پی‌اس‌جی بارز‌ترین نمونه ولخرجی و هزینه نادرست و خودخواهانه در بازار است. آنها پیش از این برای راضی کردن خود در بازار میلیون‌ها دلار برای خرید تیاگو از اینتر صرف کرده بودند.بازار نقل و انتقالات عوض نشده بلکه مشتری‌های جدید به آن اضافه شده است؛ مشتری‌هایی که برای به دست آوردن بازیکن مورد علاقه خود هر مبلغی را می‌دهند حتی اگر نتیجه آن نابودی بازار نقل و انتقالات باشد. جامباتیستا ویچو دروغ نگفته بود بنابراین ما دوباره پاریسنژرمن را می‌بینیم و این‌بار این تیم، لوکاس را می‌خواهد یا به عبارتی دیگر لئوناردو در حال بستن قرارداد چند میلیونی دیگری است. سائوپائلو برای فروش لوکاس مبلغی میان 35 تا 38 میلیون یورو می‌خواست اما از گوشه و کنار خبر می‌رسد که پی‌اس‌جی برای این انتقال 45 میلیون یورو می‌خواهد پرداخت کند همان‌طور که 65 میلیون یورو برای تیاگو سیلوا و زلاتان ایبراهیموویچ پرداخت کرد و این کافی نبود و آنها با پرداخت 12 میلیون یورو برای مارکو وراتی همه را به تمسخر گرفتند. آنها برای پر کردن سبد خرید خود هر کاری می‌کنند؛ طوری خرید می‌کنند که انگار در سوپرمارکت در حال خرید هستند و حاضر‌ند برای هر چیز بهایی چند برابر نیز پرداخت کنند. خرید لوکاس با 38 میلیون یورو تضمین شده بود اما آنها 45 میلیون یورو می‌پردازند. دلارهای نفتی چند سالی است بازار را از ثبات خارج کرده است.پی‌اس‌جی بارز‌ترین نمونه ولخرجی و هزینه نادرست و خودخواهانه در بازار است. آنها پیش از این برای راضی کردن خود در بازار میلیون‌ها دلار را برای خرید تیاگو از اینتر صرف کرده بودند اما قبل از آن هم 43 میلیون یورویی را بابت پاستوره به حساب‌های زامپارینی ریخته بودند.
بریز و بپاش‌های پاریسی‌ها به همینجا خلاصه نمی‌شود؛ اسباب‌بازی‌های آنها بسیار زیادتر از آنچه ما تصور می‌کنیم، است. اسباب‌بازی‌هایی با قیمت‌هایی نجومی همچون کوین گامیرو با 15 میلیون یورو یا منز که با 8 میلیون از رم به سمت پاریس حرکت کرد و در این میان اسکیل لاوتزی که در ماه ژوئن با 28 میلیون یورو به پی‌اس‌چی پیوست را نباید فراموش کرد. این مبلغ جدای از حقوق 5 میلیون یورویی او در هر سال است و ال‌پوچو 5 سال با پاریسنژرمن قرارداد دارد که این بدان معناست كه او 25 میلیون یوروی دیگر برای این تیم هزینه دارد. این تنها بخشی از گردش مالی این باشگاه بود و حقوق ستارگان این باشگاه فرانسوی به تنهایی مبلغی حدود 80 میلیون یورو در سال است. ناصر آل‌خليفه تنها به زلاتان حقوقی معادل 15 میلیون یورو در سال می‌دهد با توجه به قرارداد
3 ساله زلاتان او در مجموع مبلغ 45 میلیون یورو حقوق دریافت خواهد کرد. در این فهرست کوتاهی که نام برده شد فهرستي طولانی از ستارگان تشکیل شده است؛ فهرستی که با دستور ناصر آل‌خليفه، به سفارش کارلتو و در نهایت توسط لئوناردو و البته به لطف دلارهای نفتی به راحتی تهیه و خریده شده است.
حضور لاوتزی، شپرد و منز در پشت سر ایبراهیموویچ، کارلتو را راضی نکرده و این برای شیخ عرب اصلا مشکلی نیست و او به راحتی دستور خرید تازه‌ای را می‌دهد و لئوناردو با مبلغی احمقانه وارد کار می‌شود تا بازیکنی را که 35 میلیون بیشتر قیمت ندارد با 45 میلیون به پاریس ببرد.
نتیجه این پیشنهاد دور شدن دومین هدف جدی اینتر از این تیم است. هنوز یک ماه از شکست اینتر بر سر لاوتزی نگذشته است که بار دیگر لئوناردو به کمک پول‌های شیخ قطری لوکاس را از اینتر دور می‌کند (البته هنوز این انتقال قطعی نشده اما بعید است پاریسی‌ها از پیشنهاد احمقانه خود عقب‌نشینی کنند). اگر همین الان هم بازار را برای پاریسنژرمن تمام‌شده بدانیم باز هم مبلغ هزینه‌شده توسط این باشگاه بسیار بالا و نامعقول است. مبلغ هزینه‌شده برای لوکاس حتی از سوی موراتی نیز نامعقولانه خوانده شده و او در گفت‌وگو با خبرنگاران می‌گوید: هیچ ناراحت نیستم چون 45 میلیون یورویی که پی‌اس‌جی پیشنهاد کرده کاملا غیرمنطقی است. در این میان حتی پاریسی‌ها نیز راضی نیستند. آنها یک تیم بومی‌تر را نسبت به این تیم چند میلیونی ترجیح می‌دهند. با توجه به بحران مالی در اروپا خرج‌های فضایی و بی‌بند و بار پاریسنژرمن تنها ناصر آل‌خلیفه، مالک پی‌اس‌جی را راضی و خوشحال کرده است. میشل پلاتینی که قصد اجرای قانون فیرپلی مالی را دارد چگونه می‌تواند این قانون را به اجرا بگذارد؛ بنا بر این قانون باید طی سال 2013 تا 2015 دخل و خرج باشگاه‌ها طوری باشد که کسری بودجه تیم‌ها بیشتر از 45 میلیون یورو و بعد از آن 30 میلیون یورو نباشد سپس هزینه‌ها بالانس شود و هزینه انجام شده باشگاه‌ها نباید بیشتر از درآمد آنها باشد که به نظر می‌رسد خیلی از باشگاه‌ها قصد اجرای این قانون را دارند. در ایتالیا باشگاه‌ها در حال کم کردن هزینه‌های خود هستند و حتی من‌سیتی در این تابستان و تا 6 آگوست دست به هیچ خریدی نزده است. اما آیا این وضع در پاریسنژرمن نیز رعایت شده است؟ جالب است که صحبت‌های میشل پلاتینی در خاک کشور خودش نقض می‌شود. او در 18 مارچ در مصاحبه‌ای اظهار داشت: این موضوع که من یک فرانسوی هستم موجب نخواهد شد با تیم‌های کشور خودم سازش کنم. وی پس از این مصاحبه سکوت کرد و از آن زمان به بعد هزینه‌های پاریسی‌ها شروع به پرواز کرد و سیر صعودی این هزینه‌ها تاکنون ادامه دارد و احتمالا بعد از این نیز ادامه خواهد داشت، بنابراین باید پاریسنژرمن از اروپا حذف شود مگر آنکه ناصر آل‌خليفه راهی جادویی برای این موضوع پیدا کند. شاید فروش برج ایفل، کلیسای نوتردام و خیابان شانزه‌لیزه بتواند این تیم را از حذف از اروپا نجات دهد. به نظر نمی‌رسد پی‌اس‌جی توجه زیادی به قانون فیرپلی داشته باشد. در این اوضاع و با توجه به خرج‌های گزاف این تیم حتی پلاتینی دیگر صحبتی از فیرپلی مالی نمی‌کند. محروم کردن پاریسنژرمن از اروپا یعنی محروم کردن ستاره‌های بسیاری که به این تیم نقل مکان کرده‌اند. شاید این موضوع پلاتینی را از این قانون منصرف کند. او دیگر حتی در مصاحبه‌هایش اشاره‌ای هم به آن ندارد. قانون فیرپلی مالی درباره پاریسنژرمن تنها در 2 کلمه و 8 حرف معنی می‌شود؛ «GAME OVER»