مهدی طاهرخانی: گویی هیچ برون‌رفتی برای رهایی از این بن‌بست وجود ندارد. دست‌کم با تمرینات ژوزه، با تفکرات ژوزه، با تصمیمات شوکه‌کننده او. 5 هفته و 4 امتیاز یک طرف، یک نیمه با یک نفر یار بیشتر و عدم توانایی ساختن تنها یک موقعیت هم یک طرف. نیمه دوم بازی با داماش، قطعا یکی از بدترین، زشت‌ترین و بی‌برنامه‌ترین پرسپولیس‌های تاریخ وارد زمین شد و نشان داد با تمرینات مانوئل ژوزه نمی‌توان از این بن‌بست خارج شد. به هواداران آدرس غلط ندهید؛ مشکل روحی- روانی ربطی به نتیجه نگرفتن ندارد. تیمی که در چمن مصنوعی به زور می‌خواهد توپ را روی زمین به چرخش دربیاورد یعنی درک درستی از محیط پیش‌رو ندارد. پرسپولیس مثل همه فصل یک گل روی ضدحمله به راحتی هرچه تمام‌تر می‌خورد اما یک موقعیت نصفه و نیمه هم نمی‌تواند برابر تیم 10 نفره ایجاد کند، چرا؟ جوابش شفاف نیست اما قطعا گره در افکار خاص مردی دارد که به اندازه سرسوزنی شناخت از فوتبال ایران، بازیکنان ایران و تیم‌های ایرانی پیدا نکرده است. ژوزه تا قبل از این نمی‌دانست و حالا قطعا نمی‌خواهد بفهمد در چنین زمین‌هایی عقلانی‌ترین روش، استفاده از توپ‌های بلند برای 3 مهاجم بلندزن است اما وقتی توأمان از هر 3 مهاجم (زاید، قاضی و کریم) استفاده می‌کند درون زمین یک نفر را ندارد که بتواند در طول 20 دقیقه پایانی تنها و تنها یک سانتر صحیح انجام دهد. مهدوی‌کیا را دارد اما نمی‌بیند. تا پیش از این شاید نمی‌شناخت اما حالا روشن است خودش را به ندیدن مطلق زده. بهترین ارسال‌کننده تیم را که لااقل می‌تواند در 10 دقیقه پایانی 2 توپ «سالم» روی دروازه حریف بریزد در تهران جا می‌گذارد تا شاهد ارسال‌های مغزسوز فشنگچی و رفقایش باشیم. این یک بن‌بست واقعی است. ژوزه 5 هفته زمان لازم داشت تا به شناخت نسبی برسد اما در هفته پنجم نشان می‌دهد عوض تیم‌سازی وقت‌سوزی کرده. علی کریمی در تیم او مبدل به بدترین کریمی همه دوران شده است. تکلیف پرسپولیس چیست؟ ارسال از کناره؟ با کدام سانترکش؟ نفوذ از عمق با کدام طراح؟ تو بگو فوتبال علی‌اصغری و مستقیم اما با کدام بازیکن که توان گسیل 2 توپ صحیح را داشته باشد؟ از کجا به کجا رسیدیم؛ حالا دلمان برای بهروز رهبری‌فرد با آن توپ‌های بلندش تنگ شده؛ دست‌کم در هر 2 بازی یکی از آن توپ‌ها درون دروازه حریف می‌رفت. زشت بود. شانسی بود. ابتدایی بود اما اسمش گل بود. روند مصیبت‌بار قرمزها آدرس سقوط می‌دهد. واقعیتی باورنکردنی اما باور کنید شدنی! مگر برای نابود شدن چه باید کرد که آنها تا امروز نکرده‌اند؟ مگر غیر از این است که در دل ترافیک خیابان هم به سامان آقازمانی اعتراض می‌کنند و در تمرینات ورزشگاه ملتمسانه از او می‌خواهند قبل از لو دادن توپ آن را پاس بدهد اما باز هم مرغ ژوزه یک پا دارد. پیرمرد لج کرده. گذشته‌اش را چماق کرده و می‌خواهد به ما که با این فوتبال در حال پیر شدنیم بفهماند روش او صحیح است و ما درک درستی از افکارش و این بازیکنان نداریم. برای سقوط هیچ زلزله‌ای لازم نیست. حتما نباید هواپیمای تیم سقوط کند تا باورمان شود پرسپولیس نابود شده است. آنها یکی از بدترین نمایش‌های تاریخ نیم‌قرنی پرسپولیس را در نیمه دوم برابر داماش ارائه دادند. پیرمرد پرتغالی می‌تواند تا پایان هفته سی و چهارم (اگر ماندنی باشد) همچنان به آقازمانی اعتماد کند؛ کماکان اصرار به حضور 90 دقیقه‌ای فشنگچی در دفاع چپ داشته باشد، بدون ترس از رسانه‌ها، ستاره‌ها را از فهرست 18 نفره خط بزند، با اعتماد به نفسش در زمین‌هایی همچون عضدی دنبال فوتبال روی زمین باشد و... اما ما به او می‌گوییم با این متد عاقبت به خیر نمی‌شوی پیرمرد. تا پیش از این اصرار در این بود ژوزه باید بماند و این «ناتیم» را «تیم» کند اما آنچه در نیمه دوم مقابل داماش رخ داد ستون فقرات هر طرفداری را لرزاند. در خروجی تمرینات مانوئل اثری از هماهنگ شدن نیست؛ به یکباره سیف‌اللهی می‌آید، همانگونه که در هفته اول اسماعیل‌زاده آمد و ناگهان این بچه‌های آینده‌دار غیب می‌شوند. بهای این آزمون و خطاها گزاف‌تر از آن است که ژوزه تصور می‌کند. همانطور که بعد از گل داماش او کلافه شد، سرش را میان دستانش محکم فشرد و با صدای بلند فریاد زد، حالا طرفداران پرسپولیس دقیقا چنین حالتی دارند. با یک تفاوت بزرگ؛ مانوئل تا دلار آخر قراردادش را می‌گیرد و می‌رود اما آنچه او برای سرخ‌ها می‌سازد، می‌تواند یک ننگ باشد که با هیچ رنگی پاک‌شدنی نیست. هنوز زمان نشان دادن راه خروج به پیرمرد پرتغالی از راه نرسیده اما اگر قرار به ادامه این روند آزمون و خطا با بیشترین ضریب اشتباه باشد آن وقت وقوع این اتفاق چندان زمان‌بر نیست. فریب قول‌های رویانیان را نباید خورد، چون اگر پیکان حرکت قرمزها همچنان رو به پایین جدول باشد مطمئنا آقای مدیر اعتبارش را به خاطر او قمار نمی‌کند. آنچه این روزها برای پرسپولیس می‌رود تنها از دست دادن امتیاز مفت نیست بلکه چوب خط‌هایی است که علیه ژوزه در حال پر شدن است. مشکل مشکوک؛ رقابت ناسالم بین مهاجمان قرمز
پرسپولیس کم مشکل ندارد؛ جغرافیایش دقیقا می‌شود از خط دروازه تا نوک حمله. به صورت اتفاقی دست روی هر نقطه زمین بگذارید یکی، دو نکته برای توضیح دادن پیدا می‌کنید. مقصران باخت هم فراوانند. اما یکی از مشکلاتی که «عادی» نیست و پدید آمدنش ربطی به مسائل فنی ندارد، رقابت غیرسالمی است که بین مهاجمان این تیم وجود دارد. شرایط در خط حمله قرمزها عادی نیست. آنها در صورتی که در فقدان یک هافبک دفاعی خوب در حال «سوزش و سازش» با سامان آقازمانی هستند در عوض 7 مهاجم دارند که هر یک مدعی‌اند باید بازیکن ثابت پرسپولیس باشند. در این بین کریم انصاری‌فرد و محمد قاضی جزو ملی‌پوشانند که شانس بیشتری برای بازی کردن داشته‌اند. اما آنچه در این 5 بازی نمود بیشتری داشته عدم‌همکاری مهاجمان با یکدیگر است. در بازی با داماش هادی نوروزی تازه به ترکیب آمده، بیشترین واهمه را داشت که پاس‌هایش به مهاجمان این تیم، منجر به گل شود چون در آن صورت شانس زننده گل بیشتر از او برای حضور در ترکیب آتی تیم خواهد بود. دوباره به بازی داماش نگاه کنید تا ببینید غلامرضا رضایی چگونه در 2 نوبت توپ را با تعلل فراوان لو داد تا مبادا پاس گلی به ایمون زاید بدهد. در آن سو زاید هم تمام تلاشش را کرد تا خودش زننده ضربات نهایی باشد. با آمدن قاضی و انصاری‌فرد این رقابت ناسالم باز هم قابل رویت بود. انصاری‌فرد که اصلا صاحب توپ نشد و محمد قاضی در چند نوبت تلاش کرد از فاصله دور دروازه رشتی‌ها را فتح کند. شاید در این بین حرجی به مهاجمان گرانقیمت پرسپولیس نباشد. آنها به چشم خود دیدند که یکی مثل جواد کاظمیان پس از گلزنی در آبادان سهمیه حضورش در زمین را به صورت فزاینده‌ای افزایش داد و در آن سو آنهایی که گل نزدند به سکو نیز تبعید شدند. برای ساختن پرسپولیس قوی، ژوزه یکی از سخت‌ترین پروژه‌های طول عمر مربیگری‌اش را پیش رو دارد اما بعید به نظر می‌رسد تا به حال اسیر چنین پروسه‌ای شده باشد. او تیمی را در اختیار دارد که هافبک بازیساز خوب کم دارد و از سوی دیگر ترافیک حضور مهاجم سبب شده این حمله‌وران چشم دیدن هم را نداشته باشند. غلامرضا رضایی در ارسال کرنر هم غالبا توپ‌ها را برای مدافعان جلو‌کشیده می‌فرستاد چرا‌که می‌دانست اگر زاید و نوروزی زننده گل باشند آن وقت او است که باید داربی را از روی نیمکت یا سکو تماشا کند. توضیح دادن این مسائل برای ژوزه کمی سخت است اما کاش یک دستیار ایرانی «دلسوز» کنار دستش بود تا به زبان ساده‌تر این دردهای غیر‌طبیعی را برایش ترجمه کند. قطعا گلزنی در داربی گارانتی بیشتری برای این مهاجمان پر‌تعداد دارد بنابراین در این بازی شاهد خودخواهی بیشتری از سوی آنان خواهیم بود. مگر آنکه ژوزه دست‌کم برای این معضل چاره‌ای بکر بیندیشد.