رابین بیرنر: دوران حضور پرسر و صدای فرانک ریبری در تیم ملی فرانسه چهارشنبه‌شب به پایان رسید؛ اتفاقی که خیلی هم غیرمنتظره نبود. زمانی که او در بعدازظهر چهارشنبه، در مصاحبه‌ای اعلام کرد: «دیگر نمی‌خواهم در انتخاب‌های دیدیه دشان در نظر گرفته شوم.» این تصمیم از بهترین بازیکن آبی‌ها که تنها با آغاز ماه آوریل 31 ساله شده است، آن را در دسته بازیکنانی قرار خواهد داد که خلق و خوی آنها مانع از آن شد که در رده ملی به آنچه استحقاقش را داشتند، برسند. در مقایسه با بازیکنان دیگری مانند دیوید ژینولا، اریک کانتونا و سمیر نصری، 81 بازی ملی ریبری یک دستاورد خوب برای او به شمار می‌آید- او را در رتبه 14 لیست بازیکنان ملی فرانسه تاکنون قرار می‌دهد– با این وجود حالا که او از صحنه‌های رقابت‌های ملی خارج شده این طور به نظر می‌رسد که دستاوردهای ریبری بسیار کمتر از توانایی‌های او بوده است.او در مصاحبه با کیکر گفت: «می‌خواهم خودم را بیشتر به خانواده‌ام اختصاص بدهم و روی وظایف خود در بایرن تمرکز کنم، همچنین فرصت را در اختیار بسیاری از بازیکنان بزرگ جوان که تمایل دارند در تیم ملی بازی کنند، قرار دهم. بالا و پایین در زندگی وجود دارد اما در حال حاضر زمان برای آغاز فصل جدیدی در زندگی من رسیده است.» از داستان او در لباس آبی تیم ملی به عنوان یکی از استعدادهای به ثمر نرسیده یاد می‌شود. خاطرات او مترادف با دورانی است که فوتبال فرانسه پر از بازیکنان بزرگ با عملکرد ضعیف بود. این یک میراث غم‌انگیز از بازیکنی است که می‌توانست بسیار بیشتر از این بدرخشد، با این وجود پس از یک شروع خیره‌کننده، نتوانست مردم کشور خود را به موفقیت برساند. صعود ریبری در تیم فرانسه یکی از معدود موفقیت‌های ریموند دومنک بود. او مدت کوتاهی قبل از آنکه تیم متزلزل فرانسه به جام‌جهانی 2006 آلمان برود، وارد بازی‌های ملی شد. ریبری ستاره تیم فرانسه در راه رسیدن به موفقیت در آن رقابت‌ها بود، بویژه گل به‌یادماندنی‌ای که در برابر اسپانیا در مرحله یک‌هشتم نهایی به ثمر رساند. در طول دوره مربیگری دومنک، او تنها ستاره خطرناک فرانسه بود و زمانی که تاثیر وی برای تیم ملی فرانسه از بین رفت، تیم ملی فرانسه نیز کارآیی خود را از دست داد و این اتفاق منجر به تجربه وحشتناک فرانسه در جام جهانی 2010 شد.ریبری با مشکلات بسیار زیادی که مرتبط به شرایط او در اروپا بود به آفریقای‌جنوبی سفر کرد. از جمله این مشکلات این بود که وی به علت مصدومیت بازی‌های زیادی از جمله دیدار مرحله پلی‌آف فرانسه مقابل ایرلند را از دست داده بود. همچنین او به علت کارت قرمزی که در بازی رفت نیمه‌نهایی جام باشگاه‌های اروپا مقابل لیون دریافت کرد مجبور شد فینال لیگ قهرمانان مقابل اینتر را از روی سکوها تماشا کند. هر چند بیشترین فشاری که به ریبری از سوی رسانه‌ها وارد شد، درباره زندگی خصوصی وی و مساله «رسوایی اخلاقی» در آوریل 2010 بود که تازه در ماه ژانویه همین امسال توانست از آن تبرئه شود. نمایش او همراه آبی‌ها در جام‌جهانی آفریقای‌جنوبی، نشان‌دهنده فشار زیادی بود که از نظر ذهنی به او وارد می‌شد. از نظر شخصیتی او یک بازیکن پرتلاش و خوشبین بود، چیزی که هرگز در طول تابستان سال 2010 از او مشاهده نشد. درام ریبری اولین مشکل از مجموعه فجایعی بود که مردان دومنک با آن روبه‌رو شدند که آغازی برای دومینوی نابودی آنها بود. اگر چه رسوایی اواخر بهار شهرت این بازیکن را لکه‌دار کرده اما اعتصاب بازیکنان فرانسه در نیسنا بود که مردم فرانسه را به نقطه اوج عصبانیت خود رساند. بعضی معتقدند این بازیکن بایرن مونیخ شخصیت اصلی و سردسته افرادی بود که این اعتصاب را ترتیب دادند؛ علاوه بر این شایعات دیگری نیز وجود داشت که او، ستاره جوان آن تیم یعنی یوهان گوفران را مورد آزار و اذیت قرار داده است.بارقه امید بازی‌های فرانسه در 4 سال قبل یعنی فرانک ریبری، به طور ناگهانی در نقش یک آشوبگر ظاهر شد. در حالی که بسیاری از بازیکنانی که آشوب نیسنا را به‌وجود آوردند– از جمله نیکلاس آنلکا- به مدت طولانی از تیم ملی دور بودند، لوران بلان که به عنوان سرمربی پس از شکست دومنک در جام‌جهانی جایگزین او شد، اذعان داشت بازیکنی در حد و اندازه‌های ریبری به راحتی قابل چشم‌پوشی و حذف از تیم ملی نیست. هرچند فرانسوی‌ها، این اتفاقات را خیلی سریع فراموش نکردند و ریبری را در اولین بازگشت به تیم ملی فرانسه هنگامی که مقابل لوکزامبورگ وارد زمین شد– که از قضا جانشین بازیکن پرحاشیه دیگری به نام سمیر نصری شد- هو کردند.اتهاماتی مانند تنبلی، خودخواهی و بی‌توجهی به طور همیشگی به این ستاره بایرن وارد می‌شد و به گفته برخی منتقدان، سطح بازی او در تیم ملی فرانسه به ندرت به سطح بازی او در بایرن‌مونیخ می‌رسید. خود او اغلب بیشتر از استعدادش به چشم می‌آمد، بیش از حد توانش در بازی مسؤولیت می‌پذیرفت و برای اینکه در کانون توجهات قرار بگیرد بیش از حد دریبل می‌زد.با توجه به خصومت پاریسی‌ها با ریبری، با توجه به اینکه او را به عنوان یک بازیکن مارسی می‌شناختند، ریبری به راحتی پذیرفت که در مونیخ بسیار راحت‌تر از فرانسه کار می‌کند؛ هرچند چنین اظهارنظر‌هایی تنها شعله انتقادات را افزایش می‌داد. ریبری در این باره گفت: احساس می‌کنم در فرانسه کسی به من علاقه ندارد. می‌دانید که چرا با بایرن قرارداد بستم آن هم در شرایطی که هرجا می‌توانستم بروم؟ به این علت که احساس کردم آنجا مرا می‌خواهند. تنها جایی که ریبری در مسیر حرفه‌ای خود در فرانسه، شروع به نشان دادن بالاترین سطح خود در مقابل جمعیت استاددوفرانس کرد، در بازی برگشت مقابل اوکراین بود. آنها بازی رفت مرحله پلی‌آف جام‌جهانی را با نتیجه 2 بر صفر به اوکراین واگذار کرده بودند. اتفاقا این اتفاق زمانی بود که او در اوج مسیر حرفه‌ای خود توانسته بود در رده‌بندی توپ طلا، در رتبه سوم قرار بگیرد. ریبری در نهایت مسؤولیت‌پذیری خود برای تیم ملی را نشان داد و در این مسیر برای تیم دست به فداکاری زد. وی که حالا بسیار بلوغ یافته بود در نهایت نسبت به هم‌تیمی‌هایش ادای احترام و قدردانی کرد. حتی چند روز قبل از آن بازی حیاتی در مقابل اوکراین، بازیکن سابق گالاتاسرای اشاره کرد در کشور خود چندان احساس محبوبیت نمی‌کند. ریبری درباره شانس خود برای برنده شدن توپ طلا، گفت: من احتمالا می‌توانستم با حمایت بیشتری آن را به‌دست آورم. واقعا تعجب می‌کنم چرا مردم در فرانسه ترجیح می‌دهند مسی یا رونالدو برنده این عنوان شوند. این «حمایت» پس از نقش ریبری در رهبری تیم در پیروزی 3 بر صفر فرانسه مقابل اوکراین بسیار بیشتر شد. این بازی به عنوان یک معیار برای بازگشت اخلاق به تیم ملی در نظر گرفته شد.او به رسانه‌ها گفت: «طرفداران واقعا با ما بودند. ما سختی‌های زیادی متحمل شدیم تا به این موفقیت رسیدیم و این بسیار زیباست. زمان بسیار زیادی از آخرین باری که من اینگونه حمایت از تیم را در استاد دو فرانس دیده‌ام، گذشته بود.» اما در حالی که ریبری در آماده‌ترین شکل خود برای حضور در جام‌جهانی بسر می‌برد، یکسری از اتفاقات باعث شد رویاهای او به ثمر نرسد. شکست او در بردن عنوان توپ طلا باعث شد اعتماد به نفس او آسیب ببیند و انتخاب او به عنوان نفر سوم یک توهین برای بازیکنی بود که سال فوق‌العاده‌ای را با باشگاه خود سپری کرده بود و کمک زیادی کرد تیمش برنده لیگ قهرمانان اروپا شود. سپس ریبری دچار یک آسیب‌دیدگی شد. یک جراحی کوچک در ماه فوریه باعث شد گفته شود او فقط مدت کوتاهی قبل از جام‌جهانی به شرایط مسابقه می‌رسد. در ابتدا به نظر می‌رسید این مساله زیاد جدی نباشد اما بعد این طور گفته شد که این مصدومیت باعث شد جام جهانی برای این بازیکن قبل از شروع به پایان برسد. شرکت او در عکس تیمی فرانسه قبل از رفتن به برزیل نیز یک خوش‌بینی بی‌فایده بود و نشان داد که این آخرین حضور ریبری در لباس فرانسه بود. هرچند یورو 2016 در فرانسه برگزار خواهد شد اما نظر ستاره اهل بولونه در اعلام بازنشستگی خود از تیم ملی نشان می‌دهد او احساس می‌کند بدنش دیگر توانایی تحمل فشار بازی‌های ملی را ندارد و مشکلات فیزیکی اخیر او این مساله را تایید می‌کند. این یک پایان غم‌انگیز برای این بازیکن 31 ساله است اما این مساله او را از همراهی با آنچه که قبل از آن در مسیر بازی‌های ملی انجام داده بود، باز نمی‌دارد؛ انتظارات بسیاری که در نقطه اوج به پایان نرسید.