«سعید» و «خالد» 2 دوست که از کودکی با هم بزرگ شده‌اند اوقاتشان را با کار در یک تعمیرگاه، نوشیدن چای و کشیدن قلیان می‌گذرانند. به نظر نمی‌رسد آنها از دلباختگان انتفاضه باشند بویژه سعید که بعد از آشنایی با «سوها» زندگی‌اش رنگی تازه به خود گرفته تا اینکه مردی برایشان خبر می‌آورد که برای انجام عملیاتی در تل‌آویو برگزیده شده‌اند. آن دو که آرزوی شهادت داشته‌اند، مردن در کنار همدیگر را برمی‌گزینند. پس از آخرین دیدار با اعضای خانواده، سعید به دیدن سوها می‌رود. سوها، انسانی تحصیلکرده، میانه‌رو و فرزند یک شهید است که اندیشه کاملا لیبرال دارد و می‌خواهد بداند چرا سعید خواستار قطع رابطه‌‌ای در حال شکوفایی است. او هم دختر یک شهید است اما چنین عملیاتی (مبارزه مسلحانه) را نمی‌پسندد. ابواسعد (کارگردان) در سراسر فیلم تلاش می‌کند فرهنگ شهادت‌طلبی که ریشه تاریخی و کاملا ناسیونالیستی دارد را به چالش بکشد. تاکید روی واژه بهشت و به سخره گرفتن آن در لایه‌های زیرین فیلم کاملا مشخص است. واقعا دنیا بالعکس شده؛ کارگردان فلسطینی فرهنگ شهادت‌طلبی را در مقابل فشار و ظلم اشغالگران تقبیح می‌کند و در آن سوی میدان آری فولمن یهودی شجاعانه اساس رژیم اشغالگر را به چالش می‌کشد. هانی ابواسعد پس از سال‌ها تحصیل در زمینه مهندسی هواپیما در هلند، به عنوان تهیه‌کننده وارد دنیای سینما و تلویزیون شد. او برنامه و فیلم‌های مستند زیادی درباره مهاجران خارجی ساخت که از میان آنها «Dar O Dar» از کانال 4 انگلستان و «روزهای طولانی در غزه» از شبکه بی‌بی‌سی پخش شد. او در سال ١٩٩٢ با ساختن فیلم کوتاه «خانه کاغذی» شروع به نویسندگی و کارگردانی کرد. ابواسعد اولین فیلم بلند خود به نام «حکومت نظامی» را به کارگردانی رشید مشاروی تهیه کرد. فیلم از سوی منتقدان خارجي ستایش شد و جایزه هرم طلایی جشنواره فیلم قاهره و جایزه یونسکو را به دست آورد. ابواسعد بعدها با کمک آرون گروئنبرگ، فیلمنامه «چهاردهمین دختر» را نوشت و سپس کارگردانی کرد که به‌عنوان برنامه افتتاحیه جشنواره اوترخت برگزیده شد و پخش جهانی موفقی نیز در پی داشت. فیلم داستان یک روز از زندگی دختری به نام «رانا» در اورشلیم بود و با همکاری وزارت فرهنگ و بنیاد سینمایی فلسطین تهیه شده بود. نگارش«اینک بهشت» در ١٩٩٩ آغاز و در سال ٢٠٠٤ در نابلس فیلمبرداری شد. این فیلم برنامه افتتاحیه جشنواره برلین ٢٠٠٥ بود و موفق شد 3 جایزه اصلی جشنواره را از آن خود کند. با سابقه‌ای که از ابواسعد آوردم تنها یک نتیجه می‌توان گرفت؛ این دسته از سینماگران فلسطینی جزو گروهی هستند که سینه‌چاک اندیشه‌های ابومازن هستند و صلح و پای میز مذاکره نشستن را تنها راه‌حل می‌دانند کمااینکه در فیلم هم سوها راه‌حل دیگری را برای مبارزه توصیه نمی‌کند.
اینک بهشت؛ فرهنگ لیبرال به جای شهادت‌طلبی
«سعید» و «خالد» 2 دوست که از کودکی با هم بزرگ شده‌اند اوقاتشان را با کار در یک تعمیرگاه، نوشیدن چای و کشیدن قلیان می‌گذرانند. به نظر نمی‌رسد آنها از دلباختگان انتفاضه باشند بویژه سعید که بعد از آشنایی با «سوها» زندگی‌اش رنگی تازه به خود گرفته تا اینکه مردی برایشان خبر می‌آورد که برای انجام عملیاتی در تل‌آویو برگزیده شده‌اند. آن دو که آرزوی شهادت داشته‌اند، مردن در کنار همدیگر را برمی‌گزینند. پس از آخرین دیدار با اعضای خانواده، سعید به دیدن سوها می‌رود. سوها، انسانی تحصیلکرده، میانه‌رو و فرزند یک شهید است که اندیشه کاملا لیبرال دارد و می‌خواهد بداند چرا سعید خواستار قطع رابطه‌‌ای در حال شکوفایی است. او هم دختر یک شهید است اما چنین عملیاتی (مبارزه مسلحانه) را نمی‌پسندد. ابواسعد (کارگردان) در سراسر فیلم تلاش می‌کند فرهنگ شهادت‌طلبی که ریشه تاریخی و کاملا ناسیونالیستی دارد را به چالش بکشد. تاکید روی واژه بهشت و به سخره گرفتن آن در لایه‌های زیرین فیلم کاملا مشخص است. واقعا دنیا بالعکس شده؛ کارگردان فلسطینی فرهنگ شهادت‌طلبی را در مقابل فشار و ظلم اشغالگران تقبیح می‌کند و در آن سوی میدان آری فولمن یهودی شجاعانه اساس رژیم اشغالگر را به چالش می‌کشد. هانی ابواسعد پس از سال‌ها تحصیل در زمینه مهندسی هواپیما در هلند، به عنوان تهیه‌کننده وارد دنیای سینما و تلویزیون شد. او برنامه و فیلم‌های مستند زیادی درباره مهاجران خارجی ساخت که از میان آنها «Dar O Dar» از کانال 4 انگلستان و «روزهای طولانی در غزه» از شبکه بی‌بی‌سی پخش شد. او در سال ١٩٩٢ با ساختن فیلم کوتاه «خانه کاغذی» شروع به نویسندگی و کارگردانی کرد. ابواسعد اولین فیلم بلند خود به نام «حکومت نظامی» را به کارگردانی رشید مشاروی تهیه کرد. فیلم از سوی منتقدان خارجي ستایش شد و جایزه هرم طلایی جشنواره فیلم قاهره و جایزه یونسکو را به دست آورد. ابواسعد بعدها با کمک آرون گروئنبرگ، فیلمنامه «چهاردهمین دختر» را نوشت و سپس کارگردانی کرد که به‌عنوان برنامه افتتاحیه جشنواره اوترخت برگزیده شد و پخش جهانی موفقی نیز در پی داشت. فیلم داستان یک روز از زندگی دختری به نام «رانا» در اورشلیم بود و با همکاری وزارت فرهنگ و بنیاد سینمایی فلسطین تهیه شده بود. نگارش«اینک بهشت» در ١٩٩٩ آغاز و در سال ٢٠٠٤ در نابلس فیلمبرداری شد. این فیلم برنامه افتتاحیه جشنواره برلین ٢٠٠٥ بود و موفق شد 3 جایزه اصلی جشنواره را از آن خود کند. با سابقه‌ای که از ابواسعد آوردم تنها یک نتیجه می‌توان گرفت؛ این دسته از سینماگران فلسطینی جزو گروهی هستند که سینه‌چاک اندیشه‌های ابومازن هستند و صلح و پای میز مذاکره نشستن را تنها راه‌حل می‌دانند کمااینکه در فیلم هم سوها راه‌حل دیگری را برای مبارزه توصیه نمی‌کند.
ارسال نظر
پربیننده