آرسنال و تاتنهام، 2 رقیب و دشمن لندنی، برای اردوی پیش‌فصل‌شان مسیرهای متفاوتی را طی کردند. توپچی‌ها راهی شرق آسیا شدند و اسپرزها ایالات متحده را انتخاب کردند. اما آنچه شرایط مشابهی را برای ونگر و ویلاس بوآس در این سفر رقم زده، غیبت ستاره‌های اصلی 2 تیم در این اردوهاست. فان‌پرسی 2 هفته قبل به طور رسمی اعلام کرد قصد تمدید قرارداد با آرسنال را ندارد و مودریچ نیز بعد از تلاش ناکام سال گذشته برای رفتن به چلسی، این بار قصد ندارد فرصت پیوستن به رئال را از دست بدهد. زمانی مربیان با چنین بی‌نظمی‌هایی بشدت برخورد می‌کردند اما اکنون شرایط به کلی تغییر کرده است. ونگر تلاش کرد غیبت فان‌پرسی را موجه جلوه بدهد و ویلاس بوآس تنها از عصبانیت رئیس باشگاه تاتنهام گفت. در روزگاری که «پول» در فوتبال حرف اول را می‌زند، قدرت مربیان روز به روز کاهش پیدا می‌کند. روزهای اقتدار مربیان
هر چند از اواخر دهه 1960 اندک اندک بازیکنان فوتبال در قامت ستاره‌هایی محبوب، دستمزدهایی بیش از سایر مشاغل کسب کردند اما تا اواخر دهه 1990، «رئیس» اصلی در یک تیم، سرمربی بود. مربیان بزرگ، کوچک‌ترین بی‌نظمی را بر نمی‌تافتند و بازیکن خاطی را جریمه یا از باشگاه اخراج می‌کردند. بهترین مثال، سر الکس فرگوسن است؛ سرمربی مقتدر شیاطین‌سرخ که ستاره‌های زیادی را به دلیل نافرمانی از تیمش کنار گذاشت. اما حتی فرگی هم مجبور شد مناسبات جدید را بپذیرد؛ زمانی که وین رونی آشکارا جدایی‌اش از منچستریونایتد را اعلام کرد اما چند روز بعد قراردادش را تمدید کرد و فرگوسن تنها با گفتن اینکه «هر بازیکن جوانی ممکن است اشتباه کند»، با آغوش باز ستاره یاغی تیمش را پذیرفت، در حالی که برنده این بازی کسی جز رونی نبود که قرارداد جدیدش را با دستمزد هفتگی 250هزار پوند در هفته تمدید کرد.
مربیان ارزان، بازیکنان گران
این اولین‌بار نیست که ویلاس بوآس چنین تجربه‌ای را از سر می‌گذراند. او که خود سال گذشته برای جدایی‌اش از پورتو و پیوستن به چلسی، 15 میلیون یورو خرج روی دست آبراموویچ گذاشت، در مقایسه با بازیکنان تیمش، چندان گرانقیمت نبود. از سوی دیگر، مدیران و مالکان باشگاه‌ها به خوبی می‌دانند کنار گذاشتن یک مربی، بسیار مقتصدانه‌تر از چند بازیکن است (و البته بازیکنان نیز از این مساله به خوبی آگاه هستند). اینجاست که بازیکنان (بویژه بازیکنان بزرگ تیم) می‌توانند قدرت‌شان را به رخ بکشند. آنها می‌دانند بازی بد تیم، چه حاصل بی‌تدبیری مربی باشد و خواه به دلیل بازی بد آنها، این مربی است که خطر اخراج را بیش از همه احساس می‌کند. لوئیس فیلیپه اسکولاری و آورام گرانت در چلسی و همین طور فیلیکس ماگات در شالکه، تجربیات مشابهی را از سر گذراندند. گرانت چلسی را به فینال چمپیونزلیگ رساند و ماگات با شالکه تا نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان و فینال لیگاپوکال پیش رفت اما در نهایت در خروجی باشگاه به آنها نشان داده شد. همه اینها تنها به این دلیل بود که بازیکنان تیم سبک کاری مربی‌شان را دوست نداشتند. با ادامه این روند و افزایش قیمت بازیکنان، قدرت مقابله مربیان با آنها کمتر و کمتر می‌شود. بازیکن به سرمایه باشگاه تبدیل شده و مدیران حاضر نیستند به خاطر اختلاف مربی با ستاره تیم، او را با هر مبلغی به باشگاه‌های دیگر واگذار کنند و این باعث می‌شود اتفاقی مانند ماجرای کارلوس ته‌بس در منچسترسیتی رخ دهد. مهاجم دردسرساز آرژانتینی بعد از درگیری با مانچینی و مصاحبه‌های تند علیه سرمربی تیمش، در نهایت به دلیل پیدا نشدن مشتری‌ای که بتواند قیمت مورد نظر مدیران سیتی را بپردازد، به جمع آبی‌ها بازگشت.
پایان کلیشه‌ای یک دعوا
جنگ قدرت در باشگاه‌های مختلف بین مربیان و بازیکنان ممکن است کمی طولانی شود اما در نهایت معمولا با پیروزی بازیکنان به پایان خواهد رسید. سال گذشته ونگر تلاش زیادی کرد تا فابرگاس و نصری را حفظ کند اما هر دو آمیریتس را ترک کردند؛ اتفاقی که انتظار می‌رود برای فان‌پرسی نیز رخ دهد. خریدهای سرمربی فرانسوی در این تابستان برای راضی کردن کاپیتان تیمش بود اما در نهایت نتوانست او را راضی به تمدید قرارداد کند. تنها یک سال از قرارداد فان‌پرسی باقی مانده و با پایان این مدت، حتی یک پوند هم نصیب آرسنالی‌ها نخواهد شد. مودریچ هم بعد از تلاش ناکامش در فصل قبل، اکنون «راه» رسیدن به هدف را به خوبی پیدا کرده است. ویلاس بوآس سال گذشته و در بحبوبه درگیری‌هایش با ستاره‌های چلسی گفته بود: «لازم نیست بازیکنان از پروژه من حمایت کنند؛ این مالک باشگاه است که باید از پروژه من حمایت کند». مطمئنا او اکنون به خوبی می‌داند که حمایت بازیکنان حتی از حمایت مالک باشگاه هم مهم‌تر است و او در فصل دشواری که در پیش دارد، بیش از هر چیز به حمایت بازیکنانش نیاز دارد؛ حمایتی که شاید با ماندن بازیکنی مانند مودریچ از او دریغ شود.