یـقــین دارم عـده‌ای کـه می‌شناسیمشان طلای سوریان را نخواهند دید. طلای سوریان رنگش به چشم آنها نخواهد آمد چون اعتبارش مستقیم به حساب غرور ملی واریز می‌شود. طلای سوریان برای مردم مفهوم دارد. مردم حمید را می‌شناسند و او را دوست دارند. عکس‌های حمید را به دیوارهای خانه و مغازه‌شان می‌آویزند و برایش آیت‌الکرسی می‌خوانند. اما فرهادی فقط قهرمان قصه‌های روشنفکری روزنامه‌هایی بود که سر از آخور آنور آب برنداشته‌اند هنوز. حتی وقتی مکرر عکس‌های تمام‌قامتش را در قطع بزرگ روی کیوسک‌ها فرستادند هیچکس برایش آیت‌الکرسی نخواند. فرهادی فیلمساز است و سینما برای ما یک مدیوم دست دوم وارداتی است که هیچ وقت از آن آبی برایمان گرم نشده است. بماند که با آن همیشه تحقیرمان کرده‌اند. «روزنامه‌های آخوری» با عصبانیت آمار داده‌اند ایرانیان به‌طور متوسط هر 6 سال یکبار سینما می‌روند و آمار دادند فرهادی سال گذشته در رده هفتم محبوب‌ترین فیلمسازان ایران قرار گرفت. آنها البته از اول شدن حاتمی‌کیا هم عصبانی بودند. ولی عصبانی‌ترند از اینکه عکس آقا تختی هنوز روی دیوارهاست و حالا عکس سوریان هم به گوشه آن چسبانده شده است. حمید و کشتی از ماست و برای ما خواهد ماند. حتی اگر «آخوری‌ها» او را دوست نداشته باشند.
بعدالتحرير:
1- خیلی سعی کردم از فرهادی عکسی با پرچم ایران پیدا کنم. نکردم!
2- پیش‌تر گفته بودم از 2 دسته خیلی بدم می‌آید: وطن‌فروش‌ها و وطن‌فروش‌ها!
3- امیدوارم متوجه باشید که حمله من به فرهادی نیست به روشنفکرهای آخوری است که حرف مردم ایران را سال‌هاست نمی‌فهمند. اگرنه فرهادی همین است که در فیلم‌هایش می‌بینید.