فصل 13-2012 فوتبال ایتالیا، در تاریخ 4شهریور‌ماه (25 آگوست) شروع خواهد شد و تیم‌های حاضر در سری A اکنون دوران آماده‌سازی و بازی‌های تدارکاتی پیش‌فصلشان را برگزار می‌کنند. در این بین، میلان یکی از غول‌های همیشگی ایتالیا و جهان، تغییر و تحولات بسیار زیادی را در خود دیده و به همکاری خود با تعداد زیادی از بازیکنان پایان داده است. خداحافظی قهرمانان روسونری که به همه افتخارات ممکن با این تیم دست یافتند و به همراه مالدینی، دیدا، کاکا، پیرلو و... عنوان بهترین تیم ورزشی جهان (در سال 2007) را نیز کسب کردند و همچنین فروش تیاگو سیلوا و زلاتان ایبراهیموویچ که بدون‌شک ستارگان و یاران کلیدی تیم آلگری بودند، ضربه بسیار سخت و شوک‌آوری به پیکره پرافتخارترین تیم جهان وارد کرده و موجبات برانگیخته شدن خشم هواداران میلان در سراسر جهان را فراهم کرده است. انتقادات تا جایی پیش رفته که حتی اسطوره‌های روسونری از جمله چزاره و پائولو مالدینی نیز لب به اعتراض گشوده و سیاست مدیران میلان در زمینه نقل و انتقالات تابستانی را به باد انتقاد گرفته‌اند. به هر حال در این مقاله سعی خواهیم کرد تا به بررسی ترکیب احتمالی میلان در فصل پیش‌رو بپردازیم و بررسی کنیم آلگری ممکن است از چه تاکتیک‌ها و استراتژی‌هایی بهره گیرد.
سال‌های حضور کارلو آنچلوتی در میلان را که مرور کنیم متوجه خواهیم شد سیستم 2-4-4 الماس‌گونه (لوزی) در آرایش خط هافبک میلان به کار گرفته می‌شد. حضور پیرلو به عنوان قلب تپنده و مغز متفکر تیم در جلوی خط دفاعی خلاقیت زیادی به خط میانی روسونری می‌بخشید. رینو گتوزو به عنوان یک هافبک درگیر و جنگنده برای توپ‌گیری و کلارنس سیدورف نیز به عنوان یار قدرتی و شوتزن و دارای قدرت حمل توپ بالا در طرفین این آرایش الماس‌گونه ایفای نقش می‌کردند و در نهایت کاکای برزیلی، پسر طلایی سن‌سیرو در راس این الماس به عنوان هافبک پشت 2 مهاجم جهت ارسال پاس‌های نهایی و اضافه شدن به خط حمله بازی می‌کرد. در خط حمله نیز زوج‌های سرشناسی مانند زوج شوچنکو - اینزاگی، شوچنکو - جیلاردینو و اینزاگی - پاتو مشاهده می‌شد که خط حمله‌ای ترسناک را برای همه رقبا تداعی می‌کرد. با خداحافظی آنچلوتی و قرارگیری لئوناردو در راس کادر فنی میلان، سیستم 3-3-4 و مکتب فوتبالی تله‌سانتانا به عنوان نگرش غالب میلان در زمین به کار گرفته می‌شد، طوری که مثلث پیرلو - آمبروسینی - سیدورف یا بعضا پیرلو - آمبروسینی - بکهام، در خط هافبک به میدان می‌رفتند و در خط حمله نیز رونالدینیو به همراه 2 مهاجم دیگر از میان پاتو، اینزاگی، بوریلو و هونتلار حضور داشتند.
اما پس از عدم نتیجه‌گیری لئوناردو با میلان در غالب مربی و خداحافظی با تیم و روی کار آمدن آلگری جوان، سیستم پایه میلان به 2-1-3-4 تغییر یافت. در سال اول حضور آلگری با میدان‌داری و بازیسازی پیرلو در میانه میدان بود که میلان موفق شد عنوان قهرمانی سری A را کسب کند. اما در سال دوم به علت عدم حضور یک هافبک طراح در این پست، میلان در خط میانی با مشکلات زیادی مواجه بود. به نظر می‌رسد میلان با به خدمت گرفتن مونتولیوو سعی در رفع این نقیصه دارد. وی همچنین توانایی بازی در جلوی مدافعان (رجیستا) یا پشت مهاجمان (تریکوئیستا) را داراست. دیگر بازیکنانی که توانایی بازی در خط 3 نفره جلوی مدافعان را دارند، آنتونیو نوچرینو (که فصل گذشته عملکرد فوق‌العاده‌ای از خود به جای گذاشت و عنوان گلزن‌ترین هافبک اروپا را مال خود کرد)، متیو فلامینی، ماسیمو آمبروسینی، باکایه ترائوره، کوین کنستانت و حتی کوین پرینس بوآتنگ و البته سولی مونتاری مصدوم هستند. اما یک خط جلوتر، پست تریکوئیستا که لینکی بین خط هافبک 3 نفره و مهاجمان تیم است به احتمال زیاد کوین پرینس بوآتنگ را به عنوان مرد شماره یک خواهد دید. بوآتنگ که دارای تکنیک و قدرت بدنی مناسبی نیز است، به عنوان بهترین گزینه برای پست شماره 10 در ترکیب است. وی در این پست آلترناتیو‌هایی مانند اوربی امانوئلسون، آنتونیو کاسانو و ریکاردو مونتولیوو را پشت سر خود می‌بیند.
در خط حمله به نظر می‌رسد الکساندر پاتو، امید اول آلگری خواهد بود. اردک برزیلی که این فصل با شماره 9 به میدان خواهد رفت، امید زیادی دارد تا با توجه به رفع مصدومیت و بازگشت به دوران اوج، روزهای کابوس‌وار فصل قبلی را به فراموشي بسپرد. زوج پاتو نیز از میان کاسانو، روبینیو و استفان الشاراوی انتخاب خواهد شد. هر 4 مهاجم بسیار سریع، زیرک و فوق‌العاده خطرناک هستند و باید دید آلگری چه انتخاب‌هایی در خط حمله خواهد داشت. در خط دفاعی نیز به نظر می‌رسد آباته همچنان انتخاب اول آلگری در سمت راست باشد. البته بونرا و دی‌شیلیو نیز توانایی بازی در دفاع راست را دارند. سمت چپ نیز به احتمال زیاد به یک نفر از میان امانوئلسون و آنتونینی خواهد رسید. هرچند دیداک ویلای اسپانیایی که انتقالش به والنسیا در لحظات آخر منتفی شد هم می‌تواند در پازل تاکتیکی آلگری قرار گیرد. اما در مرکز خط دفاع به‌رغم حضور مکسس و بونرا و ماریو یپس و کرسیتین زاپاتا، میلانی‌ها همچنان خلأ سیلوا و نستا را حس خواهند کرد. به نظر می‌رسد این سیستم انتخاب اول آلگری در فصل پیش‌رو باشد. در طول مسابقات یورو 2012 نیز مشاهده کردیم که ایتالیا جز 2 بازی ابتدایی خود از این سیستم استفاده کرد و بازی‌های بسیار درخشانی را از خود به نمایش گذاشت، هر چند این سیستم نیازمند یک مهاجم قدرتمند و تنومند مانند زلاتان ایبراهیموویچ در میلان و ماریو بالوتلی در ایتالیاست.