ادامه از صفحه اول
آیا دامن زدن به موضوعات قومی به بهانه اعلام نشدن عزای عمومی در سراسر کشور ملی‌گرایانه است؟ آیا کمک به همه‌گیری شایعه بی‌توجهی رسانه ملی و دولت به هموطنان زلزله‌زده، وطن‌پرستانه است؟
واقعیت این است که امکانات بررسی حواشی حادثه و شرایط مناطق زلزله‌زده به علت بسته شدن راه‌های ارتباطی با روستاهای خسارت دیده در ساعات ابتدایی صبح یکشنبه فراهم شد و برآورد دقیقی از میزان خسارت‌ها وجود نداشت. ارقام تلفات جانی بین 80 تا 300 نفر متغیر بوده؛ پس رفتار دولت در دامن نزدن به جو ناامنی روانی در جامعه به واسطه شیوع شایعات تا حصول اخبار موثق و قابل اطمینان منطقی بوده است. اگر هدف از اعلام عزای عمومی مستولی شدن غم و اندوه بر جامعه به واسطه خسارات جانی عارض شده بر خانواده بزرگ ایران است که همه ایرانی‌ها و حتی سایر ملیت‌ها بی‌شک با اطلاع از چنین اخباری همدردی خواهند کرد اما اگر هدف از این خرده‌گیری‌های سیاسی ضربه زدن به دولتی است که وزرای آن کمر بسته در مناطق زلزله‌زده با سرعتی مثال‌زدنی حاضر شده‌اند؛ مروجان بدانند که مردم هوشیارانه چنین خباثت‌ورزی‌هایی را تشخیص می‌دهند. گفتنی است دولت جمهوری اسلامی با اقتدار دست کمک و یاری بین‌المللی را به واسطه بهره‌مندی از امکانات مکفی ملی رد کرده است. واقعا علت این بهانه‌جویی‌های واهی چیست؟!
بر همگان واضح و مبرهن است که دولت تفاوتی میان اقوام ایرانی اعم از کرد، ترک، لر و بلوچ و عرب قائل نیست. بی‌شک موفقیت دولت در مدیریت حوادث و بلایای طبیعی نشان از اقتدار و قدرت ملی دارد، کدام دولتی از کسب موفقیت‌های مدیریتی با بازتاب جهانی استقبال نمی‌کند؟!
اما درباره وظیفه صدا و سیما... مهم‌ترین نقش رسانه ملی کنترل روانی جامعه است. پخش گزارشات جنجالی و تکان‌دهنده درباره زلزله‌ای که عمق خسارات آن هنوز مشخص نیست تنها به از دست رفتن خویشتنداری جامعه منجر خواهد شد. تصور کنید چه جمعیت کثیری از مردم، عزیزان‌شان در 3 استان بزرگ آذربایجان غربی، شرقی و اردبيل ساکن هستند. در صورت اطلاع‌رسانی پر حجم توأم با حواشی تکان‌دهنده، سیلی از جمعیت راهی مناطق آسیب‌دیده خواهند شد که این موضوع نه به نفع آسیب‌دیدگان است نه سودی برای مردم و جامعه و دولت دارد. مشکلاتی که بر اثر گسیل مردم بدون برخورداری از هیچ مهارتی به استان کرمان در ایام زلزله بم بروز کرد هنوز هم در تاریخ ثبت است. کم نبودند افرادی که از خون می‌ترسیدند و برای کمک خودشان را به هر طریقی به بم رسانده بودند! وقایع ضد‌امنیتی متعددی نیز در همان ایام به لطف خدا کشف شد، اعم از باندهای مواد مخدر که برای دزدی و سوء‌استفاده به مناطق ممنوعه وارد شده بودند یا اتباع معمولی که بی‌شرمانه از مردگان روی زمین مانده مردم دزدی می‌کردند. پس آنچه در اولویت رسانه ملی و دولت است، مدیریت اوضاع نابسامانی است که در صورت طولانی شدن مخاطرات به فاجعه ختم خواهد شد. علاوه بر آن پرهیز از غلو و اطلاع‌رسانی دقیق نیز وظیفه رسانه ملی است.
ملت نیز می‌توانند با خویشتنداری به همدردی با آسیب‌دیدگان پرداخته و تسلی خاطر بازماندگان باشند. نقش واقعی جامعه برای خدمت‌رسانی به بازماندگان بعد از وقوع حادثه آغاز می‌شود. آنجا که اقوام و آشنایان و حتی هموطنان را در خانه‌های گرم خود میهمان می‌کنیم و دل دردمندشان را تیمار خواهیم کرد. کودکان یتیم را نوازش کرده و لقمه در دهان‌شان می‌گذاریم... چه‌بسا روزی فرا رسد که دستی مهربان در بلایی دور از انتظار مرهمی بر دل عزیزان ما نهد. ابتلائات الهی دامان همه اقوام بشر را خواهد گرفت، این بار زلزله قربانی گرفت زمانی هم فرا می‌رسد که بلایایی دیگر از راه خواهند رسید، محبت و نوع‌دوستی همیشه التیام‌بخش دل‌های غم دیده است.
بی‌شک دشمنان قسم خورده نظام بی‌طمع برای روستاییان مظلوم آذربایجانی اشک نمی‌ریزند؛ لاشخوران ضد‌ملت عادت کرده‌اند بر سر هر میتی در اسرع وقت حاضر شوند و از صید درد دیگران بهره‌ای برند. به گمان‌شان عزای ایرانی، عروسی اپوزیسیون است، چون مجالی برای تهمت‌زنی، رواج شایعه و تاختن به مسؤولان نظام یافته‌اند اما بدانند که به فضل پروردگار بزودی عروسی‌شان تبدیل به عزا خواهد شد. وطن‌پرستان دشمن‌نشناس نیز باید بدانند که ناکامی پی در پی و شکست‌های دردناک نصیب آنها خواهد شد که از درد دیگران پوستین قدرت می‌دوزند برای دستیابی به آینده‌ای نامطمئن و متزلزل!