22 روز از ماه پربرکت رمضان گذشت و ما در آستانه مهمترین شب زندگی خود قرار داریم که شب قدر است: «چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی/ آن شب قدر که این تازه براتم دادند». آیا برای این شب آماده هستیم که تقدیر خودمان را به‌خیر رقم بزنیم و خود را خدایی کنیم؟ خوب است کلام را با سخنی از شهید این ماه آغاز کنیم که هر چه برکت است، در دستان پرمهر او و خاندانش است. امیرالمومنین(ع) میفرمایند پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم برای ما در آخر ماه شعبان در اهمیت ماه رمضان خطبه میخواندند، من بلند شدم و عرض کردم که ای پیامبر خدا! برترین کارها در این ماه چیست؟ ایشان فرمودند: «يَا أَبَا الْحَسَنِ أَفْضَلُ الْأَعْمَالِ فِي هَذَا الشَّهْرِ الْوَرَعُ عَنْ مَحَارِمِ اللّهِ». [وسائل‌الشیعه، 10/314] و «ترک و خودداری از گناهانی که خدا حرام کرده است، بهترین اعمال این ماه است». «ورع» در لغت به معنای ترک و خودداری از آن چیزهایی است که خدا حرام کرده است. [النهایهًْ فی غریب الحدیث و الاثر 5/174] به همین مناسبت است که در روایات کسانی را که از گناهان خودداری و ترک خودسری میکنند، «اورع الناس» میدانند. [الکافی: 2/77 و تحف‌العقول، ص: 7] حقیقت آن است که روزه به منزله رژیمی معنوی است که انسان را اولا از شهوات حلال آشامیدن و خوردن و جنسی و ثانیا از گناهان بازمیدارد و این معنای ورع است که انسان با این رژیم معنوی خود را برای بندگی خالصانه و گذر از بند حیوانیت آماده میکند.
ادامه در صفحه 12