تیم المپیک مکزیک با پیروزی 2- یک مقابل برزیل، قهرمان رقابت‌های المپیک لندن شد. در این دیدار که در ورزشگاه ومبلی لندن برگزار شد، مکزیکی‌ها بازی را هجومی آغاز کردند و خیلی زود به گل رسیدند. اشتباه مدافعان برزیل موجب شد مارکو فابیان صاحب توپ شود و این بازیکن با یک پاس خوب، پرالتا را صاحب توپ کرد و این بازیکن نیز با یک ضربه دقیق، دروازه گابریل را گشود. بعد از این گل هم این مکزیکی‌ها بودند که توپ و میدان را در اختیار داشتند و ستاره‌هاي برزیل، نیمار، اسکار و لئاندرو دامیائو کمتر در جریان بازی بودند. نخستین موقعیت جدی برزیلی‌ها در دقیقه 20 ایجاد شد. پاس دامیائو برای اسکار در محوطه جریمه، یک موقعیت خوب را برای ستاره جدید چلسی ایجاد کرد اما ضربه این بازیکن را کورونا دفع کرد. خط دفاعی مکزیک به خوبی حملات برزیلی‌ها را دفع می‌کرد، همین مساله موجب شد مانو منزس در دقیقه 32 اولین تعویضش را انجام بدهد و هالک را به جای الکس ساندرو راهی میدان کند. در نهایت نیمه اول با همان تک‌گل به پایان رسید. برزیلی‌ها نیمه دوم را بهتر آغاز کردند و چیزی نمانده بود که در همان دقایق ابتدایی، مارسلو گل تساوی را به ثمر برساند اما ضربه او از کنار دروازه مکزیک به بیرون رفت. نیمار که در نیمه اول چندان درخشان نبود، در نیمه دوم نمایش بهتری داشت اما او نیز نتوانست برای برزیل چاره‌ساز شود، در حالی که برزیلی‌ها برای رسیدن به گل تساوی تلاش می‌کردند، پرالتا در دقیقه 75، روی یک ارسال و در غفلت مدافعان حریف، با ضربه سر دروازه برزیل را برای بار دوم باز کرد تا کار برای شاگردان منزس سخت‌تر از قبل شود. تلاش برزیلی‌ها برای رسیدن به گل سرانجام در اولین دقیقه از وقت‌های تلف شده، نتیجه داد و هالک در موقعیتی تک به تک دروازه حریف را باز کرد تا سلسائو ثانیه‌های باقی مانده را با امیدواری ادامه بدهد. در دقیقه سوم از وقت‌های تلف شده، ضربه سر اسکار از بالای دروازه مکزیک به بیرون رفت تا بهترین موقعیت برزیلی‌ها برای رسیدن به گل تساوی از دست برود. در نهایت بازی با پیروزی 2- یک مکزیک به پایان رسید تا این تیم برای نخستین‌بار در تاریخ المپیک در رشته فوتبال صاحب مدال طلا شود. سلسائو آزادی می‌خواهد نه تاکتیک
با ظهور پدیده‌هایی نظیر نیمار، اسکار و مورا حتی روماریو همیشه معترض هم به این برزیل امید داشت. باتجربه‌ترهایی نظیر مارسلو و سیلوا در دفاع و پدیده‌هایی که کوچک‌ترینشان با ۲۵ میلیون یورو به چلسی پیوسته است، به نظر تیمی کامل ساخته بودند ولی مانند همه رقابت‌های بین‌المللی در ۲۰سال اخیر که زردپوشان در آن ناکام ماندند (جز جام‌جهانی ۱۹۹۸)، این تفکر نابجا سرمربی بود که جادوگران لاتینی را در بند گرفتار کرد و از آنها انتظار شعبده‌بازی‌هایی نظیر هری پاتر داشت. منزس مانند دونگا که تاکتیک‌های مربیگری‌اش شبیه سیستم ماشینی زمان بازیگری‌اش بود، از بازیکنانی که آرزویشان رقص پا در میادین بزرگ بود، انتظار کارهای گروهی و ترکیبی داشت. فوتبال در ریودوژانیرو یعنی زندگی و کابوس کودکان آنجا، ایستادن درون دروازه است. کافی است به مدافعان کناری ۲۰ سال اخیر برزیل نگاهی بیندازیم تا ببینیم که تنها دروازه‌بان برزیل است که حق هنرنمایی‌های فردی ندارد. لوئیس فیلیپه اسکولاری فهمید حتی لوسیو نیز باید دریبل بزند تا تمرکز داشته باشد چه برسد به دنیلسون، ریوالدو، رونالدینیو و رونالدو. برای به تصویر کشیدن فراز و فرودهای سلسائو و راهکار مناسب برای منزس در مسابقات بین‌المللی کافی است دوباره دیدارهای برزیل و هلند در جام‌های جهانی ۱۹۹۸ فرانسه و ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی را مشاهده کنیم؛ جایی که فیلسوف برزیلی یعنی زاگالو به امثال دونگا و منزس نشان می‌دهد موهایش را در آسیاب سفید نکرده است. زاگالو هیچگاه خلاقیت را درون تیمش نکشت. به آماده‌ترین رونالدو اجازه داد تا می‌تواند فیلیپ کوکو و ادگارد داویدس را دریبل بزند. از آن سو قهرمانان آکادمی آژاکس تنها خطا کردن را راهکار مناسب برای متوقف کردن سلسائو می‌دیدند. هلند یکی از قوی‌ترین تیم‌های جهان بود و در آن سال‌ها گویندگان تلویزیونی لاله‌های نارنجی را به جای پرتغال، برزیل اروپا می‌نامیدند. نسلی که بعد از قهرمانی با آژاکس در لیگ قهرمانان، می‌خواستند رویای کرویف را دوباره عملی کنند اما اگر نبود خطا‌های داویدس روی رونالدو درون محوطه جریمه خودی، خیلی زودتر از ضربات پنالتی به آمستردام بازمی‌گشتند. اما پریرا، دونگا و منزس به جای توپ، بازیکنان را پشت وایت‌برد و تبلت نشاندند و می‌خواستند چند ماهه آنها را مانند آلمان‌ها و لاجوردی‌پوشان تاکتیک‌پذیر کنند. این یعنی سمی‌ترین تاکتیک برای تیم خودی و شیرین‌ترین نسخه برای حریفان. برزیل هیچگاه در موفقیت‌هایش تاکتیکی نبوده و نیازی هم به آن نداشته است. تکنیک برزیل آنقدر بالاست که برنامه‌های درازمدت اروپایی‌ها را نقش بر آب مي‌کند. زاگالو این را به خوبی می‌دانست و در تمرینات به امثال روماریو و ببتو توپ می‌داد نه چیز دیگری! شرایط حال حاضر سلسائو مانند برزیل ۱۹۹۶ است. بازیکنانی بااستعداد که نه می‌توانند و نه می‌خواهند تاکتیک‌پذیر باشند. کافی است نیمار را آزاد بگذاریم تا مانند بازی‌های لیگ برزیل مدافعان را درو کند. لوکاس مورا در سائوپائولو، کاکای جدیدی بود. مارسلو زیر نظر مورینیوی سختگیر هم جلو می‌رود و چشم بسته رونالدو را پیدا می‌کند. نکته دیگری که مربیان برزیلی باید مورد توجه قرار بدهند در حلقه نامزدی و طلایی که رونالدو در جام‌جهانی ۱۹۹۸ در دستش داشت، نهفته است. هرقدر درون زمین پدیده باشند، هر کدام از آنها استعداد به قهقرا رفتن را در بیرون از زمین دارند. رونالدو زمانی که حلقه در دست داشت و همسرش روی سکوها بود بهترین بازی‌های دوران بازیگری‌اش را انجام می‌داد. نیمار، رونالدوی دیگری است؛ چه در میدان، چه خارج از آن!