لیلا حکیمیان: مهدی مهدوی‌کیا از حرف‌های پروین که در جلسه کمیته فنی پرسپولیس زده سخت شاکی است. پروین آنجا بابت عقد قرارداد با مهدوی‌کیا، معدنچی و ایمون زاید از رویانیان انتقاد کرده بود و حالا موشک سابق فوتبال ایران در روزهایی که در زمین حضور چندانی ندارد، می‌گوید: «آن شخص، منافعش به خطر افتاده، حالا علیه ما حرف می‌زند! بله؛ از حرف‌هایش ناراحت شدم و حالا هم می‌گویم اگر این آقا خیلی دلش به حال پرسپولیس می‌سوزد، بهتر است از آن 700، 800 میلیونی که سال 77 رفت به حساب‌شان، صحبت کند». مهدی قبلا هم نشان داده در مواقعی که عصبانی می‌شود منطق چندانی پشت گفته‌هایش نیست. برخلاف آنچه گفته شده، این تازه‌ترین مصاحبه جنجالی این بازیکن نیست. او یک بار در برنامه 90 هم اسماعیل هلالی را در زمره نفراتی دانست که اگر تست بدهد جزو 1000 بازیکن منتخب هم نمی‌شود و جلال طالبی را به خط گرفتن از بازیکنان متهم کرد. در درگیری به وجود آمده در بازی استیل‌آذین و پرسپولیس هم روی خط آمد و حرف‌های تندی به علی دایی زد در حالی که دایی تنها او را با لفظ «آقا مهدی» صدا می‌زد و احترامش را نگه می‌داشت. آنجا بی‌دلیل به آرفی هم تاخت تا نشان دهد آرام‌ترین بازیکن فوتبال ما هم می‌تواند ادبیاتی «مایلی‌کهنی» داشته باشد. انتقادهایش از استیلی زمانی که توسط او برای پرسپولیس جذب نشد هم در خاطرات ما ثبت شده است در حالی که بعد از آن نتوانست اذهان عمومی را مجاب کند که بودنش می‌توانست آن پرسپولیس را متحول کند و منهای اتفاقات 10 دقیقه پایانی داربی پایتخت و هت‌تریک ایمون زاید کمتر صحنه ماندگاری را خلق کرده است. مهدی از دست پروین عصبانی است. او حالا یادآور جمله معروف بکن باوئر است که می‌گوید: «در فوتبال هرگاه عضله‌ها از کار افتادند، زبان راه می‌افتد». مهدی باید با جبر شناسنامه و زمان کنار بیاید. او باید بداند در دوران جوانی وقتی در آلمان و در باشگاهش هم نیمکت‌نشین شد و حتی خبر جدایی‌اش منتشر شد، توانست با ممارست و تلاش، نظر مربی‌اش را تغییر داده و مهره‌‌ای فیکس شود. اینجا اما او خوب می‌داند که دیگر آن نشاط سابق را ندارد و به جای اینکه حرف‌های پروین را در میدان جواب دهد، ناچار است زبان باز کند تا ضعف فنی ناشی از گذشت ایام را جبران کند. او ثابت کرده که تنها زمانی به مبارزه رو در رو برمی‌خیزد که مستقیم به جنگ او رفته باشند و گرنه جای سوال دارد که اگر خودش هم دلسوز پرسپولیس بود چرا 14سال ماجرای 800 میلیونی که به حساب پروین رفته را مسکوت نگه داشته و قطعا اگر این ماجرا پیش نمی‌آمد بازهم مسکوت می‌ماند. مبلغی که به زعم خود او شاید آن‌موقع بودجه 4 سال پرسپولیس می‌شد. فوتبال ما با مهدوی‌کیا خاطرات شیرینی داشته و حیف است در تلاشی بیهوده برای ماندن بی‌تاثیر، خود را گرفتار مسائلی کند که روزگاری برای دایی هم پیش آمد. شهریار در تیم ملی آنقدر به ماندن اصرار ورزید که کارش به «اس‌ام‌اس» و جوک کشید. او اما باید به خاطر خودش، به خاطر مهدوی‌کیا برود. برود تا ماندگار شود. برود تا جا برای جوان‌ها باز شود. کافی است به دوران بعد از بازگشتش از آلمان نگاه کند. نه در استیل‌آذین، نه در داماش و نه حالا در پرسپولیس هیچ شباهتی به بازیکنی که می‌شناختیم ندارد. مهدوی‌کیا می‌تواند یکی از مربیان آینده فوتبال ما باشد. یک مربی دوره دیده که برخلاف نسل 98 فوتبال ما باید برود سر کلاس‌های مربیگری و نخواهد یک‌شبه سرمربی شود. او ثروت این فوتبال است و نباید خود را فریب بدهد. دوره او هم مثل دوران همه فوتبالیست‌های پا به سن گذاشته به سر آمده و با جبر زمانه نمی‌توان جنگید. پوسته حرف‌های تلخ پروین را که برداریم می‌بینیم درونمایه‌اش حرف بدی ندارد. مهدی اگر بناست آخر این فصل خداحافظی کند بهتر است در همین داربی پیش رو این کار را انجام دهد. کاری که پیوس کرد و ماندگار شد و اتفاقا پیراهنش را به خود مهدوی‌کیا داد. کاری که دایی نکرد و هیچگاه رنگ بازی خداحافظی را ندید. انتخاب با خود او است؛ توجه به حرف‌های هاشمیان که می‌نویسد «گاهی اوقات باید برای ماندن رفت» یا ماندن و پاسخ‌های بی‌ربط دادن به منتقدان.