يك دهه پس از آغاز شكست‌هاي انتخاباتي تجديدنظرطلبان و 3سال بعد از باخت تاریخی‌اي که در میدان انتخابات ریاست‌جمهوری و حوادث آن متحمل شدند، اکنون سران و نظريه‌پردازان این جریان كه قدرت نظام جمهوري اسلامي و خلل‌ناپذيري آن براي‌شان ثابت شده است، تکاپوی شديدي را برای بازگشت دوباره به صحنه آغاز کرده‌اند و همه شواهد حاکی از آن است که لیدرهای این جناح در داخل و خارج، اکنون به کار مهم سازماندهی و بازسازی ائتلاف از هم پاشیده اصلاحات براي حضور در انتخابات 92 همت گمارده‌اند.در این مرحله، چنانکه از خبرها، فعاليت‌ها و گفت‌وگوهاي فتنه‌گران پیداست، استراتژیست‌های این جریان مجموعه‌ای از شعارها و نمادها را برای گرد هم آوردن انبوه گروه‌ها و دسته‌های پراکنده خویش برگزیده‌اند. آنها براي حضور در آوردگاه انتخابات رياست‌جمهوري آينده، پس از به چالش كشيدن آن در سال 88 و تحريم انتخابات مجلس نهم در سال90، چنان شتابزده‌اند كه حتي در صحبت‌هاي سعيد حجاريان، يكي از تئوريسين‌هاي خود، احتمال پيروزي در انتخابات و به قول خودشان، تكرار دوم خرداد 76 را هم مي‌دهند. عبارت تكرار دوم خرداد، در روزهای اخیر که رفته‌رفته به انتخابات ریاست‌جمهوری 92 نزديك مي‌شويم، همان است كه در شعارهاي 3 سال پيش تجديدنظرطلبان حامي ميرحسين موسوي نيز مطرح شد؛ گو اینکه شرايط امروز كشور و نظام، اصولگرايان و اصلاح‌طلبان مانند ماه‌هاي منتهي به انتخابات هفتم رياست‌جمهوري است(!) موضوعي كه ميزان بسيار ناچيز درک و شناخت فتنه‌گران را از شرايط سياسي حال حاضر نمايش مي‌دهد.
تئوريسين اصلي اصلاح‌طلبان در گفت‌وگويي، ضمن تاكيد بر اينكه اصلاح‌طلبان بايد از فرصت حضور در انتخابات استفاده كنند، محمد خاتمي را بالاترين شانس راي‌آوري در انتخابات رياست‌جمهوري دانسته و حتي تلويحا معتقد است، اگر كسي غير از وي هم از جانب اصلاح‌طلبان كانديدا شود، مي‌تواند رئيس‌جمهور شود.
يك- شرايط سياسي، اقتصادي و اجتماعي كشور در آستانه 2 خرداد 76: مردمي که 2 خرداد را آفريدند، توده‌اي بزرگ ولي غيرمنسجم بودند و اكثريت آنها، خسته از بار سنگين شيوه مديريت آقاي رفسنجاني كه منجر به ايجاد مشكلات فراوان اقتصادي، اجتماعي و بويژه فرهنگي شده بود، فريب نقشه دقيق و پيچيده جناح چپ در يكسان دانستن علي‌اكبر ناطق‌نوري با هاشمي و تفاوت كامل محمد خاتمي با ايشان را خوردند. خاتمي سوار بر اسب مراد ناراحتي ملت از عملكرد رفسنجاني، با شعارهاي پرزرق و برق نو و ادعاي دادن آزادي پس از فضاي بسته دوران هاشمي، با استفاده از ناشناخته بودن خود پس از
5 سال عزلت‌نشيني در كتابخانه ملي، توانست آراي مردم را به سوي خود جلب كند.
دو- فريب ملت: برنامه‌هاي محمد خاتمي، ممانعت از شکستن حرمت‌ها و تجاوز به حقوق و آزادي‌هاي قانوني، خدمتگزاري به مردم، تلاش براي زدودن رذيلت‌هاي اخلاقي از جمله ريا، تملق، نفاق، فساد و بي‌بندو‌باري، تلاش براي حاکميت قانون و تاکيد بر حضور فعال همه قشرها و پذيرش رقابت به عنوان يکي از مجاري اساسي مشارکت، تاکيد بر قانون، «اصلاحات در چارچوب قانون اساسي» عنوان شده بود ولي در عمل، مردم از او، برخي وزرايش، قاطبه نمايندگان مجلس ششم و شوراي اول شهر تهران كه اتفاقا آقاي حجاريان هم عضو آن بود، چيزي جز خيانت به آرمان‌هاي انقلاب اسلامي و تلاش براي استحاله و سپس هدم آن نديدند؛ تلاشي كه در فتنه 88 به اوج خود رسيد و دوم خردادي‌ها رسما و علنا درصدد براندازي نظام برآمدند. سفر به استان‌ها با اتوبوس اجاره‌اي، ديدار با روستائيان و استفاده از خنده و ادبيات مورد پسند جوانان از شيوه‌هاي تبليغات فريبكارانه خاتمي بود اما الان مردم به طور كامل نسبت به خاتمي و سران فتنه شناخت پيدا كرده‌اند و نقاب از نفاق آنها برگرفته شده است. يكي از نشانه‌هاي اين شناخت، رويگرداني ملت از كانديداهاي دوم خردادي در همه انتخابات 10 سال اخير است و ديگر، تنفر ملت از تجديدنظرطلباني است كه كشور را در سال 88 به آشوب كشاندند و نگذاشتند نظام از ظرفيت حضور 85 درصدي ملت در پاي صندوق‌هاي راي در سطح منطقه و دنيا استفاده كند. فتنه‌گران مي‌خواستند ايران را رايگان به دست آمريكا و اسرائيل بدهند.
سه- پوزيسيون جمهوري‌اسلامي، نه اپوزيسيون: در دوران قبل از 2 خرداد، علاوه بر خاتمي كه خود را در چارچوب نظام نشان مي‌داد، جناح چپ سنتي (مجمع روحانيون) نيز به عنوان حامي و نامزدكننده وي در انتخابات، عملكرد ظاهري‌اش از پيروي از خط امام، رعايت قانون اساسي، تبعيت كامل از ولايت فقيه، ضديت با امپرياليسم آمريكا و پايبندي به اسلام و انقلاب دم مي‌زد اما آيا آنها و تئوريسين فراموشكارشان از ياد برده‌اند كه از حالت گروهي در داخل نظام كه اختلافش با جناح راست، فقط در شيوه اجراي امور اقتصادي و برخي سلايق جزئي بود در دوره پيش از 2 خرداد، به خصمي ضدمردمي و برانداز نظام در سال‌هاي اخير تبديل شده‌اند؟!
چهار- از بين بردن فرصتي عظيم: 22 خرداد، حماسه‌اي عظيم و شگفتي‌آفرين بود كه اگر موقعيت استفاده از آن توسط فتنه‌گران از نظام و ملت گرفته نمي‌شد، آرزوهاي دشمنان بيروني و دنباله‌هاي ضدانقلاب آنان براي هميشه دفن مي‌شد.
مقابله با «اسلاميت» كه بویژه طي دوران اصلاحات ادامه داشت، در نهایت راه به جايي نبرد و مردم اين «سراب» را وانهادند و مجددا به آموزه‌هاي اصيل حضرت امام و رهبر حكيم انقلاب روي آوردند. اين رويكرد سال به سال گستره بيشتري يافت تا آنجا كه در انتخابات تاريخي، بي‌نظير و شكوهمند 22 خرداد 88، حضور 40 ميليوني مردم، اردوگاه نظام سلطه جهاني را با ضربه‌اي سنگين‌تر و محكم‌تر از هميشه روبه‌رو كرد. حضور 85 درصد واجدان شرايط كمترين ترديدي باقي نگذاشت كه نظام جمهوري‌اسلامي ايران هر دو عنصر «اسلاميت» و «جمهوريت» را در بالاترين درجه ممكن و فراتر از حد انتظار به بلوغ رسانده، بنابراين جدا كردن «اسلام» از «جمهور» كه همه تلاش 30 ساله دشمن را به خود اختصاص داده بود، نه فقط به جايي نرسيده، بلكه نتيجه‌اي معكوس به بار آورده بود.
اما دشمن سيلي‌خورده از حماسه 22 خرداد براي زير سوال بردن نتيجه انتخابات، شايعه تقلب در انتخابات را كه پيش‌تر آن را ساخته بود، به دست نوكران فتنه‌جويش عملياتي كرد. اين حربه اگرچه در يكي ـ دو روز نخست پس از انتخابات، شائبه‌هايي براي برخي افراد ساده‌انديش به وجود آورد ولي مردم كه سلامت انتخابات را هميشه آزموده بودند و حضور پرشورشان در انتخابات 22 خرداد، خود گوياترين گواه بر اين باور بود، ادعاي «دروغ بزرگ تقلب» را رد كردند. وقتي القاي گسترده «توهم تقلب» به جايي نرسيد، گروه‌هايي از اراذل و اوباش اجاره‌اي را كه قبلا سازماندهي كرده بودند، به ميدان آوردند تا با آشوبگري، اغتشاش و غائله‌آفريني شيريني انتخابات را تلخ كنند.
ادامه در صفحه 12