1- دهه‌ای پیش رفته بودم پیش سیدمهدی شجاعی تا با خالق «کشتی پهلو گرفته» گفت‌وگو کنم برای یکی از 2 روزنامه عصر آن عصر. جناب نویسنده در نقد مدیریت آقای زم بر حوزه هنری مثال جالبی زد و گفت: «تحت تاثیر این مدیریت، هنر اسلامی کاملا مغفول ماند و به جای آن کارهای اقتصادی محور فعالیت‌ها قرار گرفت. هنرمندان به حاشیه رفتند و بدتر، وسیله‌ای شدند برای سیاست‌های اقتصادی. به قول یکی از دوستان، حکایت مدیریت حوزه و ما مثل حکایت آن گدایی شده بود که بچه‌هایش را مقابلش می‌خواباند تا جلب ترحم کند! شاید باورتان نشود ولی فی‌الواقع همین‌طور بود». (کیهان/ شنبه 21 تیر 1382/ صفحه 12).
2- اصلا مهم نیست هنرمند، سیاسی باشد یا نه. آنچه بیش از این اداها و ادعاها اهمیت دارد این است که هنرمند، سیاستمدار، روشنفکر و... کمی صداقت، اگر نه، اندکی انصاف داشته باشند. لحظه‌ای تصور کنید زلزله آذربایجان‌شرقی با شب اسکار همزمان می‌شد. کافی بود صدا و سیما تصاویری از مردم زلزله‌زده پخش کند تا بر سرش سیل این آوار خراب شود که چرا غم‌محوری؟! چرا شادی بلد نیستیم؟! چرا فرهنگ غم داریم اما ادب مسرت نداریم؟! و... البته چرا به بهانه زلزله، افتخار اسکار را انکار می‌کنیم؟!
3- برای اپوزیسیون جمهوری‌اسلامی از سیاستمدار و روزنامه‌نگار گرفته تا روشنفکر و هنرمند، هر چیزی وسیله‌ای است برای ضربه زدن به نظام، خواه زلزله باشد و خواه سیل. بستگی به روز وقوعش دارد که چه باشد لحن ضربه‌زنی؟! اگر زلزله مصادف شد با لیله..القدر و روز قدس و اجلاس سران غیر‌متعهد، لحن ضربه آب و رنگی می‌گیرد جدای از همزمانی فرضی همین زلزله با شبی مثل شب اسکار. آنچه هدف است ضربه زدن به نظام است و برای رسیدن به این هدف مقدس(!) آنچه قابل توجیه است، وسیله! اصولا برای اپوزیسیون ما خنده و گریه موضوعیت ندارد؛ هیچ‌چیز موضوعیت ندارد الا کوبیدن نظام.
4- ظاهر ماجرا این است که زلزله به مدد اصلاح‌طلبان آمد تا برای تخطئه مثلث «شب قدر، روز قدس، اجلاس غیر‌متعهدها» بهترین اتفاق ممکن افتاده باشد. از سویی با تیترهای چندریشتری، ژست مردمی بودن می‌گیرند و از دیگر سو، حکومت و دولت را در مهار بحران (زلزله آری اما کدام بحران؟!) ناتوان جلوه می‌دهند. همه حرفشان این است: «ما اصلاح‌طلبان، هنرمندان را به صف می‌کنیم تا از مردم پول بگیریم و بدهیم به زلزله‌زده‌ها. حکومت و دولت نبودند، نبودند!» انصافا ادعای شیکی است! شیک‌تر هم می‌شود وقتی از یاد نبریم شیرین عبادی در زلزله بم، حساب شخصی داده بود به خلق‌الله! یا سعید شریعتی در همین زلزله! حتی می‌توان از عالیجناب چهچه پرسید؛ برای احداث باغ هنر بم، چه شد آن همه پول و آن همه زمین که حتي از ملت، حتی‌تر از دولت گرفتی؟!
5- واقعیت این است که اپوزیسیون بیش از آنکه غم زلزله داشته باشد، سودای کوبیدن نظام در سر می‌پروراند. من واقعا بنا ندارم هر اصلاح‌طلبی را اپوزیسیون بخوانم یا هر هنرمندی را مغرض. اما این همه که دگراندیشان محترم دم اقشار آسیب‌پذیر را می‌بینند (خیلی!) پس چرا مردم اهر، هریس، ورزقان و... در آخرین انتخابات ریاست‌جمهوری کمترین رای را به آقایان کروبی و موسوی داده بودند؟! راز این تناقض عجیب در چیست که محمود احمدی‌نژاد با یک اختلاف رای بسیار بسیار فاحش، بر دیگر رقبای مثلا هنرمند و قطعا اصلاح‌طلب خود پیروز می‌شود؟!
1-5- صداقت و نفاق، هر 2 مزه دارند و مردم بویژه مردم تهی‌دست مخلص، شامه‌ای تیز. اهری و هریسی و ورزقانی به خوبی می‌فهمد چه کسی صادق است و چه کسی منافق.ادامه از صفحه اول
کی واقعا به فکرشان است و کی به فکر آلاف سیاست و الوف فرهنگ. برای دولتی در ردیف دولت احمدی‌نژاد خیلی ژست‌ها می‌توان گرفت اما ژست روستاپروری و زلزله‌زده‌محوری نمی‌توان. این نان در این تنور نمی‌چسبد! خیلی‌ها می‌گویند چرا رئیس‌جمهور به مناسبت این زلزله پیامی نداد اما من می‌گویم اصولا وجب به وجب سفرهای استانی پیامی از پیش داده شده به همه مردم محروم این مرز و بوم است. اینچنین است که «ادعای شیک» جواب نمی‌دهد.
2-5- اصولا دوم‌خردادی‌های اهل سیاست، نیز جماعت هنرمند همسو، در قیل و قال و آثارشان ـ نه ادعای امروزشان!- چه کرده‌اند برای این روستاییان؟! «دولت سیب‌زمینی نمی‌خواهیم»، فحش به حکومت و تهمت به دولت نبود، بلکه اصلش را بخواهی، لجن‌پراکنی بود علیه همین مردم هریس. مردمی که لابد با یک کیلو سیب‌زمینی رای‌شان عوض می‌شود! توهین آشکار به اسلام پابرهنه‌های خمینی(ره). پیرزن زیلونشین اهری، در سینما و رمان و تئاتر و نقاشی هنرمند طبقه روشنفکر، در میانه این همه خانه لوکس و دروغ و خیانت و چندهمسری و بدحجابی و چه و چه، چه محلی از اعراب دارد که باید سپاه و بسیج و ارتش و هلال‌احمر و کمک‌های مردمی کمیته امداد و بچه‌های علوم پزشکی تبریز و وزارت بهداشت و راه و مسکن و خیرین و... همه و همه را ول کند و فقط و فقط دل‌خوش کند به سر در سینما آزادی؟!
3-5- دگراندیش دل هم که می‌سوزاند، انگار تافته جدابافته است! هنوز دلش نسوخته، منتش را می‌گذارد! نه حکومت و نه دولت، نه بسیج و نه سپاه، این فقط ما هستیم که به فکر زلزله‌زدگان هستیم و شاکی از خنده بازار! حتی اگر حساب شخصی می‌دهیم، این ماییم که داریم پول جمع می‌کنیم! پول جمع کردن ما چیز دیگری است، چون دم اسبی مویمان را می‌بندیم! و در مراسم عزا، به جای گریه کردن مثل همه آدم‌ها، سوت ممتد می‌کشیم و آن دست قشنگه را می‌زنیم!
4-5- بیلش را بچه بسیجی می‌زند، آوارش را بلدوزر ارتش برمی‌دارد، چادرش را هلال‌احمر برپا می‌کند، پتو و خیلی چیزهای دیگرش با سپاه است، اقدامات پزشکی‌اش با علوم پزشکی است، سرزدنش با رهبر و رئیس‌جمهور و رئیس مجلس و وکیل و وزیر است، کارش با دولت است و نظارتش با حکومت؛ آن وقت جیغش را این جماعت می‌کشند! خدمتش با اجزای نظام است؛ آن وقت پزش را در عالم رسانه، این
جماعت می‌دهند!
6- ان مع‌العسر یسرا. زلزله آمد، سخت هم آمد. بدموقعی هم آمد. تا توانستند بساط کاسبی پهن کردند بعضی‌ها. خدا اما جای حقی نشسته. آنقدر حق که به هم می‌زند بساط کاسبی را. نه! اصلا لازم نیست شب اسکار زلزله بیاید. بگذار نشانه‌های آیه «ان مع‌العسر یسرا» ما باشیم. جنگ نرم خدا با کسانی که خدا جایی در محاسباتشان ندارد، وه که چه دیدنی است. از این پس رسانه ملی هر سال باید پخش کند راهپیمایی روز قدس اهر و هریس و ورزقان را. خدا به خوبی بلد است چگونه در خانه فرعون، موسای خود را بزرگ کند. از خود فرعون بگیر تا فرعون فتنه تا فرعون زلزله. همین را می‌خواستند این جماعت! دیدن راهپیمایی روز قدس زلزله‌زدگان را!
***
به شیک بودن ادعا نیست. همه‌چیز دست خداست. مخلص اگر باشی، زلزله‌زده ورزقانی را می‌بینی که برای شب قدر علی لباس مشکی به تن دارد. نماز عید فطر می‌خواند. راهپیمایی روز قدس می‌آید تا به وراج‌ترین اپوزیسیونی که یک نظام می‌تواند داشته باشد بگوید زلزله اصلا سفره مناسبی برای کاسبی نیست! آهای جماعت! آیا ما همان‌ها نبودیم که سال 88 رای‌مان را دروغ و تقلب خواندید، فقط به جرم روستایی بودن؟! قبل از این خرابی زلزله، باز هم حکومت و دولت و ملت و رهبر و بسیج و سپاه بودند که آوار پس‌لرزه‌های شورش اشرافیت بر جمهوریت محروم را از سر ما برداشتند. الحق که آوار دیروز علیه رای ما، راه ما و آرمان ما، از آوار این زلزله علیه جسم ما مخرب‌تر بود. اف بر شما که آن آوار، کار شما بود و آن آواربرداری از سر صندوق مظلوم ما، باز هم مثل امروز کار حکومت.