‌گویند چه می‌شد اگر کارلوس توز در تیم حضور داشت. چه می‌شد اگر؟ چه می‌شد اگر؟ و... اما آنها نمی‌گویند زمانی که آنها هر یک از موانع پیش‌رو را در برزیل پشت‌سر می‌گذاشتند و هر مرحله که صعود می‌کردند، آرژانتینی‌های بیشتری با سفرهای طولانی از مرز عبور می‌کردند تا به برزیل برسند؛ این سابه‌یا بود که اعتماد آنها را به خود جلب کرده بود. پرز، آن‌طور که مشخص شد، در مسابقات نقش خود را به بهترین شکل انجام داد و موفق بود. دفع پنالتی‌ها توسط رومرو موجب شد آرژانتین بتواند هلند را در مرحله نیمه‌نهایی پشت‌سر بگذارد و جای خود را در فینال ماراکانا تثبیت کند. زمانی که گونسالو ایگوآین یک فرصت طلایی را در نیمه اول با ضربه سر اشتباه تونی کروس برای خود ایجاد کرد، هیچ‌کس حتی یک کلمه هم درباره توز صحبت نمی‌کرد. مهاجم یوونتوس به آسانی می‌توانست به عنوان یک چهره دردسرساز و تفرقه‌افکن، همان طور که قبلا خودش را ثابت کرده بود، در تیم ملی حضور داشته باشد. هر چند این احتمال نیز وجود داشت که او می‌توانست سرنوشت‌ساز شود. هرچند برخلاف توز، بانگا از حمایت مسی برخوردار بود اما سابه‌یا تصمیم احساس کرد آنچه که در خط هافبک بسیار نیاز دارد، یک بازیکن محکم در مقابل خط دفاعی نه‌چندان مطمئنش است. قربانی کردن بازیکن والنسیا برای استفاده از رویکرد با دوام‌تری بود که توسط بازیکنانی مانند لوکاس بیلیا، پرز، فرناندو گاگو و خاویر ماسکرانو ارائه می‌شد. اگر بانگا در ترکیب تیم می‌بود، مسی می‌توانست موقعیت‌های خطرناک بیشتری در زمین حریف ایجاد کند، اما در مقابل فرصت‌های بیشتری برای تیم‌های رقیب در مقابل دروازه آرژانتین به وجود می‌آمد. در نهایت اینکه ایگوآین و مسی هر دو فرصت‌های بسیار مناسبی را در فینال داشتند اما آنها را از دست دادند. آرژانتین ممکن است هیجان‌انگیزترین فوتبال مسابقات جام‌جهانی را بازی نکرده باشد اما آنها موقعیتی را که برای برنده شدن به آن نیاز داشتند، ایجاد کردند و در این شرایط آنها می‌بایست تنها خود را سرزنش کنند. خلاصه اینکه سابه‌یا تیم را بدون کسب جام‌جهانی به مارتینو تحویل داد، با این وجود او تیم را به خوبی و به اندازه کافی برای پیروز شدن آماده کرده بود البته مارتینو، از یک تجربه ناموفق با بارسلونا بازگشته است. پس از بردن سوپر کاپ اسپانیا به کمک گل زده در خانه حریف در برابر اتلتیکو مادرید، تیم دیگو سیمئونه توانست بازگردد و انتقام خود را از آنها بگیرد. در ابتدا، آنها بارسا را در مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان حذف کردند، این شکست باعث شد برای اولین بار از سال 2007 بارسا نتواند به جمع 4 تیم پایانی برسد. سپس آنها توانستند لالیگا را در روز پایانی فصل در نوکمپ به دست آورند. نحوه استفاده مارتینو از مسی همواره یکی از بحث‌های رسانه‌ها در زمان حضور او در اسپانیا بود و مشکلات که او در راضی نگه داشتن ستاره تیم خود داشت، باعث تعجب بسیاری شده بود و این دقیقا همان کاری است که او می‌بایست انجام دهد تا از مشکلات مشابه که قبلا دچارش بود، اجتناب کند؛ مشکلاتی که پیش از او سابه‌یا را نیز به خود مشغول کرده بود. مشکل توز همیشه وجود خواهد داشت. همچنین یافتن بهترین راه برای ایجاد یک تعادل هجومی در زمان حمله با یک دفاع قوی، نگرانی مهم بعدی است و نیاز به بازی گرفتن از مسی در بهترین حالت خود که این مساله واقعا مهم هنوز هم به طور کامل توسط مربیان آرژانتین حل نشده است. مارتینو یک بار دیگر این امتیاز را دارد تا مربیگری یکی از بزرگ‌ترین بازیکنان تاریخ فوتبال جهان را داشته باشد، اما سابه‌یا اولین نفری است که می‌تواند به او بگوید بین یک موفقیت تاریخی و دنیایی از افسوس تنها یک خط باریک وجود دارد.