1- 20 سال قبل تیم‌های انگلیسی در واقع مخلوط همگنی از مربیان و بازیکنان تماما بریتانیایی بودند که رسالتشان دردسر درست کردن برای پولدارهای ایتالیایی و اسپانیایی در اروپا بود. لیگ قهرمانی انگلیس با لفظ «خواهر زشت» لیگا و سری A خطاب می‌شد. انگلیسی‌ها برای خودشان محترم بودند، برای خودشان هوادار داشتند و کلی هم جام می‌گرفتند اما اینها فقط برای خودشان بود. برای آدم‌های همان جزیره و هولیگان‌هایش که خیال جذب ماتئوس و فان‌باستن فقط از رویاهایشان می‌گذشت. تا اینکه یک روز سرانجام تصمیم گرفتند برای دیگران هم خواهر زشت نباشند و این سرآغاز شکل‌گیری لیگ برتر فعلی بود. رویه معمول تغییر کرد (به نحوی که ابدا در حوزه بحث نیست) و آماتورشان حرفه‌ای شد. زولا، برکمپ و کانتونا نخستین وارداتی‌های شیک لیگ برتر بودند. هوای تازه استشمام می‌شد. خیلی چیزها تغییر کرد که میدلرزبورو کم‌نام و نشان بتواند جونینیو و راوانلی نامدار را به خدمت بگیرد. هانری، ورون و دی‌کانیو هم ورودی‌های جذاب سال‌های بعد بودند، سال‌های بعد تا 2003 خاکستری، همان سالی که رومن آبراموویچ به استمفوردبریج رفت و لیگ برتر و بعدها فوتبال دنیا را وارد دنیای تازه‌اش کرد؛ دنیای پولدارها. ورود آبراموویچ و آرمانشهر فوتبالی‌اش منافع بسیاری داشت. پول‌ها آمدند، ستاره‌ها آمدند، اسپانسرهای معتبرتر، درآمدهای بهتر، بنگاه‌های شرط‌بندی پررونق‌تر، ژوزه مورینیو و همه چیزهایی که احتمالا یک دهه قبل در رویای پایه‌گذاران لیگ برتر بود. چلسی بعد از نیم‌قرن قهرمان جزیره شد و آبراموویچیسم را بر خلاف تئوری‌پردازی خیلی‌ها تثبیت کرد. لیگ برتر حالا نه‌تنها از پوسته خودش بیرون آمده بود که تا سمت دیگر بام هم می‌رفت؛ جایی که الهام‌بخش جریان تازه‌ای در فوتبال باشگاهی می‌شد.2- حالا نزدیک به یک دهه از تولد مکتب آبراموویچ گذشته است. حالا دنیای سنت‌گرای فوتبال با یک تاجر روس تنها مواجه نیست، با جریانی از آنها روبه‌رو است. از سلیمان کریم‌اف، مالک باشگاه آنژی‌ماخاچ‌کالا که بیشترین دستمزد را به یک فوتبالیست در سال می‌دهد (اتوئو- 20 میلیون یورو) گرفته تا شیخ‌نشین‌های پاریس و منچستر که ترکیب‌های فانتزی‌شان را در دنیای واقعی می‌چینند، با هزار و یک ترفند برای دور زدن قوانین مالی و به تاراج بردن میلان، اینتر، آرسنال و خیلی‌های دیگر که قانون فیرپلی مالی یوفا به سختی گریبانشان را گرفته است. در تنازع بقایی ناعادلانه که حال همه را بد می‌کند. روی صحنه نمایشی که روزبه‌روز کوچک‌تر و محدودتر می‌شود و خیلی‌ها را دور می‌ریزد؛ چه آن 2 پسر بچه زشت و زیبای برزیلی که همین 6-5 سال پیش بهترین بازیکنان دنیا بودند، چه آن مدافع احمقی که روزگاری با اشتباهاتش لحظات بکر فوتبال را می‌ساخت و حالا انگار هوای نفس کشیدن هم ندارد. فوتبال‌ها تکراری می‌شوند، تولد دوباره پی‌اس‌وی آیندهوون، دیپورتیوولاکرونیا، آس موناکو و ویارئال غول‌کش دهه قبل در خیال‌ها هم نمی‌گنجد و تکرار و تکرار و تکرار. تکرارهای احمقانه‌ای که برای فرار از آنها اینتر خولیو سزارش را در حالی که از فرط دلخوری اشک می‌ریزد، راهی می‌کند. تکرارهای احمقانه‌ای که تیاگو سیلوا را از تخت پیش‌تر ارزشمند باره‌سی، مالدینی و نستا پایین می‌کشد و به پاریس بی‌نام و نشان در فوتبال می‌فرستد و در نهایت تکرارهای احمقانه‌ای که آلکس دل‌پیرو و محبوبیتش را به هیچ می‌گیرد و بی هیچ واهمه‌ای درهای خروج از خانه خودش را برایش باز می‌کند.
3- این روزها کمتر بازیکنی را پیدا می‌کنید که پروفشنالیسمش را قربانی ارزش‌ها کند، کمتر بازیکنی را پیدا می‌کنید که در میان کاهش نجومی‌دستمزدها به 10 میلیون در سال نه بگوید، کمتر بازیکنی پیدا می‌شود که رویایش بازی در مادرید و بارسا نباشد و در نهایت نسل بازیکنان نماد یک باشگاه که به طرز غریبانه‌ای در حال انقراضند. فوتبال دیگر دموکراسی سال‌های قبلش را ندارد، حق انتخابی که توتی را در رم نگه داشت و آدریانو را در اینتر دیگر به آن شکل معنا ندارد. تصمیم به ماندن دستخوش بازی‌های رسانه‌ای می‌شود؛ دستخوش مذاکراتی که بی‌تفاوت به نظر بازیکن شکل می‌گیرند و در نهایت وسوسه‌هایی که هر اراده‌ای را بالاخره می‌شکنند. حرفه‌ای شدن یعنی پوشش احمقانه‌ای روی دیکتاتوری پولدارترها. پوشش احمقانه‌ای روی میل بی‌حد و حصر خیلی‌ها به پیروزی بدون توجیه وسیله، بدون توجیه راهی که طی شده، احساسات آن تماشاگری که به یغما رفته و معادلاتی که درهم ریخته. حالا احتمالا پاری‌سن‌ژرمن هم مثل من‌سیتی هوادارانی پیدا می‌کند؛ هوادارانی که هرقدر هم منطقی باشند و بی‌آزار، باز هم روحتان را می‌خراشند و غیرقابل تحمل‌تر آنهایی که به دنبال دست و پا کردن تاریخی برای تیم تازه به دوران رسیده‌شان هم هستند. هوادارانی که با جام‌های بادآورده‌شان جشن می‌گیرند، فخر می‌فروشند و تلخ‌تر می‌شوند. فوتبال حالا با همه روحش مرده، با همه زیبایی‌هایش، درست از همان روزی که آبراموویچ‌ها را بازی داد و بازی خورد. حالا آن پسرک برزیلی فقیر جدی‌جدی وارث پله هم که باشد بدون آبراموویچ‌ها همان پسرک فقیر گمنام می‌ماند، حالا فوتبال دیگر همه فوتبال نیست.