ابوالفضل ورمزیار*: جامعه ایران جامعه‌ای دینی است و دین در همه آحاد اجتماع رسوخ و بروز دارد. نمایش و هنرهای آیینی سنتی نیز از بطن جامعه و متن دینی برخاسته است. هنگامی که موضوع یک اثر هنری دینی و اجتماعی باشد به طور قطع مخاطب خود را یافته و می‌تواند به انتقال مفاهیم والای هنری بپردازد. اکنون در این ایام ماه مبارک رمضان نگاه و تلاش ما به طرح موضوعات دینی از طریق هنر است و چه بهتر هنر از آیین‌های نمایشی و فرهنگ ایرانی باشد. هرگاه هنرمندی بتواند مضمونی کهن را در قالبی نو، بیانی ساده و بی‌پیرایه با جامعه و با مخاطب خود مطرح کند به طور قطع اثرش مورد استقبال مخاطبان قرار خواهد گرفت. تئاتر دینی به‌رغم برخی نقدها به نیکویی توانسته با مخاطب خود ارتباط برقرار کند. ایرانیان از دیرباز یکتاپرست بوده و با طلوع خورشید اسلام این یکتاپرستی و اندیشه دینی به کمال رسیده است. مخاطب ایرانی هر اثر کم‌مایه و سطحی‌نگر را نمی‌پذیرد. والایی نگاه تماشاگر ایرانی هنرمندان را موظف می‌کند دست به کارهای برتر و والا بزنند. «هر چه بکوشیم اندک است»، معتقدم همین یک جمله پاسخ کامل باشد به این مفهوم که هر چه در اعتلای هنر دینی، تفکرات دینی و دستیابی به روش‌های هنرمندانه برای ایجاد ارتباط با سطوح مختلف جامعه فعالیتی انجام شود، باز هم اندک است. در این میان تلاش معاونت هنری و ذکاوت برگزارکنندگان این برنامه در بیستمین نمایشگاه بین‌المللی قرآن ستودنی است چرا که قرآن و مفاهیم دینی را می‌توان با هنر نمایشی هر چه بهتر و بیشتر در معرض دید و نظر مخاطبان قرار داد. در حقیقت ما تلاشمان را می‌کنیم و این مردم هستند که باید در حسن و قبح کار مسؤولان و فعالیت‌های هنری نظر بدهند.
*نقال و پرده‌خوان پیشکسوت