آنتونی دی ال تونی اسکات، کارگردان سرشناس انگلیسی روز یکشنبه (۱۹ آگوست–۲۹ مرداد) ساعت 12:30 به وقت محلی در لس‌آنجلس از پل وینسنت توماس در حد فاصل سن‌پدرو و جزیره ترمینال پایین پرید و مرگ خود را رقم زد. طبیعی است که خبرگزاری‌ها و مطبوعات در فاصله گذشت همین یک هفته از مرگ اسکات به اندازه کافی درباره کارنامه وی، محل تولدش و معرفی ویکی‌پدیایی فیلم‌هایش نوشته‌اند اما نکته مهم این است که اسکات با اینکه فیلم‌های موفقی در کارنامه‌اش دارد اما زیر سایه برادرش قرار داشت و همواره بابت بی‌توجهی نشریات انگلیسی هموطنش عذاب می‌کشید. انتخاب 12 کارگردان برتر انگلیسی دیلی‌تلگراف در 24 فوریه (5 بهمن‌ماه سال گذشته) بسیار مایه عذابش شد. اسکات در مرداد‌ماه سال گذشته با یکی از نشریات انگلیسی مصاحبه کرد و بابت کتاب British Film Directors: A Critical Guide گله‌های خود را منعکس کرد. این کتاب گردآوری و تالیفش برعهده سینمایی‌نویس مشهور انگلیسی، رابرت شل بود. وی در کتابش مقابل نام تونی اسکات (در صفحات آخر) هیچ توضیح جامعی ننوشته و تنها به چند کلمه درباره اسکات بسنده کرده بود: «برادر
سر ریدلی اسکات که به فیلمسازی مشغول است». اسکات در چند سال اخیر که سن و سالش بالاتر رفته بود بابت این مساله بسیار زجر می‌کشید؛ نادیده گرفته شدن از جانب هموطنانش او را سخت می‌آزرد و با خاتمه دادن به زندگی‌اش آن هم با سیاقی کاملا تراژیک از دست منتقدان انگلیسی برای همیشه خلاص شد. اسکات به دلیل سبک خاص فیلمبرداری و نوع مونتاژ خاص آثارش بویژه در فیلم‌هایی نظیر جاسوس‌بازی
(Spy Game)، مردی روی آتش (Man on Fire)، دومینو (Domino) و بازسازی فیلم تسخیر قطار پلهام شهرت خاصی در میان علاقه‌مندان سینما دارد. سبکی که بعدها گای ریچی از آن گرته برداشت و با شیوه دیگری این متد را بارورتر کرد. از این رو نه به صورت ویکی‌پدیایی بلکه به صورت تحلیلی– گزارشی به بررسی 2 فیلم از آثار این کارگردان
خواهیم پرداخت.