همين چند روز پيش بود كه جردن باروفس آمريكايي در فينال وزن 74 كيلوي كشتي آزاد، صادق گودرزي را شكست داد و صاحب گردن‌آويز طلا شد. همه ايراني‌ها در آن شب به اين فكر مي‌كردند كه چه خوب مي‌شد اگر گودرزي مي‌توانست به جاي باروفس روي سكوي اول بايستد اما كشتي‌گير سيه‌چرده اهل ينگه دنيا، خوشحال‌ترين فرد در سالن «اكسل» بود. جردن باروفس با كسب نشان طلاي المپيك، 250 هزار دلار از سوي كميته ملي المپيك كشورش پاداش گرفت؛ پاداشي كه به باروفس تعلق گرفت و كشتي‌گير ايراني قرار است درصدي از آن را «بعدا» بگيرد. 150 سكه طلا پاداش كشتي‌گير ايراني است كه مدالش رنگ نقره دارد. پاداش گودرزي به پول رايج كشور مي‌شود به عبارتي حدود 110 ميليون تومان، مبلغي كه گودرزي با فكر كردن به آن در خلوت خود به اين نتيجه رسيده كه عطاي حضور در تيم ملي را به لقايش ببخشد و راه ليگ را در پيش بگيرد تا شايد با پولي كه از كشتي‌گرفتن در ليگ به كف مي‌آورد كمي و فقط كمي از زخم‌هاي زندگي‌اش را ترميم كند. گودرزي تنها يك نمونه است از ده‌ها ورزشكار ايراني كه پس از سال‌ها سعي و تلاش و رياضت در اردوها و دوري از خانه و خانواده به كسب عنواني جهاني نائل مي‌شوند ولي پاداششان آنقدر نيست كه برابر كوه مشكلات آنها رقم قابل توجهي به چشم آيد و اين مي‌شود كه گودرزي‌ها دل از تيم ملي مي‌كنند و طهماسبي‌ها و ديگري و ديگري پا روي مليت خود مي‌گذارند. اينها كه گفته شد حكايت مدال‌آوران المپيك و جهاني است، حكايت آنان كه دست‌شان از مدال كوتاه مي‌ماند تلخ‌تر از اين حرف‌ها‌ست. كاروان المپيكي ايران در لندن 2012، صاحب 4 طلا، 5 نقره و 3 برنز شد و بنا بر قولي كه وزارت ورزش داده است بايد براي هر طلا 200، هر نقره 150 و هر برنز 100 سكه طلا به مدال‌آوران داده شود. اين تعداد سكه با احتساب 35 سكه‌اي كه قرار شده به تيراندازان داده شود با يك حساب سرانگشتي مي‌شود به عبارتي یک ميليارد و 300 ميليون تومان! تعجب هم دارد، چون اين رقم براي ورزش‌دوستان ايراني تا حدودي آشناست. پيش از شروع فصل جديد ليگ برتر فوتبال از عقد قرارداد تيم‌هاي ليگ برتري با ملي‌پوشان خبر رسيد كه مبلغ قرارداد هر يك از آنها يك ميليارد و 300 ميليون تومان بود.
«يك» بازيكن از «يك» تيم ليگ برتري فوتبال، مبلغي را براي يك سال مي‌گيرد كه 12 ورزشكار المپيكي پس از 4 سال اردونشيني و زحمت و تلاش خواهند گرفت. تازه اگر هزينه آماده‌سازي تيم‌هاي المپيكي را كه بيشترين ميزان آن، يعني حدود 2 ميليارد تومان است كه به كشتي اختصاص يافته، جمع بزنيم باز هم به بودجه «يك» فصل «يك» تيم ليگ برتري نمي‌رسد. مديران ورزش كشور، دست‌اندركاران تقسيم بيت‌المال در دنياي توپ گرد و مستطيل سبز، نمايندگان قانونگذار مردم در مجلس، مجريان قانون و بازرسان كل كشور تا كجا مي‌خواهند چشم خود را بر اين واقعيت ببندند كه با پول خريد يك بازيكن درجه چندم فوتبال براي يك سال، مي‌توان 4 مدال طلا، 5 نقره و 3 برنز المپيك گرفت؟! تا كجا مي‌خواهيم برابر اين حقيقت بي‌تفاوت باشيم و ساكت بنشينيم كه پول بيت‌المال در فوتبال بي‌بنيه و بي‌ريشه، چوب حراج مي‌خورد و در حالي كه جيب دلالان را پر مي‌كند و حاصلي در بر ندارد، افتخارآفرينان كشتي، وزنه‌برداري، دووميداني، تيراندازي و تكواندو و غيره و غيره بزرگ‌ترين و شايد تنها مانع كسب افتخارات زياد را بي‌پولي و كمبود امكانات مي‌دانند؟ المپيك بعدي 4 سال ديگر در برزيل، كليد مي‌خورد. اميد است لندن 2012 درس بزرگي براي مديران ورزش ما داشته باشد تا در «ريو 2016» در عوض 4 طلا، 5 نقره، 3 برنز و جمعي از فوتباليست‌هاي گرانقيمت و بي‌هنر، ده‌ها طلا و نقره و برنز و فوتبالي پويا و زاينده داشته باشيم.