شاید عده بسیاری هنوز هم بر این باور پافشاری می‌کنند که فیلم «غریبانه» احمد امینی به گونه فیلمفارسی‌های معاصر تعلق دارد. جدای از این دعواهای شبه‌روشنفکری، غریبانه یکی از عاشقانه‌های ماندگار سینمای ایران است. طرفداران احمد امینی بعد از فیلم «این زن حرف نمی‌زند» اعتقاد داشتند امینی میان تولیدات مستقل و عامه‌پسندانه معلق است و غریبانه تنها یک اتفاق ویژه در کارنامه سینمایی وی به شمار می‌رود. امینی با ساخت فیلم «چتری برای دو نفر» می‌خواست این موفقیت مردم‌پسندانه را دوباره تکرار کند که موفق به این مهم نشد. زمانی که موفقیت غریبانه برای امینی تکرار نشد به ساخت سریال روی آورد و در تلویزیون موفقیت‌هایش صدچندان شده و به یک موفقیت ویژه دست یافت. سریال‌های ماندگاری همچون «بی‌گناهان» و «اولین شب آرامش» نمونه‌ای از سریال‌های تراز و پرمخاطب تلویزیونی به شمار می‌رود و همچنان اولین شب آرامش با همان تم آشنای غریبانه یکی از بهترین سریال‌های دهه 80 به شمار می‌رود. البته علاقه‌مندان آثار امینی نباید با چنین پیش‌فرض‌هایی که از آثار این فیلمساز در ذهن دارند به سراغ فیلم بی‌خداحافظی بروند. این فیلم صراحت روایی همیشگی امینی در بازگشایی یک قصه خطی را ندارد و با توجه به ظرفیت‌های قصه از قالب‌های جذابی که امینی همواره از آن استفاده می‌کرد خبری نیست، ضمن اینکه داستان فیلم روایتی از سرگشتگی‌ها و دلتنگی‌های یک خواننده نامی است. دیدن سرگشتگی و دلتنگی‌های رضا صادقی قطعا برای مخاطب عام و هواداران این خواننده پاپ جذاب است. داستان فیلم بی‌خداحافظی روایت زندگی رضا صادقی است که در اوج محبوبیت و شهرت به انزوای خودخواسته‌ای پناه می‌برد و در اثر اتفاق مشکوکی این خواننده به کما می‌رود و دختر خبرنگاری (پگاه آهنگرانی) در پی کشف راز و این سکوت خودخواسته برمی‌آید. قصه اصلی از آنجا آغاز می‌شود که رضا همراه 2 دوستش که یکی سودای بازیگری (محمدرضا فروتن) و دیگری آرزوی خوانندگی سنتی (افشین هاشمی) دارد از بندرعباس به تهران می‌آیند. وایسا دنیا من می‌خوام پیاده شم
شاید عده بسیاری هنوز هم بر این باور پافشاری می‌کنند که فیلم «غریبانه» احمد امینی به گونه فیلمفارسی‌های معاصر تعلق دارد. جدای از این دعواهای شبه‌روشنفکری، غریبانه یکی از عاشقانه‌های ماندگار سینمای ایران است. طرفداران احمد امینی بعد از فیلم «این زن حرف نمی‌زند» اعتقاد داشتند امینی میان تولیدات مستقل و عامه‌پسندانه معلق است و غریبانه تنها یک اتفاق ویژه در کارنامه سینمایی وی به شمار می‌رود. امینی با ساخت فیلم «چتری برای دو نفر» می‌خواست این موفقیت مردم‌پسندانه را دوباره تکرار کند که موفق به این مهم نشد. زمانی که موفقیت غریبانه برای امینی تکرار نشد به ساخت سریال روی آورد و در تلویزیون موفقیت‌هایش صدچندان شده و به یک موفقیت ویژه دست یافت. سریال‌های ماندگاری همچون «بی‌گناهان» و «اولین شب آرامش» نمونه‌ای از سریال‌های تراز و پرمخاطب تلویزیونی به شمار می‌رود و همچنان اولین شب آرامش با همان تم آشنای غریبانه یکی از بهترین سریال‌های دهه 80 به شمار می‌رود. البته علاقه‌مندان آثار امینی نباید با چنین پیش‌فرض‌هایی که از آثار این فیلمساز در ذهن دارند به سراغ فیلم بی‌خداحافظی بروند. این فیلم صراحت روایی همیشگی امینی در بازگشایی یک قصه خطی را ندارد و با توجه به ظرفیت‌های قصه از قالب‌های جذابی که امینی همواره از آن استفاده می‌کرد خبری نیست، ضمن اینکه داستان فیلم روایتی از سرگشتگی‌ها و دلتنگی‌های یک خواننده نامی است. دیدن سرگشتگی و دلتنگی‌های رضا صادقی قطعا برای مخاطب عام و هواداران این خواننده پاپ جذاب است. داستان فیلم بی‌خداحافظی روایت زندگی رضا صادقی است که در اوج محبوبیت و شهرت به انزوای خودخواسته‌ای پناه می‌برد و در اثر اتفاق مشکوکی این خواننده به کما می‌رود و دختر خبرنگاری (پگاه آهنگرانی) در پی کشف راز و این سکوت خودخواسته برمی‌آید. قصه اصلی از آنجا آغاز می‌شود که رضا همراه 2 دوستش که یکی سودای بازیگری (محمدرضا فروتن) و دیگری آرزوی خوانندگی سنتی (افشین هاشمی) دارد از بندرعباس به تهران می‌آیند. ارسال نظر
پربیننده