محمدرضا احمدی‌فرد: با استعفای قابل پیش‌بینی محسن عاشوری از سمت مربیگری در پرسپولیس، سردار این روزها به سختی به دنبال جایگزین مناسبی برای وی می‌گردد. عاشوری در دوره اخیر همکاری با قرمزپوشان، چه در زمان دستیاری استیلی و دنیزلی و چه به تنهایی در ابتدای فصل جدید و سپس در چند هفته همکاری با مانوئل ژوزه، در حد بضاعتش وظایف خود را به‌خوبی انجام داد. اهل جار و جنجال و مصاحبه‌های آنچنانی نبود و همیشه یک قدم عقب‌تر از سرمربی ایستاد و حدود خود را رعایت کرد. سردار حالا باید به دنبال مربی‌ای باشد که علاوه بر درک موقعیت حساس پرسپولیس از لحاظ روانی و شناخت مناسب فنی از تیم این فصل، حتما نخستین خصوصیت مثبت عاشوری را به همراه داشته باشد. در زمانی که بهروز سلطانی، یکی از پیشکسوتان فعال در باشگاه، بلافاصله پس از بروز اختلاف با حمید درخشان، عضو کمیته فنی، صحبت از ثبت و ضبط خاطرات 10ساله اخیر باشگاه و افشاگری و چاپ آنها در نخستین فرصت ممکن می‌کند، باید به امانتداری حرفه‌ای محسن عاشوری که مشکلات موجود تیم را در قلب خود نگه می‌دارد، درود ویژه فرستاد. در حالی که به گفته دکتر روانشناس باشگاه، بازیکنان و حتی کادر فنی باشگاه تحت فشار روحی زیاد، از آمادگی ذهنی و تمرکز لازم به دور هستند، باید در نظر داشت که مربی جدید پرسپولیس حتما توانایی کمک به کاستن از این بحران روحی را داشته باشد. با توجه به وضعیت ملتهب سکوها، او باید از مقبولیت کافی نزد هواداران برخوردار باشد و بتواند با کادر فنی‌ای که هنوز با جو تیم و لیگ ایران آشنا نشده و بازیکنانی که بعضا خیلی خاص هم به شمار می‌روند به‌راحتی و بدون واسطه ارتباط برقرار کند. به عبارت دیگر سرخپوشان نیاز به مربی‌ای دارند که فعلا جاه‌طلبی‌هایش را قورت دهد و با هر عنوانی آستین همت بالا بزند و در کنار تیم قرار بگیرد. به دنبال جایگاه و اندازه‌های خود نباشد و برای حفاظت از سرمایه‌گذاری کلان سردار و به عشق هواداران نگران تیم، گوشه‌ای از کار را به دست گیرد. با عنایت به اینکه مانوئل ژوزه و دستیارانش از بار فنی کافی برای هدایت تیم برخوردار هستند، مربی جدید بیشتر از توانایی‌های فنی باید بر امور پیرامونی تیم مسلط باشد. با این احوالات و در گذری بر اسامی کاندیداهای مطرح، بویژه از بین بازیکنان دهه 70 پرسپولیس، شاید فقط به دو، سه نام آشنا و تا حدودی واجد شرایط بتوان رسید. اول حمید درخشان که به‌رغم اختلافات ریز و درشت، عضویتش در کمیته فنی و کاندیداتوری برای حضور روی نیمکت را مدیون حمایت علی پروین است. درخشان در کمیته فنی میانه‌ای با افشین پیروانی ندارد. سال 88 و پس از انتقادات حمیدخان نسبت به اوضاع مربیگری پیروانی در پرسپولیس بود که افشین او را کاشف صغر سنی معرفی کرد. روابط فکری او و وطنخواه هم حسنه نیست. به هر حال آقا رضا دستیار مرحوم دهداری بود که درخشان و 13 بازیکن متمرد دیگر تیم‌ملی را در سال 65 به یکباره کنار گذاشت. درباره درخشان ای‌کاش‌های زیادی وجود دارد. مهم‌ترین آن اینکه، ای‌کاش او قدر خود را بیشتر می‌دانست! نفر دوم افشین پیروانی است که چهره موجه‌تری نزد طرفداران به شمار می‌رود. شاید با توجه به حضور نزدیک‌تر و آشنایی بیشتر با شرایط تیم، او گزینه مناسب‌تری هم باشد ولی پیروانی قبلا در این پست امتحان پس داده است... .
به غیر از این دو از محمد خاکپور هم می‌توان نام برد که تا به حال چند بار زمزمه حضور او در باشگاه شنیده شده است. البته خاکپور اخیرا ادعا کرده که به هیچ وجه در فوتبال ایران کار نمی‌کند که البته شاید این مساله به علت نبود شغل مناسب باشد! غیر‌از این افراد، پرسپولیسی‌ها حق انتخاب چندانی ندارند و ظاهرا در این زمینه هم اوضاع کلی امیدوارکننده نیست (حداقل به این دلیل که گزینه مربوطه باید از مقبولیت کافی برخوردار باشد)، مگر آنکه پدیده‌ای ناگهان ظهور کند... کاش حداقل حمید استیلی سرمربی نشده بود!