سام يغموري: حداقل کاش جواب آن سردار را بعد از بازی می‌دادید؛ سرداری که پاهایش را به خاطر دفاع از وطن از دست داده است. در ابتدای بازی آنقدر گلبارانش کردید که گونه‌هایش از خوشحالی و حسی که در وجودش گر گرفته بود، سرخ شد. خوشحال بود و مسرور، مسرور از اینکه به او اجازه داده‌اند در کنار نیمکت پرسپولیس بنشیند، بازیکنان ملی‌پوش این تیم را از نزدیک ببیند و به خودش افتخار کند که یک پرسپولیسی است. گل اول را که خوردند صندلی‌اش را کمی جابه‌جا کرد. مدام به نیمکت و واکنش اعضای کادر فنی نگاه می‌کرد. دسته گل‌هایی که بازیکنان به او داده بودند را در مشت‌های گره زده‌اش جمع کرد. به سختی خودش را کنترل می‌کرد. گل دوم را که خوردند دیگر نای حرکت کردن نداشت. خودش در میدان‌های جنگ، مردانه جنگیده بود و اجازه نفس کشیدن به دشمن را نداده بود. به همین دلیل بی‌تاب بود. اصلا انتظارش را نداشت که تیمش در میدان جنگ دیگری تا این اندازه مقابل رقیبش کوچک باشد. شاید با خودش فکر می‌کرد اگر این میدان، میدان جنگ بود، خودش اسلحه به دست می‌گرفت و یا علی از تو مدد. ترکی سوت را کشید و تمام. همه رفتند و سردار مانده بود تنها. صدایش درنمی‌آمد. آثار جنگ اجازه نطق کردن را هم از او گرفته بود. هیچ بازیکنی در کنارش نبود تا به خاطر این شکست غمی از غم‌های او بردارد. سرداری که یکدست قرمز پوشیده بود و آمده بود تا پیروزی پرسپولیس را ببیند. ستاره‌ها رفتند و حتی سردار را هم تنها گذاشتند. همان آدمی که در ابتدای بازی بوسه بارانش کردند و به او قول دادند این دفعه پیروز میدان باشند اما قولشان قول نبود. آنها رفتند و در پایان بازی یادشان رفت که یک نفر هم در کنار نیمکت نشسته است و دارد حسرت می‌خورد. ستاره‌ها حتی شهامت این را هم نداشتند که درباره این باخت حرف بزنند. آنها با خبرنگاران هم رودررو نشدند و دسته جمعی به میکس زون آمدند تا بهترین روش را برای فرار کردن انتخاب کرده باشند. اما سردار ماند. اتفاقا تنها هم ماند. صدایش درنمی‌آمد. هواداران به خاطرش سکوت کرده بودند تا او حرف بزند اما صدایش را فقط خودش می‌شنید و بس. سعی کرد با حرکت دست و ایما و اشاره به آنها بفهماند که کاری از دستش در این میدان برنمی‌آمد. کاش میدان دیگری بود تا او شایستگی‌هایش را ثابت کند. سردار قطراتی هم اشک ریخت و گل‌هایی که بازیکنان به او داده بودند را تقدیم هواداران کرد. او دستی هم بر سینه زد و سرش را به نشانه احترام مقابل هواداران خم کرد تا بلکه این حرکت او بتواند آرامشان کند. سردار شهامتش را داشت و به جای ستاره‌ها از هواداران عذر خواست. ما شرمنده‌ایم سردار. آنها یادشان رفت شما چه کسی هستید و چه کارها کرده‌اید. شما ببخشید و اگر زحمتی نیست باز هم برای تماشای بازی تیمتان به ورزشگاه بیایید. قدمتان روی چشم. فقط این بار شما از هواداران عذرخواهی نکنید. شما شهامتش را دارید. اجازه بدهید کسانی که مستحق عذرخواهی هستند سرشان را مقابل هواداران خم کنند نه شما که با افتخار و سربلندی و فقط و فقط به خاطر ایران جنگیده‌اید.