عضو اصلی اتاق فکر فتنه که چندی پیش به همراه نوری‌زاده عامل MI6 دست گدایی به سوی عربستان دراز کرده بود، این بار مجیزگوی دربار سلطنتي ملکه انگلیس شد! به گزارش باشگاه خبرنگاران؛ وزیر فرهنگ و ارشاد دولت اصلاحات در جدیدترین پست وبلاگش با خودباختگی فرهنگی از امکانات ابتدایی و ظاهری به اصطلاح فرهنگی انگلیس سخن گفت و بی‌محابا اعتراف کرد که لندن را بیشتر از تهران دوست دارد. زشتی این گفتار و تناقضات آن در حدی بوده است که داد همفکرهای اصلاح‌طلب وی از جمله داریوش سجادی از روزنامه‌نگاران دوران اصلاحات را نیز در آورده است. مهاجرانی در سایت خود ذیل پستی تحت عنوان «چرا لندن را دوست دارم» ظاهرا در میانسالی میل به تجدید وطن کرده و گفته است: ... در آغاز 50 سالگی از ایران خارج شدم. 50 سال زندگی در ایران و در شرق، بگذار نیمه دوم عمرت در غرب بگذرد! دیدم لندن برای من دیگر یک مرحله گذار نیست سرزمینی است برای زندگی کردن... دیدم لندن را دوست دارم، با تنوع ملیت‌ها و تساهل و تسامحش. با احترام عابرها به هم و دست تكان دادن‌ها. داریوش سجادی نویسنده روزنامه‌های زنجیره‌ای با انتقاد از ذوق‌زد‌گی مردی که خود سال‌ها در قامت یک مسؤول بالای حکومتی بوده، اظهار می‌دارد: « اگر آقای مهاجرانی که اکنون مبتهجانه با دیدن یک اینترنت پرسرعت و 4 تا ماشین که برای عابر پیاده رعایت حق تقدم می‌کنند و عابرین برای راکبین دست تکان می‌دهند و می‌خندند و مردم در‌ها را برای یکدیگر باز نگاه می‌دارند چنین اموری ایشان را تا آن اندازه بر سر شوق می‌آورد که لندن را در قامت وطن فهم می‌کنند! جای اعتراضی نیست. فضای زندگی هر کس به اندازه نیازهایش است». وی در ادامه می‌افزاید: «اما جناب مهاجرانی به یک نکته ظاهرا کمتر توجه کرده‌اند و آن اینکه اموری مانند احترام به حق تقدم عابر پیاده و تشکر و دست تکان دادن ایشان از رانندگان خودرو و در‌های ساختمان را برای یکدیگر باز نگاه داشتن و به یکدیگر لبخند زدن جملگی امور فرهنگی‌اند و اگر کسی بخواهد بابت نبود چنان رفتارهای نیکو و حسنه نزد شهروندان ایرانی گلایه به جایی ببرد (كه البته اين ادعا دروغي بزرگ است و حسن رفتار و نوع دوستي ايرانيان در دنيا موضوعي غيرقابل انكار است) یکی از مشروع‌ترین آنها پناه بردن به وزارت فرهنگ و ارشاد و وزیر فرهنگ و ارشاد در ایران است. جناب مهاجرانی ظاهرا فراموش کرده‌اند ایشان قبلا وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران بودند و اگر امروز از نبود رفتارهای فرهنگی هم‌وطنانش در ایران دل چرکین‌اند و بابت وجود چنان سنت‌های حسنه‌ای در لندن مشعوف‌اند قبل از هر چیز باید کارنامه عملی خود در دوران وزارت‌شان را مورد ملامت قرار دهند که نتوانسته‌اند چنان آدابی را در
ایران‌شان نهادینه کنند!