در طول هفته گذشته نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم اشغالگر قدس بارها بر طبل جنگ با ایران کوبید. بهانه این بار نیز مثل چند دوره گذشته نزدیک شدن ایران به نقطه زمانی دستیابی به تکنولوژی بمب هسته‌ای بود؛ بازه زمانی که تاکنون بارها تنگ و گشاد شده اما هنوز ظاهرا برای امتیازگیری از غرب کارایی دارد! همین اظهارنظرهای جنجالی نتانیاهو موجب شد موجی از وحشت و ترس سراسر خانه‌های یهودیان ساکن در سرزمین‌های فلسطینی را درنوردد! رسانه‌های مشهور آمریکایی و اروپایی ضمن ابراز نگرانی رسانه‌ای از وقوع جنگی قریب‌الوقوع(!) برای شهروندان بی‌دفاع اسرائیلی که در صف‌های طویل تهیه ماسک و لوازم مبارزه با حملات بیولوژیک و شیمیایی ایستاده بودند، دلسوزی می‌کردند. مثل چند دوره گذشته تهدیدهای صرفا رسانه‌ای به پایان خود نزدیک می‌شوند و اکنون زمانه علت‌یابی چنین بلوف‌هایی در شرایط وخیم سیاسی- اقتصادی جهان فرا‌رسیده است. واشنگتن پست در مقاله‌ای تحلیلی به قلم والتر پینکس تهدیدات نتانیاهو را با عنوان «سناریویی آشنا» مورد بررسی قرار داده است. وی با مقایسه‌ای جالب به علاقه مشترک مقامات آمریکایی و اسرائیلی برای افزایش بودجه دفاعی کشور پرداخته و با در نظر گرفتن وخامت اوضاع اقتصادی غرب و دولت‌های وابسته به آن، چنین نتیجه‌گیری کرده که نتانیاهو با تکرار مکرر «گزینه حمله نظامی به ایران» تلاش دارد از مواهب کمک‌های مالی دولت جدید آمریکا با کسب قول‌های انتخاباتی و حتی پیش از موعد رسمی برخوردار شود. از طرفی روزنامه صهیونیستی‌هاآرتص نیز اینگونه از اهداف پنهانی بیان تهدیدات نظامی پرده برمی‌دارد: «از زمانی که اسرائیل به وجود آمده هر سال ارتش، کابینه و افکار عمومی را با تهدیدهای گوناگون مرعوب کرده تا بودجه نظامی را افزایش دهد. یک زمان تهدید اصلی مصر بود، بعد نوبت به سوریه، اردن، عراق و حزب‌الله و انتفاضه فلسطین رسید و حالا بمب اتمی ایران».
اما واقعیت چیست؟
به نظر می‌رسد وقت آن رسیده است اعلام کنیم دیگر «همه گزینه‌ها روی میز صاحبان قدرت در آمریکا و اسرائیل نیست!» زمانی استفاده تکراری و اشاره مستقیم به امکان استفاده از «گزینه نظامی» برضد جمهوری اسلامی ایران و حتی سایر قدرت‌هایی که تمایل داشتند از قطب آمریکایی- اسرائیلی قدرت در جهان سرپیچی کنند، جدی به نظر می‌رسید چرا که بوش به عنوان احمق‌ترین سیاستمدار جهان 2 بار این بلوف سیاسی را عملی کرد و موفق شد با گرفتار کردن کشور خود و دیگرانی که به بهانه‌های مختلف تن به «اجماع جهانی» برضد عراق داده بودند، چنین «اجماعی» را برای همیشه از رونق بیندازد. اینگونه می‌شود که در بحبوحه تهدیدات همه‌جانبه اسرائیل در اسفند 90 ویلیام هیگ مقابل کل هیکل مسلح و آماده به خدمت نتانیاهو ایستاد و با صدای رسا اعلام کرد «پرونده اتمی ایران فقط از راه دیپلماسی قابل حل است». برگزاری نشست فوق‌العاده 1+5 با نمایندگان کشورمان در آستانه برگزاری کنفرانس جهانی عدم‌تعهد در ایران نیز بی‌ارتباط با تهدیدات اسرائیل نبوده است. غرب به خوبی دریافته با حریفی که نمی‌توانی پنجه در پنجه و رودررو مبارزه کنی باید راه بیایی! بهترین ایام برای مذاکره مجدد هم قطعا زمانی است که سگ صهیونیسم آب را به بهانه‌های مختلف گل‌آلود کرده، گمان مغز‌های الکلی سیاستمداران غربی این بود که ماهی‌های بزرگ را در میانه تهدیدات نظامی می‌توان صید کرد. ماهی بزرگ عقب‌نشینی و وادادگی سیاسی به بهانه پذیرش قدرت حریف مثلا!
اشاره‌ای به اوضاع نابسامان غرب اعم از اتحادیه اروپا، آمریکا و حتی خود دولت اسرائیل نشان می‌دهد ذخیره‌ای بی‌پایان برای آغاز جنگی طولانی و طاقت‌فرسا با قوی‌ترین قدرت نظامی- سیاسی خاورمیانه که در دنیا نیز صاحب سبک است، وجود ندارد. جنگ در سوریه چیزی نمانده که کمر دولت اسرائیل را بشکند پس تصور رفع حصر نیز برای یهودیان ناامید از اندیشه صهیونیسم دور از انتظار است، چه رسد به پیشروی به سمت آرمان نیل تا فرات که دیگر تبدیل به داستان‌های پیش از خواب کودکان زیر 2 سال ساکن در سرزمین‌های اشغالی شده است!
زمانی رهبر حکیم انقلاب اسلامی در برابر تهدیدات مکرر آمریکا و سگ نگهبانش اسرائیل گفتند: «تهدید به جنگ به ضرر آمریکاست اما خود جنگ 10 برابر بیشتر به ضرر آمریکاست... آمریکا و دیگران بدانند که می‌دانند ما هم در برابر تهدید و تحریم نفتی تهدیدهایی داریم که هر وقتی که لازم باشد اعمال خواهد شد».
امروز غرب به‌خوبی دریافته که تحریم نفتی ایران موجب شده چهره کشورهای در شرف توسعه در جهان به سرعت در زمان اندکی تغییر یابد. افزایش صدور نفت ایران به کشورهای بزرگ آسیا به جای مشتریان اروپایی موجب شده است در سایه افول اقتصادی غرب به واسطه بحران‌های جهانی و تحریم نفت ایران، قدرت‌های نوظهور آسیایی پله‌های پیشرفت را سریع‌تر طی کنند. به عبارتی دست در بازار قدرت جهانی به تدریج زیاد می‌شود و این قطعا به تحقق پیش از موعد اهداف جهانی ایران کمک خواهد کرد. جالب اینجاست که قدرت‌های نوظهور آسیایی بیشترین استقبال را از برگزاری کنفرانس جنبش عدم‌تعهد در تهران داشته‌اند چرا که به خوبی دریافته‌اند فضاسازی بی‌بدیل ایران به عنوان ابرقدرتی نوظهور در عرصه مدیریت جهانی، راه را برای پیشرفت هر آن که محدود یا نامحدود دست در دست چنین قدرتی بگذارد، باز خواهد کرد.
حال تصور پیوستن دولت‌های بزرگ منطقه‌ای که سرعت پیشرفت‌شان وابسته به تصمیمات شان در قبال ایران است به محور آمریکایی- اسرائیلی بسیار دور از انتظار است مگر اینکه چنین دولت‌هایی تصمیم بگیرند به منافع خود و ملت‌هایشان پشت کنند که البته چنین موضع‌گیری‌هایی بی‌دوام خواهد بود.
علاوه بر آن ایران برخلاف آمریکا، روسیه و چین ثابت کرده است برای حضوری بلندمدت در عرصه مدیریت بین‌المللی «برنامه» دارد. به همین جهت دست قدرتمندش را بی‌دلیل و به واسطه زد و بندهای سیاسی با دیگر دولت‌های جهانی از پشت سایرین برنمی‌دارد. مگر آنکه کسی خودخواسته تصمیم بگیرد تخم‌مرغ‌های قدرت را در سبد سایر دولت‌های غیرمنطقه‌ای بگذارد. در آن صورت مانند امارات متحده عربی یا قطر یا بحرین ممکن است کل عرصه و سبد را یکجا ببازد. مقاومت چین و روسیه برای حفظ دولت سوریه را نیز می‌توان در همین صحنه تحلیل کرد. جلب اعتماد دیگران در میانه‌ای که باشگاه ابرقدرت‌های جهانی در حال عضوگیری است بسیار پراهمیت و حیاتی است. شفافیت در عرصه تعامل با دیگر دولت‌های حاضر در منطقه و حتی در سایر قاره‌ها خود عاملی تشویقی و اعتمادساز است. حمایت چندین ساله ایران از لبنان، ونزوئلا، عراق، فلسطین، کویت، مالزی و حتی دیگرانی که اکنون به سایر دول قدرت پیوسته و مشغول بازپس‌دهی هزینه‌های انتخاب غلطشان هستند، زمینه‌ساز ماندگاری حضور ایران در صحنه‌گردانی قدرتمندانه جهانی است. حال سوال ما از دولت آمریکا و رژیم ضعیف و منزوی اشغالگر قدس این است: دقیقا چه گزینه‌هایی روی میز باقی مانده است؟ تحریم‌های فلج‌کننده‌تر؟! حمله نظامی؟! اجماع جهانی برای انزوای سیاسی؟! دیگر راهی برای آزمودن باقی نمانده است. این فریادها که از دور شنیده می‌شود از سر ناچاری و برای حفظ بودجه نظامی 9/14 میلیارد دلاری اسرائیل منزوی است. رژیمی که در جبهه‌های مختلف به جنگ همسایگانش رفت، شاید که موفق شود از تنگی دایره محاصره کم کند اما... .