علیرضا پورصباغ: در شماره 813 روزنامه «وطن‌امروز» در یادداشت مفصل و مطولی تحت عنوان «سناریو دست کیست؟» به عدم‌کفایت اعضای باقی مانده در هیات مدیره اتحادیه تهیه‌کنندگان پرداختیم و طبق پیش‌بینی مندرج در همان شماره به صورت تلویحی اشاره کردیم تنها صنفی که گاهی فراتر از قانون عمل می‌کند، اتحادیه تهیه‌کنندگان است و این اتحادیه با شیوه‌هایی که اتخاذ کرده عملا به رکود جاری در سینمای ایران دامن می‌زند و با تصمیمات کلان و غلط، سینمای ایران را به مرز ورشکستگی می‌برد. به عنوان یک روزنامه‌نگار هم در این مدت تلاش کردم در مقابل تصمیمات و جریانات مافیایی که در این اتحادیه بنیان نهاده شده و یک سوءمدیریت کلان را به وجود آورده، ایستادگی کنم. امروز هم منتقدان و روزنامه‌نگاران اگر ذره‌ای به فرهنگ این سرزمین بویژه مدیوم سینما علاقه‌مند هستند نباید در برابر قدرت‌طلبی و تصمیمات دیکتاتوری اتحادیه تهیه‌کنندگان سکوت کند. اتحادیه تهیه‌کنندگان و شورای صنفی نمایش در تصمیمی کاملا غلط، سینما آزادی را از سرگروهی حذف کرد. حال نوبت خادمان سینماست که باید وارد گود شوند. خادمان سینما باید در برابر حذف سرگروهی سینما آزادی ایستادگی کنند و نگذارند چنین اتفاقاتی محقق شود. اتخاذ این شیوه‌های نادرست برای اداره سینما تنها دودش به چشم خود سینما می‌رود. احساس می‌کنم فرصت‌طلبانی که دست‌های پشت پرده این ماجرا به شمار می‌روند، با این حرکت دارند با اهالی سینما و خود این مدیوم تسویه‌حساب می‌کنند. این تسویه‌حساب از جانب افرادی رقم می‌خورد که آثارشان در شأن ملت ایران نبود و عامل شرمساری. حتی تولیدات بعدی همان افراد در حوزه کوچک‌تری اکران شد و این مافیای ریشه‌دار همه تلاش خود را به کار بست تا با سینماهایی که فیلم را داوطلبانه پایین آوردند تسویه‌حساب کند. با همین نیم‌مقدمه به همان مدیرانی که نطفه این طیف مافیایی را بنیان نهادند توصیه می‌کنم مهر خاموشی بر دهان قدرت‌طلبان بزنند و افسار هدایت را خود بر دست گیرند وگرنه با این شیوه چاله‌میدانی سینما به قهقرا خواهد رفت. زمانی که اتحادیه تهیه‌کنندگان زورش به حوزه هنری نمی‌رسد همه دق دلی‌اش را سر سینمایی خالی می‌کند که مالکش شهرداری است و مشخص است قانون، بند و تبصره آوردن حضرات در اتحادیه حقه‌ای است برای ماموریتی که دوستان در پیش دارند. آنان از این مجال و فرصت بهره می‌جویند تا سینما را از آن خود کنند و در مسیری که حس حق‌طلبی‌شان گل کرده است سینما را قربانی خواهند کرد. واقعا چه خیری از مدیران سینمایی نصیب سینما شده که خود را قیم همه چیز می‌دانند. آنچه نباید رخ بدهد اتفاق افتاده و مدیران بالادستی به جای عذرخواهی و بایکوت محصولاتی که در جشنواره سی‌ام شاهدش بودیم، عرصه سینما را به آوردگاهی شخصی بدل کردند و اعضای اتحادیه همچون عروسکان خیمه‌شب‌بازی منویات حضرات را برآورده می‌کنند. عدم نظارت مدیران ماحصلش تولیداتی شد که از شأن سینما و ملت کاست، حالا هم برای رفع نقصان‌هایشان افسار این اتحادیه را دوباره رها کرده‌اند. واقعا تلاش برای تعطیلی سینما آزادی و حذف سینمایی که در شأن علاقه‌مندان سینماست تراژدی غمباری به شمار می‌رود.
وقتی سینما «چاله‌میدانی» اداره می‌شود
علیرضا پورصباغ: در شماره 813 روزنامه «وطن‌امروز» در یادداشت مفصل و مطولی تحت عنوان «سناریو دست کیست؟» به عدم‌کفایت اعضای باقی مانده در هیات مدیره اتحادیه تهیه‌کنندگان پرداختیم و طبق پیش‌بینی مندرج در همان شماره به صورت تلویحی اشاره کردیم تنها صنفی که گاهی فراتر از قانون عمل می‌کند، اتحادیه تهیه‌کنندگان است و این اتحادیه با شیوه‌هایی که اتخاذ کرده عملا به رکود جاری در سینمای ایران دامن می‌زند و با تصمیمات کلان و غلط، سینمای ایران را به مرز ورشکستگی می‌برد. به عنوان یک روزنامه‌نگار هم در این مدت تلاش کردم در مقابل تصمیمات و جریانات مافیایی که در این اتحادیه بنیان نهاده شده و یک سوءمدیریت کلان را به وجود آورده، ایستادگی کنم. امروز هم منتقدان و روزنامه‌نگاران اگر ذره‌ای به فرهنگ این سرزمین بویژه مدیوم سینما علاقه‌مند هستند نباید در برابر قدرت‌طلبی و تصمیمات دیکتاتوری اتحادیه تهیه‌کنندگان سکوت کند. اتحادیه تهیه‌کنندگان و شورای صنفی نمایش در تصمیمی کاملا غلط، سینما آزادی را از سرگروهی حذف کرد. حال نوبت خادمان سینماست که باید وارد گود شوند. خادمان سینما باید در برابر حذف سرگروهی سینما آزادی ایستادگی کنند و نگذارند چنین اتفاقاتی محقق شود. اتخاذ این شیوه‌های نادرست برای اداره سینما تنها دودش به چشم خود سینما می‌رود. احساس می‌کنم فرصت‌طلبانی که دست‌های پشت پرده این ماجرا به شمار می‌روند، با این حرکت دارند با اهالی سینما و خود این مدیوم تسویه‌حساب می‌کنند. این تسویه‌حساب از جانب افرادی رقم می‌خورد که آثارشان در شأن ملت ایران نبود و عامل شرمساری. حتی تولیدات بعدی همان افراد در حوزه کوچک‌تری اکران شد و این مافیای ریشه‌دار همه تلاش خود را به کار بست تا با سینماهایی که فیلم را داوطلبانه پایین آوردند تسویه‌حساب کند. با همین نیم‌مقدمه به همان مدیرانی که نطفه این طیف مافیایی را بنیان نهادند توصیه می‌کنم مهر خاموشی بر دهان قدرت‌طلبان بزنند و افسار هدایت را خود بر دست گیرند وگرنه با این شیوه چاله‌میدانی سینما به قهقرا خواهد رفت. زمانی که اتحادیه تهیه‌کنندگان زورش به حوزه هنری نمی‌رسد همه دق دلی‌اش را سر سینمایی خالی می‌کند که مالکش شهرداری است و مشخص است قانون، بند و تبصره آوردن حضرات در اتحادیه حقه‌ای است برای ماموریتی که دوستان در پیش دارند. آنان از این مجال و فرصت بهره می‌جویند تا سینما را از آن خود کنند و در مسیری که حس حق‌طلبی‌شان گل کرده است سینما را قربانی خواهند کرد. واقعا چه خیری از مدیران سینمایی نصیب سینما شده که خود را قیم همه چیز می‌دانند. آنچه نباید رخ بدهد اتفاق افتاده و مدیران بالادستی به جای عذرخواهی و بایکوت محصولاتی که در جشنواره سی‌ام شاهدش بودیم، عرصه سینما را به آوردگاهی شخصی بدل کردند و اعضای اتحادیه همچون عروسکان خیمه‌شب‌بازی منویات حضرات را برآورده می‌کنند. عدم نظارت مدیران ماحصلش تولیداتی شد که از شأن سینما و ملت کاست، حالا هم برای رفع نقصان‌هایشان افسار این اتحادیه را دوباره رها کرده‌اند. واقعا تلاش برای تعطیلی سینما آزادی و حذف سینمایی که در شأن علاقه‌مندان سینماست تراژدی غمباری به شمار می‌رود.
ارسال نظر
پربیننده