مهدی رحیمی: این یک آگهی تبلیغاتی نیست. سند حسابداری هم نیست. یک ضرب و تقسیم ساده است. می‌خواهیم ببینیم حدود 500 بازیکن و مربی شاغل در لیگ برتر ماهی چقدر حقوق می‌گیرند. البته نمی‌شود ماهانه حساب کرد، بنابراین روزانه حساب می‌کنیم. قانونی در فدراسیون تصویب شد و البته اجرا نشد چون واقعا شدنی نبود. قانون من‌درآوردی «سقف قرارداد» که فدراسیون فوتبال می‌خواست چرخه مالی باشگاه‌های عمدتا دولتی را تحت کنترل بگیرد. در روزهایی که اکثر مردم در زل گرمای 40 درجه با زبان روزه مشغول کار و عرق ریختنند تا بتوانند معاش خانواده‌شان را تامین کنند، جوانانی یافت می‌شوند که در خنکای بعد از افطار زیر نور پرژکتورهای یکهزار لوکس آزادی 90 دقیقه می‌دوند تا شاید بتوانند بردی با حداقل نتیجه برای هواداران پرشوق و منتظر کسب کنند اما اگر این اتفاق نیفتد هم مهم نیست، چون طبق «قرارداد»! حقوقشان را از جیب همین مردم حتی شده به زور و قانون می‌گیرند! خدا را شکر، جای هیچ‌گونه نگرانی نیست. حقوقشان زیاد نیست. چون به گفته فدراسیون همه بازیکنان جز تنها چند استثناء! فقط 350 میلیون در یک فصل می‌گیرند. با حساب سرانگشتی می‌شود روزی تقریبا یک میلیون تومان! یک فصل لیگ برتر ایران از 34 هفته تشکیل شده که الزما یک هفته به اندازه
7 روز نیست. هفته فوتبالی ممکن است هر 3 روز یکبار انجام شود. چون مربی تیم‌ملی درخواست کرده، آن را فشرده‌تر کردند که شاید بازیکنان کم‌کیفیت ما تقلا کرده و خود را به سطح بازیکنان شاغل در لیگ‌های اروپایی ارتقا دهند البته شاید!در این سیستم حقوق و دستمزد، معیاری برای سنجش کیفیت وجود ندارد، چون همه باید 350 بگیرند وگرنه دروغ گویند! همانطور که گفته شد، قانون «سقف» هم مثل بقیه قوانین، «تبصره» دارد. فوتبالیست‌های ملی‌پوش می‌توانند یکصد میلیون اضافه‌تر حقوق بگیرند (یعنی روزانه 300 هزار تومان) آنهایی که از فرنگ برگشتند می‌تواند یک مقدار بیشتر دریافت کنند. چون لطف کردند زندگی و فوتبال با آن هم مکنت و هیبت در اروپا را رها کرده و به وطن بازگشتند. یکسری از افراد هم هیچ‌گونه سقف و محدودیتی ندارند و چون حدنهایت کیفیت هستند، می‌توانند در یک چشم به هم زدن فوتبال ما را اجی‌مجی کنند. قانون این اجازه را می‌دهد که برای این دسته از دوستان سنگ تمام بگذاریم و کلی زر به پایشان بریزیم. «چشم آبی‌ها» از این دسته هستند. می‌گویند برخی‌ها این قانون را با وجود این همه تبصره و اغماض رعایت نمی‌کنند. آنها سقف را با کف جابه‌جا کردند و قیمت را ضربدر2. بنابراین یک میلیون تومان تبدیل می‌شود به
2 میلیون تومان ناقابل! حقوق روزانه مردان فوتبالی ما البته در کنار تجهیزات دیگر زندگی است، مثل مسکن و اتومبیل. هرچند این قانون فوتبال است که حقوقشان بیشتر باشد. خیلی بیشتر از اقشار مختلف و زحمتکش جامعه. حتی در لالیگا و لیگ برتر جزیره هم دستمزد فوتبالیست‌ها چندین برابر یک پزشک جراح است. در فوتبال غیرحرفه‌ای ایران به جای سرمایه‌گذاری، تنها «هزینه» می‌شود. هزینه‌هایی که بازگشت سرمایه ندارد. خرج‌ها بی‌حساب است. به جای درآمدزایی، این بدهی‌هاست که دائم رشد می‌کند و به مدیرعامل بعدی منتقل می‌شود اما خواسته همه هواداران فوتبال این است: پول در قبال کار بهتر. برای دویدن و عرق ریختن. برای بازی گروهی و تکنیک ناب. برای گل زدن و اشتباه نکردن. برای 90 دقیقه تلاش و جنگندگی و نه برای پیاده‌روی در زمین چمن... .